Recensie Daan | Laundry Day 2011 vs OLT 2011 #LD11

Daan staat op de affiche van Laundry Day. Het moet zowat de vreemde eend in de bijt zijn voor de meeste festivalgangers. DJ sets zijn ze gewend. Aan het hoofdpodium is het opmerkelijk rustig iets voor zessen ’s avonds. Waar Netsky and friends en Dimitri Vegas & Like Mike nog een volle wei in beweging kregen, bleef het bij Daan ontzettend kalm. Velen trokken naar andere podia. De wei stond voor een derde vol. Daan probeerde met Exes en Icon vooraan in de set het jonge volkje aan zijn kant te krijgen. Maar dat reageerde genadeloos koel. Johnny Cash, in Vlaamse versie: het staat goed op een bluesfestival, maar niet op Laundry Day.

De eerste beats die voor wat opflakkering zorgden, waren die van “Jamais neutral”, een nummer dat Daan live met Isolde Lasoen zong en via elektrische gitaar ingezet werd. The Player en zelfs Victory zorgden niet voor het gewenste effect. Pas wanneer de vette synths van Swedish Designer Drugs en afsluiter Housewife op de jongeren werd losgelaten, verwaterden de aanvankelijk negatieve reacties die met “bol het af Daan” nog uiterst scherp waren. Plots zagen we die critici wel dansen. Maar hoe dan ook, was deze passage van Daan aan Antwerpen verre van magistraal. De foute band op de foute plek op het foute uur. 

Antwerpen heeft Daan heel wat gegeven maar ook veel weggenomen zo zei ie enkele dagen eerder op zijn fenomenaal akoestisch optreden in het Openluchttheater in Deurne. Zijn Toyota bijvoorbeeld, die zag hij in het verleden in beslag genomen worden. Daan zei dat ie ooit zijn  liefde in vrouwen sublimeerde in de aankoop van fietsen en auto’s. Exes in Deurne was er toen wel krak op. Voor ie het nummer inzette, vroeg hij wie er in het publiek met zijn ex naar Deurne was afgezakt. Fijn ook op in de projecties allemaal X-en te zien.

Isolde Lasoen (vibrafoon en drums) en Jean-Francois Assy (cello) brachten een gevarieerd klankpalet. Assy’s strijkinstrument mocht zeer klassiek aandoen in “Wifebeater”terwijl het in “The Fool” dan weer kort en snel aangestreken werd. Grandioos was de opbouw van Housewife. Live namen de muzikanten loops op zodat Assy bijvoorbeeld verschillende strijkerspartijen over elkaar kon plaatsen. Halverwege loste Assy even zijn strijkersrol en liet het nummer over aan Daan en Lasoen. De vibrafoon en piano kregen dan de hoofdmelodie. Pizzicato komt de cello opzetten waarna Isolde Lasoen muzikale klemtonen legt op de buisklokken. Magnifiek. Daan coverde in het OLT Neil Youngs “A man needs a maid” dat qua thematiek volledig in het verlengde ligt van “Housewife” aldus de componist. 

“ABC 123” mag het publiek zacht meezingen tijdens “Simple”. Daan is relaxed: “dat verdient een koekje. Een nic nacje. Wie het eerst de letters kan leggen, wint een meet en greet met de hele band” zo grapt ie. Een technisch probleem (de kabel van zijn elektrische gitaar zorgt voor een niet al te fijn krakend geluid) kan hem niet uit het lood slaan. Hij vertelt even over Arras, in Noord-Frankrijk, waar ie ooit eens was. Maar veel verder gaat hij niet in het verhaal. 

“Ik reed eens op de E 313. Ik zag donkere wolken plots en daarin verscheen de tekst: “Victory”. Ik zei wat moet ik nu met die onbruikbare info? Dus heb ik er maar een nummer van gemaakt.” Isolde en Daan zetten zich op de rand van het podium om samen akoestisch af te sluiten met “Swedish designer drugs”. Assy mag zijn cello laten huilen bij “Drink and drive”. De sfeerzetting in “Protocol” is subliem. Plots waan je je niet meer in een vredevol parkje, maar vraag je je af of en hoeveel geheimen het in zich meedraagt. Assy speelt hier op de buisklokken terwijl Lasoen hoge “oe”’s  uitzingt. “Haunting” schrijven we in onze notities op terwijl het nummer ons beelden uit The Blair Witch Project doet oproepen. Het trio krijgt er verdiend een staande ovatie voor. “Ik ga als een gelukkig man slapen” zegt Daan voor ie zijn allerlaatste toegift solo op piano brengt: “The player”. 

In het Rivierenhof gaf Daan met Assy en Lasoen een subliem optreden, op Laundry Day zocht ie te lang tevergeefs naar de sound die zou scoren. Pas op het einde bleek dat het daar enkel met vette synths kon lukken. Of hoe relatief een concertervaring en - verslaggeving soms is… Alles draait om de juiste man op de juiste plaats op het juiste tijdsstip. Dat was het geval in Deurne, maar niet in Antwerpen. 

< Bert Hertogs >