Recensie Laura Veirs

De Rotonde in de Botanique is een ideale zaal om Laura Veirs te zien. Klein, intiem en met zitplaatsen, voor een bescheiden set van rustige folknummers die relaxed voorbij gaat. Op het podium staan drie mensen (allemaal blootsvoets, hiervoor krijgen we later een verklaring):  Laura Veirs en haar gitarist en  vioolspeelster. Nadat ze het publiek heeft verzekerd dat het goed is terug in België te zijn, begint When You Give Your Heart.  Met al zeven albums onder de gordel is mevrouw Veirs een ervaren en graag-geziene madam. Ze heeft een trouwe fanbasis en staat gekend om dromerige folknummers.

Zo is When You Give Your Heart ook.  Sober, simpel haast, maar nooit simplistisch. Veirs heeft een aparte kleine-meisjes-achtige stem die veel draagkracht heeft en haar nummers zó eigen aan haar maakt. Up The River volgt. Het lied ontspint zich als een verhaal waar je alleen maar ademloos naar kan luisteren. Laura Veirs zelf is niet echt een imposante verschijning en het podium doet dan ook wat leeg aan. Maar dat hoort bij de bescheidenheid die ze uitstraalt. Een beetje geeky en zonder sterallures is ze. Onze favoriete girl-next-door.

De set gaat door met Sun is King. Een ingetogen, sterk en eenvoudig nummer. Hierin is er plaats voor een korte gitaarintermezzo en een bandintroductie. De elektrische gitaar geeft dat beetje extra pit zonder dewelke de muziek moeilijk overeind zou blijven en ook de viool geeft meer body. Het volgende nummer Carol Kaye is geschreven als ode aan de beroemde en alom gerespecteerde bassiste die onder andere samenwerkte met The Beach Boys, Simon and Garfunkel, The Doors, en nog vele andere indrukwekkende namen. En het ontzag van Veirs wordt dan ook niet onder stoelen of banken gestoken in dit lied: “She can really play it/ She can really lay it down.” In de tekst worden ook referenties gemaakt aan de talloze nummers waaraan Kaye heeft meegewerkt.

 Voor Spelunking legt Veirs geklaag in haar stem die de rillingen over je rug laat lopen. Dat, in combinatie met de haast schilderachtige manier waarop ze met haar lyrics beelden kan oproepen, zorgt voor een aparte sfeer. En zo is het net: haar teksten vermijden moeilijke thema’s en blijven wat lichtvoetig, maar ze zijn zeker niet onbenullig. Ze is vooral een verhalen-vertelster.

Daarna komt dan eindelijk de uitleg waarom ze blootsvoets zijn. Veirs vertelt dat er in haar koffer niet genoeg ruimte was om haar laarzen mee te nemen. Ze kon natuurlijk wel extra betalen op het vliegveld om meer mee te mogen nemen, maar dat vertikte ze. Maar, voegt ze eraan toe, het ziet er wel heel natuurlijk en down-to-earth uit. Goed voor het imago, dus. Om die reden, maar ook vanwege (gedwongen) solidariteit met mevrouw Veirs, hebben de andere bandleden hun schoenen ook maar achterwege gelaten.

Chimney Sweeping Man is geschreven door de gitarist van dienst. De vocals worden zoals in de rest van de set verzorgd door Veirs, maar toch is het direct duidelijk dat zij dit nummer niet geschreven heeft. Het is donkerder en melancholischer dan normaal haar stijl is. Het klinkt niet overtuigend uit haar keel, hoewel het wel degelijk een goed geschreven nummer is.

 Life is Good Blues, met zijn tekst: “Life is good when you dance all night/and the world transmits electric power” wordt gespeeld naar aanleiding van een opmerking van Veirs over hoe fijn het is muzikant te zijn. En dan komt ze met wat interessante info: in november wordt een album gereleased  met herbewerkingen van folksongs die voor haar persoonlijk van betekenis zijn. De cd zal gericht zijn op kinderen en gaat “Tumblebee” heten. Als voorproevertje wordt alvast Jamaica Farewell gespeeld. Het doet inderdaad aan als een kinderliedje met wat meer meezingpotentieel dan het gemiddelde Veirs-nummer. Een bijzonder project dat ongetwijfeld in goede aarde zal vallen als het genoeg gepromoot wordt.

 I Can See Your Tracks is een goed voorbeeld van een ‘typisch’ Laura Veirs-nummer. Het is tevens ook het laatste nummer van de set, maar niet echt het laatste, want natuurlijk worden er nog toegiften gespeeld. En zo is uiteindelijk niet I Can See Your Tracks de hekkensluiter, maar Jailhouse Fire, oftewel Laura Veirs gaat de country-tour op. De sereniteit wordt bijna dansbaar. Nu kan het publiek zijn waardering tonen door mee te klappen. Hier en daar wordt er zelfs gedanst.

Voor diegenen die Laura Veirs waarderen voor wie ze is en voor de muziek die ze maakt, was dit geen verrassende maar wel een degelijke set en een geslaagde avond.   

< Laura Macek >