Recensie Emanuel and the Fear

Het New Yorkse Emanuel and the Fear de was in het land om hun nieuwe cd ‘The Janus mirror’ te promoten. Het optreden vond plaats in de kleine zaal van de Arenbergschouwburg. Klein als in: het podium was groter dan de publieksruimte (en dan hebben we het over een vrij klein podium). De zaal was zeer schaars bevolkt, een kleine vijftig man ruw geschat.

Zonder veel woorden begonnen de mannen en vrouw aan hun set. Hun stijl is een allegaartje van vanalles. Van rock met zware basgitaren naar orkestrale pop met hier en daar een vleugje folk. Op het podium zijn opvallend een aantal klassieke instrumenten aanwezig: viool, contrabas en een dwarsfluit.  Mooi hoe al die instrumenten in hedendaagse muziek worden ingeweven.

Muzikaal zijn ze toch wel sterk, leadzanger Emanuel Ayvas beschikt over een vrij unieke stem. Een sterk geluid met een kwetsbaar kantje. Aan hun presence kan er alvast nog gewerkt worden. De bandleden zagen er even geamuseerd uit als een stel mensen die al uren op de bus zaten te wachten.  De leadzanger zorgde met zijn krampachtige bewegingen voor wat afleiding maar niet genoeg om de kijker geboeid te houden.

Het oeuvre van Emanuel and the Fear is vrij eentonig. De opbouw van de songs is vrijwel telkens hetzelfde: een lange, trage intro gevolgd door een eclectisch hoogtepunt gevuld met lange solo’s.  Op zich zijn de nummers niet slecht, het is zelfs goed om nu en dan eens af te wijken het klassieke stramien met een intro, strofe refrein enzoverder, maar hier was het toch te veel van het goede.

Niet slecht, maar zeker geen hoogvlieger.

< Delphine De Metsenaere >