Recensie Music was my first love | Otto-Jan Ham en Stijn Van de Voorde

“Pauzes, dat is iets voor kindervoorstellingen of muziek van James Blake.” En meteen was de toon gezet voor de voorstelling van Otto-Jan Ham en Stijn Van de Voorde. Samen hebben de twee heren meer dan twintig jaar ervaring als presentator bij Studio Brussel. In die tijd hebben ze heel wat grote en kleine beroemdheden mogen interviewen. Zo hebben ze een eigen visie ontwikkeld op het muziekwereldje die ze graag met het grote publiek wilden delen. Doorspekt met grappige anekdotes geven Otto-Jan Ham en Stijn Van de Voorde hun ongezouten mening  over de gevaren van de showbizz. Het resultaat is een anderhalf uur stand-up comedy met de veelbelovende naam “Music was my first love “ waarbij muziek slechts de aanleiding was voor heel wat vermakelijke verhalen, maar zelden de rode draad. 

De voorstelling werd stijlvol geopend met een poëtische impressie over “stilte”. Gelukkig was het een vals alarm en ging men vervolgens over tot het echte thema: “seks”. Hoe kan je een ernstige beschouwing geven over het artiestenwereldje zonder het te hebben over: geloof, seks, drugs en rock-‘n-roll? Al vonden we het rock-‘n-roll-gehalte van de voorstelling een beetje aan de lage kant. 

In “Music was my first love”  brachten Otto-Jan Ham en Stijn Van de Voorde een reeks verhaaltjes die op de een of andere manier altijd weer een link hadden met de muziekwereld. Zo dachten ze met weemoed terug aan het moment waarop Ozark Henry over zijn publiek stond te urineren. Misschien was de tijd wel rijp om deze historische gebeurtenis nog eens na te spelen. Het was een kwestie van de mensen de mogelijkheid te geven om achteraf te kunnen zeggen: “Ik was erbij.” 

Via Tom Barman van dEUS kwam men onvermijdelijk bij het “passief drugsgebruik” en de grote gevaren van het uitgaansleven en grote festivals. In een educatief moment gaven Otto-Jan Ham en Stijn Van de Voorde hun publiek enkele nuttige tips mee om zich te wapenen tegen de vuile truckjes van de drugsdealers die proberen om iedereen achteloos aan de verdovende middelen te krijgen. Nu ze zich toch op pseudowetenschappelijk terrein begaven, onthulden ze ook even de volledige samenstelling van een festivalpint.  Hun universitaire studies waren dan wel niet zo goed voor de goesting naar een frisse pint, ze werkten wel op de lachspieren. 

En van de festivalpint naar Herman Schueremans is slechts een kleine stap. De godvader van de Vlaamse festivals werd vakkundig in zijn hemd gezet. Hij werd niet letterlijk bestempeld als “geldwolf”, maar een goede verstaander … De omschrijvingen waren plastische en de situaties hilarisch. Een mooi voorbeeld van “lachen met” zonder dat men ging “uitlachen”. 

Prince en Bob Marley leverden volgens Otto-Jan Ham en Stijn Van de Voorde het bewijs dat het christendom het ideale geloof is. We merkten dat het publiek nog eerder schuchter was om dit credo luidop mee te verkondigen, maar dit kon deze twee missionarissen niet van hun stuk brengen. Om hun stelling verder te versterken, introduceerden ze de “parabel van Monkey Head”, de voormalige gitarist van KoRn. 

Het slot van de voorstelling beviel ons iets minder. Het was eerder goedkoop amusement ten koste van. Het einde had waarschijnlijk ook gewerkt zonder de medewerking van iemand uit het publiek. Laat ons eerlijk zijn: een videoclip met Jo Vally die een poging onderneemt om “Music” van John Miles te zingen, is sowieso grappig. Het is niet echt nodig om tegelijkertijd ook nog één van je toehoorders voor schut te zetten. 

< Sascha Siereveld >