PDF-versie voor persoonlijk gebruik

Recensie The Scabs | Maanrock 2012

zondag 26 augustus 2012Stadscentrum Mechelen

TheInterview: 

Vijf jaar na de reünie van The Scabs die er in de AB kwam naar aanleiding van de vijfentwintigste verjaardag van de groep, moet niets nog voor Swinnen, Willy Willy, Geert Schurmans (die de zieke Fons Symons op bas vervangt) en drummer/oprichter Frankie Saenen. Die vrijheid zorgt ervoor dat de mannen erg relaxed en met veel goesting op het podium van de Grote Markt in Mechelen staan. Als er een topoptreden was tijdens het ganse weekend van het gratis stadsfestival, moet het wel dat van The Scabs zijn geweest. De vier spelen gewoon een klasse hoger.

Vrij kort na hun debuut mocht The Scabs al op Torhout-Werchter staan. We schrijven 1983. De punkband uit Diest heeft alle troubles in paradise meegemaakt die een band kan meemaken. Snel succes met de eerste plaat Here‘s to you, Gang, in no time een flop met de opvolger For all the wolf calls, deels te danken aan de eigen koppigheid om goede raad in de wind te slaan. Dan waren er ook nog de wissels met bandleden die soms pijnlijk verliepen,… Niets menselijks was hen vreemd dus. En nu, jaren later lijken ze vrede te hebben met die geschiedenis, de bladzijde omgedraaid, en kunnen ze matuur de zaken overschouwen. Een verhaal van leren leven met elkaars kleinere kantjes, en er ook aan gewerkt hebben als mens.

“Het is beter om vergeleken te worden met The Clash of The Stones dan pakweg George Michael” zegt een gevatte en humoristische Willy Willy ons voor het optreden droog tijdens het interview. Dan al merken we dat hij en Guy Swinnen gewoon erg veel goesting hebben in wat ze doen. 25 Data prikten ze deze concertzomer. Het bracht hen onder andere op TW Classic waar ze het eendagsfestival mochten openen. Nu stonden ze bovenaan de affiche van Maanrock. 

Voor het drumpodium van Saenen staat een oude autobumper, de koplampen geven licht, en zullen mee deel uitmaken van de lichtshow, die vaak rode of witte tinten toont. “Keep on driving” heet de opener van de avond, die er al meteen staat. Swinnen stelt zijn indiscrete vraag: “are you ready to party?” en pookt het publiek er vakkundig mee op. Willy Willy mag “Let’s have  a party” grandioos inzetten op gitaar, later merken we een Swinnen die tijdens zijn “cave man/cave woman/Neanderthal”- moment enkele diepe oerkreten bovenhaalt. Heerlijk.

Stay uit 1985 is een ballad volgens het boekje, halfweg legt de band het neer, later trekt het opnieuw open terwijl Swinnen het op akoestische gitaar speelt. Schuurmans’ bas mag dan weer doorklinken bij “Can’t call me yours” terwijl een heerlijke gitaarriff van “She’s jivin” steeds meer mensen aan het bewegen brengt. De band brengt “London Calling” mee naar Mechelen. “Eentje van onze helden” geeft Swinnen toe, wanneer ie verwijst naar – jawel – The Clash.

Hij doet even of ie de tekst van het volgende nummer niet meer weet. De gitaar en drum-begeleiding maakt al snel duidelijk dat de band “Hard times” inzette. Het publiek zingt stevig mee, waarna Swinnen na een gespeeld  “ah ja nu weet ik het weer”-moment het nummer terug overneemt. “Misschien is dit het goeie moment om Willy! Willy! te roepen” zegt de frontman, waarna het publiek dit als één man uitschreeuwt. Iedereen zwaait mee tijdens “Nothing on my radio”. Wanneer Saenen ietwat later zijn basdrum stevig laat doorklinken, klapt het publiek stevig mee. Dan al is ‘staking’ (als die er al was) van de toeschouwers die niet van plan waren om mee te werken definitief gebroken. 

Willy Willy gooit zijn gitaar in de nek en speelt een stevige riff bij “Robbin’ the liquor store”. Het publiek zingt na, gooit de vingertjes in de lucht en klapt stevig mee. The Scabettes, zo heeft The Scabs zijn twee backings genoemd, geven een dosis funk aan het optreden, in dit nummer sluipen ze even “Last night a dj saved my life” in. Als ultieme ode aan het bevrijd gevoel waarop de band meer dan een uur surft, gooit de band er nog “Keep on rocking in a free world” van Neil Young tegenaan.  We mogen hopen dat het bij The Scabs nog even mag duren, hoewel niets nog voor hen moet, alles mag. And that’s alright.

< Bert Hertogs >

De setlist:

  1. Keep on driving
  2. Take my soul away
  3. You don’t need a woman
  4. I need you
  5. Let’s have a party
  6. Don’t you know
  7. Stay
  8. Can’t call me yours
  9. She’s jivin’
  10. London Calling (cover The Clash)
  11. Hard times
  12. Matchbox Car
  13. Time
  14. Nothing on my radio
  15. Robbin’ the liquor store

Bis:

  1. Rocking in the free world (cover Neil Young)


Do you like our reviews and pictures?
Feel free to support concertnews.be by sharing this page or giving a donation.
You make an independent website like ours possible. Thanks!







Geef steeds in je comment mee op welk artikel je reageert.
Please put in your comment to which article you are responding.

Tabs Concertnews.be

News
Soon
Reviews

More news