Recensie Brit Floyd

‘The World’s Greatest Pink Floyd Tribute Show’ zo kondigen ze zichzelf aan. Het is een voornamelijk Brits collectief met een gemeenschappelijke liefde voor – hoe kan het ook anders – Pink Floyd.

Met hun vele  tournees wisten ze toch het grote publiek te overtuigen dat het niet gaat om een ordinaire covergroep. Integendeel. Ze trekken de wereld rond met hun Tribute show en weten zelfs de echte Pink Floyd fans over de streep te halen.

Dat was woensdag ook te zien in de Antwerpse Koningin Elisabethzaal, waar de groep voor een nagenoeg uitverkochte zaal optrad. Het publiek bestond voornamelijk uit mannen van een bescheiden middelbare leeftijd, onder wie enkelen vol overtuiging gekleed in oude Pink Floyd shirts. In zaal hing een nostalgische sfeer “toen was muziek tenminste nog echte muziek”, zei iemand.

Op het podium hing een eerder ingetogen sfeer, niemand gedroeg zich uitbundig of liet zich gaan.
De muzikanten gingen zo omzichtig om met het werk van hun idolen als ging het om een atoomsplitsing. Die benadering leek veel succes te oogsten.

De lichtshow, het geluid en het witte scherm waarop beelden werden geprojecteerd creëerden een aparte sfeer bij elk nummer. Zo werden bij ‘Pigs’ angstaanjagende ‘knorgeluiden’ in de zaal gestuurd, op het scherm een monsterlijk varken dat zonder meer de lyrics van het lied illustreerde.

Absolute hoogtepunt voor velen was ‘Another brick in the wall, part 2’. Het nummer zelf dateert van ’79 en staat op het legendarische ‘The Wall’, wat vaak Pink Floyd’s beste album ooit genoemd wordt. Tot op vandaag omschrijft het nummer een gevoel waar velen zich in herkennen. Weg met verstikkende regels en het idee dat alles en iedereen conform moet zijn, het gevoel van opstand begint zowaar wat op te borrelen. In de zaal borrelde het alvast van enthousiasme. Twee felle spots schenen als zoekers rond in de zaal met op de achtergrond luide helikoptergeluiden. Iedereen wist wat zou komen na die eerste gitaarklanken, al beperkte het publiek zich tot lichtjes knikken en hier en daar, een subtiele luchtgitaar en uiteraard de ‘Hey teacher, leave those kids alone’ zachtjes meebrullen. Na afloop was het pure ontlading en een oorverdovend applaus.

Die lijn werd doorgetrokken gedurende de hele avond. Een opeenvolging van Pink Floyd’s grootste hits, o.m. ‘Brain Damage’, ‘Money’ en het schitterende ‘Shine on you crazy diamond’.   Met de ogen dicht benaderde de groep dat van de originele bezetting  wel vrij aardig.

Na afloop bleek het publiek danig onder de indruk, het gitaarwerk, de zang, kortom het volledige plaatje klopte. Zo klonk het ook bij het naar buiten wandelende publiek: iedereen content.

< Delphine De Metsenaere >