Recensie Boyce Avenue

Wanneer de zeventienjarige Megan Nicole op het podium stapt, is de Box nog niet eens half gevuld. Door technische problemen speelt ze eerst met de akoestische gitaar en weet ons zo slechts matig te overtuigen. Het meisje ziet er een heel stuk jonger uit dan ze is en waarschijnlijk ook zorgt net dat, in combinatie met het ge-karaoké op songs van Bruno Mars en Nicki Minaj, ervoor dat we ons hier eerder op een kinderpartijtje wanen dan op een echt concert. Het valt ons vrij zwaar het meisje serieus te nemen terwijl ze als een opgewonden konijn staat te springen op ‘Starships‘ en we treuren dus niet wanneer ze het podium verlaat.

Heel wat schreeuwende pubers in het publiek voor Alex Goot, tweede voorpogramma van vanavond. Met het eerste nummer slaagt hij er alvast in om ons onze oren te doen spitsen, maar de rest van zijn songs blijken niet zoveel waard te zijn. De keren dat hij toonvast zingt zijn op één hand te tellen. Goot versterkt het ‘kinderfeest‘- gevoel die de jonge Megan bij ons opwekte enkel nog meer.

Hopelijk weten de drie gebroeders van Boyce Avenue de avond goed te maken. Helaas is het ‘gillende meisjes‘ fenomeen gedurende de korte tussenpauze nog wat aangedikt. Het is nu iets drukker in de Box, maar nog steeds allesbehalve vol. Duidelijk een misser wat betreft de ticketverkoop, aangezien het optreden eerst in de Zaal zou plaatsvinden.

Alejandro, Daniel en Fabian Manzano raakten (net zoals ontelbaar veel anderen) bekend door melodische rock covers van bekende liedjes op Youtube te plaatsen. Daarna volgde eigen muziek en ze waren vertrokken. De drie passeerden hier al eens eerder in april en november vorig jaar en wisten die concerten telkens in een mum van tijd uit te verkopen. Ze haalden toen veel lof binnen met hun performance met als resultaat dat ze nu aanbeland  zijn bij hun zesde Europese tour en dus voor de derde keer halt houden in ons Belgenlandje. 

Inzetten doen ze gelijk goed met het instrumentale ‘Daylight‘ dat al snel overvloeit in ‘Tonight‘.  Ook met ‘Not Enough‘ tonen ze zich van hun beste kant.  Alejandro maakt tussendoor vlotte babbels met het publiek en al meteen is duidelijk dat de mannen weten waar ze mee bezig zijn. Het publiek ligt aan hun voeten.

Volgende op de lijst is een cover van ‘Teenage Dream‘, wat er natuurlijk bij hoort als Youtube artiest. Uiteraard kent de ganse zaal het nummer en zingt gewillig mee. Alejandro complimenteert ons met onze zangkusten en de broers brengen verder nog ‘More Things To Say‘, ‘Find Me‘ en een medley bestaande uit covers van ‘What Makes You Beautiful‘ (origineel van boyband One Direction), ‘We Found Love‘ (Rihanna)  en Dynamite (Taio Cruz) waarin Alejandro erg creatief is met ‘Brussels‘. De lyrics worden vanuit alle kanten van de zaal terug geschreeuwd en de tieners gaan gek.

Na enkele songs valt ons enkel op dat de stem van Alejandro wel zeer mooi is, maar constant dezelfde stemkleur behoudt. Alhoewel het hier gaat om een groep bestaande uit drie broers, krijgen we ook de indruk dat de schijnwerpers letterlijk en figuurlijk vooral op Alejandro gericht zijn. Daniel houdt zich wat terzijde en Fabian probeert wel, maar slaagt er niet in.

Het erg persoonlijke en emotionele ‘Briane‘ legt het gekrijs even stil en behoort qua songwriting zeker tot hun sterkste songs. Ze zetten hun koers op dezelfde wijze verder met ‘Change Your Mind‘, ‘Broken Angel‘ en ‘On My Way‘ (geschreeuw van de massa inclusief). Met alweer een cover, ‘Fast Car‘ deze keer, weten ze toch terug even te boeien. Opnieuw dezelfde eentonige stem van Alejandro in ‘When The Lights Die‘ en met ‘Every Breath‘ lijken ze toch nog voor een soort van climax te zorgen om in schoonheid mee te eindigen.

Uiteraard kan je als artiest een opgehitste en gillende massa niet zomaar aan haar lot overlaten. Ze brengen nog een cover van ‘Fix You‘, hét nummer bij uitstek voor Youtube zangers . Ze doen de track minstens zoveel eer aan als het Coldplay- origineel en daarom vergeven we hen dit keer dat ze voor de gemakkelijke weg kozen.

Als allerlaatste laten ze ‘Hear Me Now‘ horen, waarin de ‘ooh ooh ooh‘s‘ enthousiast mee gebruld worden en Alejandro een indrukwekkende laatste noot uit zijn keelgat perst en die ook een hele tijd aanhoudt. Het einde is er al een stuk vroeger dan voorzien, maar nu kunnen al die jonge meisjes toch tijdig naar bed en nog wat verderdromen over de mooie jongens van Boyce Avenue met hun zeemzoete stemmen.

<  Yne Van De Mergel >