Recensie Free Souffriau

Ik beken, ik heb een bloedhekel aan Vlaamse artiesten. Al wat zingt in het Nederlands staat dagdagelijks voornamelijk voor een bejaard of minderbegaafd publiek te zingen, zo lijkt het wel. Bindteksten met “Lieve mensen allemaal”, betuttelend gedoe van begin tot eind, erg veel verkleinwoordjes ook, het is om de muren van op te lopen.  Ik voel me ook helemaal niet aangesproken dan.  Want adjectieven als “lief” wil ik enkel horen door een erg select gezelschap van dames die me iets beter kennen dan de gemiddelde BV.

Bij Free Souffriau in het Openluchttheater viel het al bij al nog mee. Een paar keer betrapten we haar op die klassiekers die spontaan onze tenen doen krullen.  Starten deed ze met “Zin in muziek” en “Zoals een mooi verhaal”. Souffriau zou een uur en een kwart puren uit de twee albums die ze op de mensheid losliet: een beetje anNders (met covers van An Christy) , “Gewoon Free” met eigen materiaal en recente covers die vooral een Will Tura- of Franstalige stempel droegen.

“Schatteke” Miguel Wiels begeleidde haar op de toetsen en toverde de klank van de accordeon tevoorschijn bij “Neem vandaag de trein”. Mooi, maar het originele instrument bovenhalen zou in geen tijd dat extraatje opleveren. Souffriau bracht haar An Christycovers voortreffelijk. “De Roos” was een schot in – jawel -, enkel begeleid door Wiels op piano, pas later vielen de gitaren en drum in, wat het een klassiek en mooi arrangement bezorgde. Ook “Ik leef voor jou” en “Dag vreemde man”, slim opgespaard voor het einde van het optreden klonken erg vol qua arrangementen hoewel er naast Free slechts 4 muzikanten op het podium stonden.

Uit haar jongste album valt “Zeg me waarom” behoorlijk op omdat de song een atypische songstructuur heeft: snelle strofes en een rustig refrein. 17 Jaar oud is alweer Niels Williams versie van Şıkıdım (Hepsi senin mi?) van Tarkan dat ie toen in het Nederlands omzette naar “Zie ze doen”. De Oosterse klanken slopen even in het Openluchttheater en dat gaf het optreden met deze Turkse klassieker een zomers kantje. Knappe tekst, erg goed gebracht door Souffriau, die vibrato gaat haar wel af.

Nog iets wat we wel kunnen appreciëren bij Souffriau, is wanneer ze de lagere regionen van haar stem aanspreekt. Warme, diepere vrouwenstemmen, daar hebben we altijd wel een boon voor gehad, zeker als het timbre perfect past bij Franstalige songs van mannen als Julien Clerc (Elle voulait que je l‘appelle Venise) en Gilbert Montagné (een aanstekelijk On va s’ aimer waarbij Wiels trouw bleef aan de 80s sound ). De Gall-klassiekers bracht ze mooi, piekfijn verzorgd gezongen, klassieke aanpak ook, maar dus ook weinig verrassend. Souffriau speelde op safe voor “Ne partez pas sans moi” en liet het lager dan het origineel inzetten door manlief en de andere bandleden. Ze bleef ook in de strofes erg vlak zingen terwijl Dion in het origineel steeds een trapje hoger gaat richting refrein. Dat het een moeilijk nummer is, dat is een feit. Maar door het te transponeren zoals dat in het jargon heet, maak je het je ook wat makkelijker.  En we hebben het niet voor artiesten die de makkelijke weg bewandelen. Ook nummers die naar rock neigen, zoals Arme Joe, liggen haar minder. Daarvoor is Souffriaus stem te gepolijst.

Dan was ze wat ons betreft het sterkst wanneer ze zich op haar kwetsbaarst liet horen bij “Het kan niet zijn” waar ze de gevoelens van oprechte verontwaardiging in wist te steken en de toonaardsprong bij de bridge feilloos uitvoerde. Ook haar recentste single “’k heb je lief” wist ons te beroeren. Het prachtnummer van Paul de Leeuw kleedde ze uit tot een song vol finesses en in zijn uitgepuurde vorm klonk die nog mooier en oprechter als liefdeslied dan ooit tevoren. Straf dat we geen weet hadden dat dit Souffriaus nieuwste single is. Of hoe groot de impact van massamedia nog is voor een Vlaams artiest…

< Bert Hertogs >

De setlist:

1. Zin in muziek
2. Zoals een mooi verhaal
3. Neem vandaag de trein
4. Het kan niet zijn
5. Zeg me waarom
6. Bandvoorstelling
7. De allereerste keer
8. Zie ze doen
9. Franse medley – Il jouait du piano debout (France Gall) - Elle voulait
   Que je l‘appelle Venise (Julien Clerc) – On va s’ aimer (Gilbert Montagné) – Poupée de cire, poupée de son (France Gall)
10. De roos
11. Arme Joe
12. Symfonie
13. Doosje
14. Ne partez pas sans moi
15. Soldiers of love
16. Ik leef voor jou

Bis:

1. Dag vreemde man
2. Eenzaam zonder jou