Recensie Grant Lee Buffalo | Dranouter Festival 2011

Het is meer dan tien jaar geleden alweer dat Grant Lee Buffalo zijn jongste album Jubilee op de mensheid losliet. Daarna splitte het trio. Grant-Lee Phillips bracht evenwel nog solo albums uit. Voor de fans was het wachten tot dit voorjaar om hen opnieuw live aan het werk te zien. Toen kwam de band opnieuw samen voor enkele optredens in LA, Londen en ook de Botanique in Brussel werd aangedaan. Op het Dranouter Festival brachten ze een gestripte versie van dat optreden. Phillips, Kimble en Peters scoorden er hoewel ze goed speelden en duidelijk op elkaar ingespeeld zijn matig mee in de Kayamtent. Heel wat midtempo-nummers – weliswaar feilloos uitgevoerd – konden het publiek op deze kille en natte derde festivaldag maar in beperkte mate opwarmen.

Openen deed de band met “The Shining Hour” dat via de ballad “Wish you well” overging in de “romantic ballad” Jupiter and Teardrop dixit Phillips. Zijn gitaar ging in dialoog met de drum van Peters tijdens “Demon called deception” terwijl Kimble via zijn gitaar accenten mocht laten horen door het instrument te doen huilen. “Het is goed om terug te zijn. Het is een tijd geleden.” zegt Phillips niet al te goed beseffend wellicht dat eind mei nu ook weer niet zo lang geleden is dat de band in ons land stond. “It’s the life” bloeit stevig open naar het einde. Voor Mighy Joe Moon en Bethlehem Steel zet Kimble zich aan de synths. Bovenop het klavier staat een laptop die verraadt dat er wel wat tape meeloopt. Zo horen we twee gitaren en synths terwijl Kimble ze niet allebei tegelijkertijd kan spelen uiteraard. Phillips noemt Kimble wat plagerig “exotic”.

Bij “Bethlehem steel” noteren we een boeiende gitaarsolo. “Groovy and informative” zo beoordeelt Phillips het nummer. “Mockingbirds” en afsluiter “Fuzzy” onthaalt het publiek nog het best van al. Goed optreden dat iets te vlak was voor het publiek.  

< Bert Hertogs >