Recensie PiL

Terwijl de ene helft van Vlaanderen de hamburgers nog eens omdraait op de barbecue en de andere het parapluutje rechtzet in de cocktail, begeven wij ons naar de Brusselse Ancienne Belgique. Het lijkt wel een sauna met deze temperaturen. Public Image Ltd of gewoonweg PiL staat hier vanavond op de planken.

De Britse band met als frontman de excentrieke John Lydon, vroeger Sex Pistol’s Johnny Rotten, steekt om half negen van wal. Met het nodige gebulder uit het publiek komt Lydon het podium op. Naast zijn microfoon staat een partituurstandaard zodat hij zijn teksten, als het nodig is, netjes kan aflezen.

De man die met de Sex Pistols een iconografische staat van dienst opbouwde, is een karikatuur op zich. Met zijn veel te grote pak aan, zijn piekhaar en zijn blik op oneindig alsof hij de hele tijd schrikt van wat de wereld hem brengt.

Het zal misschien wel aan het weer gelegen hebben, maar het publiek laat de eerste nummers, zelfs het aanstekelijke Home, vrij laks over zich heen gaan. Het eerste vuurtje aan de lont komt er pas met de klassieker (This is Not a) Love Song. Lydon zelfs is nog niet tevreden van de frontstage en het enthousiasme en spreekt van een ‘horrible front’.

Maar gaandeweg begint de trein goed te lopen en lijkt het geluid ook beter afgesteld te zijn. Onder andere Poptones en Don’t Ask Me doen het goed. Maar het is vooral het stomende Warrior met zijn dreunende beat dat een serieuze indruk nalaat. Lydon draagt dit nummer trouwens op aan alle Belgen die ooit in een oorlog vochten.

Nog zo’n hoogtepuntje is Religion waarin de afkeer van religie geïndoctrineerd wordt. De bassen worden opgedreven, want die ‘purify your soul’. Het is een waanzinnige versie die het feestje compleet maakt.

Het concert klokt af op net geen twee uur. Het waren twee uren vol ups en downs. Eerlijkheidshalve kunnen we de downs niet toeschrijven aan PiL zelf. De muzikanten zijn perfect ingespeeld en Lydon trekt en sleurt aan het publiek, maar zelfs zijn armgezwier en gekke bekken kunnen hen niet over de streep halen. Sommige nummers slaan gewoon niet aan.

Gelukkig halen de ups met verve de bovenhand. Afsluiten met Leftfields Open Up is een enorme publiektreffer die het sfeertje zelfs tot over het kookpunt heen tilt. Of hoe oude (r/R)otten nog steeds relevant kunnen zijn. Een onweerachtige plensbui lijkt ons het enige dat deze menigte kan afkoelen.

< Nathalie Charlier >

De setlist:
1. Public Image
2. Home
3. Albatross
4. (This is Not a) Love Song
5. Poptones
6. Death Disco
7. Ease
8. Flowers of Romance
9. U.S.L.S.1
10. Don’t Ask Me
11. Warrior
12. Bags
13. Religion

Bis:
14. Bad Life
15. Rise
16. Open Up (song van Leftfield, met originele lyrics van John Lydon die tevens co-auteur van dit nummer was)