Recensie Anouk - Who's your momma Tour

Een koude avond in Antwerpen maar in en rond de Lotto Arena ontstond er donderdagavond een hogedrukgebied. Duizenden fans waren afgezakt naar het kleine zusje van het Sportpaleis om de leading lady van de Nederlandse rock te aanschouwen: Anouk.

Anouk werd voorafgegaan door Voicst: een Amsterdamse band, 3 man, een vrouw en occasionele blazers sterk. De dame achter de elektronica had zo in de nieuwe reclamespot van Duracel gekund en de zanger leek constant last te hebben van een gevulde blaas, op het podium heen en weer wippend met knietjes tegen elkaar.

Na de eerste luisterbeurt klonk het allemaal wat mat in de oren. Vrolijke deuntjes en die Morphine-achtige saxofoon waren niet slecht, maar het kwam allemaal niet zo goed over. Het niet zo standvastige geluid in de Arena zat daar voor iets tussen en ook het onbekend is onbemind principe. Maar ondanks deze verzachtende omstandigheden is het nog maar de vraag of ze in België ooit hoge ogen zullen gooien.

Maar niemand geeft echt om het voorprogramma natuurlijk want het 7000-koppige publiek wachtte alleen maar op mevrouw Teeuwe.
Ze betrad het podium in een iets te strakke en afgewassen jeansbroek, t-shirtje en blinkend jasje, de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ze er redelijk trashy uitzag. Ze bracht een handvol muzikanten (inclusief toetsenist) mee en drie backing vocals, wat haar een beetje Marco Borsato-allures gaf en het rockbitchgehalte zwaar omlaag haalde.

Ze trapte de set af met “Everything” om het publiek al meteen onder stoom te krijgen, hoewel ze nog tot “R U kiddin me” moesten wachten op enige interactie met Anouk.  Een schreeuwerig ‘hoe gaat het?!’  en daarna de prangende vraag “Zie ik er goed uit?”. Het leek alsof ze de gedachten van haar publiek gelezen had en het antwoord op deze vraag goed genoeg wist. Want het moet door de velen hoofden geschoten zijn dat ze er heel wat minder sexy uitzag die avond.

Daarna ging ze over naar een rondje “gebroken relatie verwerken” met nummers als “I don’t wanna hurt no more”, “Might as well” “The Difference” en “With you” (inclusief zeer pijnlijke, haast huilende blik). Ze kreeg nog wel een huwelijksaanzoek, maar daar weigerde ze op in te gaan omdat het een vrouw was en niet de knappe langharige man waar ze op gehoopt had.
Tussen “The Dark” en “If you were mine” laste ze ook nog eens een plaspauze in omdat ze heel erg dringend moest en er een technisch probleem op het podium voordeed.

Het was allemaal een beetje ingezakt, alleen de doorwinterde fans konden dit deel van de set appreciëren, maar haar plaspauze deed haar goed en met “Mother world” en vooral “Girl” kreeg ze de volledige zaal weer op haar hand.
Het tweede deel van de set was levendiger, rockender, zoals Anouk hoort te zijn. Er valt niet te ontkennen dat ze een heerlijke en volle stem heeft en dat ze moeiteloos kan boeien met alleen haar zangkwaliteiten, maar bij een live-optreden heb je meer nodig dan dat. De flitsen van levendigheid kregen we alleen te zien bij haar afsluitend treintje “Lost”, “Jerusalem”, “Nobody’s Wife” & “Good God”.

Het feit dat ze geen bisnummer speelde stootte velen tegen de borst, maar na een 25-tal nummers was het toch wel welletjes geweest met Anouk.

< Tine Maesen >