Recensie Ry Cooder en Nick Lowe

De recessie en Ry Cooder, ze passen perfect samen. Cooder zong heel wat nummers over geld en armoede. How can a poor man stand such times and live, een nummer uit 1929 van Blind Alfred Reed,  bracht hij als laatste bisnummer. De man integreerde er een stukje “My name is Morgan but it ain’t J.P. “ in.

Anderhalf uur lang bracht de kranige zestiger samen met Nick Lowe een ijzersterk concert. Het lijkt wel alsof deze generatie nog moet blijven touren om aan iedereen te laten zien wat musiceren nu eigenlijk betekent: steeds trachten beter te doen en spelen alsof je leven ervan afhangt. Tijdens Vigilante Man bijvoorbeeld hoorden we Cooder een uitermate indrukwekkende virtuoze solo spelen op zijn lap steel. Lowe en de drummer, zijn zoon Joachim, begeleidden hem perfect daarbij.

De klemtoon van het concert lag hoe dan ook bij het gitaarspel. Accordeonist Flaco Jimenez moest immers verstek laten door een hernia. Ry Cooder zei daarover “Flaco is resting at home. He didn’t feel that good. I’m very sorry. So please for the keys, put the notes in your mind”. Cooder vroeg dus om begrip en vroeg ons de noten die normaal op de toetsen worden gespeeld, erbij te denken.

“Chinito chinito” met backings Alex Lilly en Juliette Commagère die ook het voorprogramma deden met onder andere een knap “The nature of things” bracht een Zuiderse sfeer in de Elisabethzaal. “Let’s play a song for the mayor: Patrick” zei hij waarop Crazy ‘bout an automobile volgde. De artiest had net voor het optreden met de Antwerpse burgemeester gesproken. Nogal wat bekende koppen telden we trouwens tijdens het optreden. Bart Peeters, Gène Bervoets, Michiel Devlieger, Johan Verminnen,… allen waren ze present.

De songstructuur van Cooders liedjes lijkt eenvoudiger dan ze zijn. Dat komt wellicht omdat de refreinen aanstekelijk en repetitief zijn. Zo onthoud je ze sneller. “One of these days you’re gonna pay” bijvoorbeeld. De man bracht het juiste gevoel bij elk nummer. De blues zette hij neer in een prachtige versie van One meat ball. Cooder ging daarvoor naar de laagste regionen in zijn stem. Een knap verhalend nummer, zoals vele van zijn songs eigenlijk kortverhaaltjes zijn.

Net daarvoor vertelde Nick Lowe over zijn grootste hit. De man vroeg ons om hem in te beelden met bruin haar zoals hij in de jaren ’70 had (Lowes haar is nu spierwit). 3 Weken stond hij op 1 in België, slechts twee weken in Nederland op de eerste plaats. Dat had hij te danken aan “Father Abraham and the Smurfs”. Het publiek kan er even mee lachen. “Half a boy and half a man” klonk alsof het nummer veel recenter was dan het is. De 3 muzikanten brachten een behoorlijk strakke versie en zonder de toetsen erbij klonk het nummer opeens veel frisser dan het origineel.

“Another song for the mayor” zei Cooder. Blijkbaar had Janssens zijn verzoeklijstje ingediend en zat daar ook “Teardrops will fall” tussen. “You might not know, but he’s romantic” voegde hij er schalks aan toe. “What's so funny 'bout peace, love and understanding” deed Elvis Costello simpelweg vergeten. Het publiek reageerde uitzinnig ook nadat Cooder even de Elvistour opging met zijn stem tijdens “Have to go.”

Een topconcert dus dat wat ons betreft nu al meedingt naar de eerste plaats voor de eindejaarslijstjes.

< Bert Hertogs >

De setlist:

1. Fool who knows
2. Fool for a cigarette/Feelin’ Good
3. Vigilante Man
4. Losin’boy
5. Chinito chinito
6. Crazy ‘bout an automobile
7. You gotta pay
8. Crying in my sleep
9. Down in Hollywood
10. The very thing that makes you rich (makes me poor)
11. Half a boy and half a man
12. One meatball
13. Teardrops will fall
14. Jesus on the mainline
15. Litte sister

Bis

1. What's so funny 'bout peace, love and understanding
2. Impossiblo/ Have to go
3. How can a poor man stand such times and live

< Bert Hertogs >