Recensie Toto

In 2008 leek het alsof Toto voor goed tot het muzikale verleden hoorde toen Steve Lukather er de stekker uittrok. Maar kijk, nood breekt wet. Om bassist Michael Porcaro die aan de neurologische aandoening ALS lijdt, te steunen, gaat de band opnieuw de boer op, met in het kielzog een vereniging die aan Toto-fans financiële steun vraagt door allerhande prullaria te verkopen zodat er meer onderzoek rond ALS kan gevoerd worden. De scepticus in ons zegt echter dat ook de heren van Toto er financieel wel bij varen door opnieuw op tour te gaan. In Vorst bewezen ze muzikaal nog verrassend uit de hoek te kunnen komen. Maar de vonken waren wat aan de zeldzame kant. Goed optreden dus van deze band die vooral eind jaren ’70 en in de jaren ’80 furore maakten. Maar niet meer dan dat.

Bobby Kimball werd vorig jaar al thuisgelaten door Lukather. Officieel luidt het dat er geen “hard feelings” zijn tussen beide. Feit is dat Joseph Williams, zoon van filmmuziekcomponist John Williams gewoon een stuk beter zingt dan de originele zanger.  We moeten er weliswaar fijntjes aan toevoegen dat ons enige referentiepunt hun vorige passage op de Night of the Proms in Antwerpen was, en dat alweer van 2003 dateert. Verder is Lukather eerder een begenadigd gitarist (na “Child’s anthem volgt in Lovers in the night een eerste opmerkelijke gitaarsolo) dan een goede zanger. Zijn stem klinkt behoorlijk korrelig, hier en daar wat schor. Moeite had ie dus met de hoge noten in “Afraid of love” bijvoorbeeld. Een van de onwaarschijnlijke sterktes van de band, is David Paich die op zijn zwarte buffetpiano, waar “toto” met een witte graffitispuitbus is op gespoten. Een echt kunstwerk, zoals het kleurige exemplaar van Chris Martin, is het echter niet, maar wat de man meermaals via jazzy/bluesy solo’s uit zijn pianovingers schudt, is puur genieten.

Een eerste keer dat ie dat mag doen is bij “Rosanna”.  Als vanouds klapt het publiek mee in de handen wanneer ze “Not quite a year since she went away” in de tekst horen. Bassist Nathan East die als gastmuzikant de plek van de zieke Porcaro invult, mag pas laat in het optreden even op de voorgrond treden. Bij George Porgy mag hij even een bassolo laten horen. Verder zijn er de backings Jenny Douglas en Mabvuto Carpenter. Zij mogen de reggae uit “Somewhere tonight” aan de Bob Marley-cover “No woman no cry” smeden.

Hoogtepunt van de show is opvallend “Lea”, een nummer dat zeer klein gehouden gespeeld wordt. Lukather bewijst dat hij met veel gevoel de klassieke gitaar bespelen kan. “Do you still want me to want you?” horen we in de lyrics. Prachtig moment waar ook de afwisseling met de backings van begin tot het einde als gegoten zit. Vrouwennaam 3 passeert trouwens ook later tijdens het optreden. Voor de hoge noten van “Pamela” – “ over een vriendin die niet wegwil” - doet de band beroep op de backings en publiek. Hier en daar klinkt de samenzang tussen de verschillende zangers (Steve, David, Steve en de backings) niet altijd even harmonieus. Bij “Africa” is het onder andere het geval. Ook de steel drum-geluiden uit het synthesizer vinden we niet meteen matchen met het nummer, noch muzikaal noch inhoudelijk: want wat heeft een Caraïbische sound nu in godsnaam met Afrika te maken? Het weerhoudt het publiek er echter niet van om de groep een stevig applaus te geven.

Neen geef ons dan maar de heerlijke versie van “Stop loving you”, ingezet via Paich op buffetpiano met een streepje gitaar bij. Op het einde van de song, mag de piano een repetitieve melodie spelen terwijl Simon Philips daar even over mag drummen. Mooi gedaan die lange instrumentale outro.  De groep vroeg ons ook een wildcard te geven. Toto koos om “Human Nature” van Michael Jackson te brengen en op te dragen aan hun zieke bassist. Een nummer dat Steve Porcaro, de toetsenist bij Toto samen met John Bettis geschreven en gecomponeerd heeft. Tot op heden is het veruit een van onze lievelingsnummers van Jackson.

De versie die Toto bracht gaf echter weinig meerwaarde aan de song. Jammer. Het nummer biedt anders ontzettend veel mogelijkheden om het bijvoorbeeld met cajon en gitaar in een akoestisch jasje te steken.

Toto komt van het Latijnse “In toto”, wat zoveel als “allesomvattend, in zijn geheel” betekent, dat ook wijst op de verschillende stijlen die ze aanboren. De band mocht wat ons betreft nog een veel eclectischer optreden neerzetten in Vorst en speelde wat te veel op “safe”.

< Bert Hertogs >

De setlist:

1. Child’s anthem
2. Till the end
3. Afraid of love
4. Lovers in the night
5. Somewhere tonight + No woman no cry (cover van Bob Marley)
6. Rosanna
7. Lea
8. Gift of faith
9. Pamela
10. Keyboard extravaganza
11. Africa
12. Human Nature (voor Michael Porcaro – cover van Michael Jackson, geschreven door Steve Porcaro)
13. Stay away
14. George Porgy
15. Stop loving you
16. Home of the brave

Bis:

1. Hold the line