Recensie Blaudzun | Paaspop 2013

Er was een tijd dat België bijna overal gold als het land dat zijn bands razendsnel wist te exporteren. Langzamerhand blijken we echter te worden ingehaald door Nederland. Naast pakweg Kensington, The Opposites en Kraantje Pappie doet ook Blaudzun steeds meer een belletje rinkelen. Een maand geleden zagen we hem nog in een bijna uitverkochte AB, maar hadden we sterk het gevoel dat dit wel eens een one hit wonder zou kunnen zijn. Of one album wonder, zo u wilt, met derde ‘Heavy Flowers’ (2012).

We zijn eerlijk dat het ijskoud is op Paaspop, en dat is niet altijd bevorderlijk voor de sfeer. Het wordt al iets moeilijker om de drive erin te krijgen en het publiek lijkt soms enigszins versteend ondanks de tamelijk warme tenten. Toch zagen we er al heel wat bands een stevige show neerzetten en lukte het toch in het merendeel van de gevallen. Bij Blaudzun daarentegen bleef het stil en kregen we steeds meer de indruk dat de tent vooral gevuld was om vooral ergens warm te zitten of staan.

Johannes Sigmond trekt zijn set traag op gang en dat gevoel blijft de rest van de set hangen. Nochtans doet hij met ‘Who Took The Wheel’ en ‘Le Chant des Cigales’ een muzikale poging om het publiek enigszins in beweging te krijgen. Het draait helaas op weinig uit en ook de rest van de set is om eerlijk te zijn, ronduit saai en duidelijk niet aangepast aan de Paaspoppers. Zelfs ‘Elephants’ doet maar een tiental kerels in het publiek klappen en daar zijn we gewoonweg niet tevreden mee.

Hopelijk is het voor de man een eenmalige uitschuiver en lukt het hem op The Great Escape (UK), Indian Summer Festival of Pinkpop.

< Catherine Gysels >