Recensie The Maccabees | Best Kept Secret Festival 2013

Het is nog even afwachten tot we zullen weten of ‘Given To The Wild’ (2012) voor The Maccabees de grote doorbraak betekent. Inmiddels hebben ze wel een vast plaatsje veroverd in het indiecircuit en staan ze dan ook terecht op de eerste editie van Best Kept Secret Festival. Het sympathieke vijftal is volop aan het werken aan hun vierde album, waarvan we mogen hopen dat het even succesvol wordt als het vorige. Ze grepen net naast een Mercury Prize, maar het gaf de Londenaren wel net het duwtje in de rug dat ze nodig hadden. 

De Britten met Orlando Weeks op kop kijken in Nederland zoals gewoonlijk even de kat uit de boom tijdens ‘Given To The Wild’ en ‘No Kind Words’ maar krijgen al even snel als wij door dat het publiek aan de Main Stage overwegend Engels is. Wanneer The Maccabees dan beginnen te versnellen met songs als ‘First Love’ en ‘Wall of Arms’ lijkt ook Hilvarenbeek stevig los te komen wanneer de vier gitaren met stevige riffs enkele klappen uitdelen.

Dat het tamelijk fris is en het terrein bezaaid met plassen maakt al snel niet meer uit. Tijdens ‘Can You Give It’, ‘Precious Time’ en ‘X-Ray’ laat gitarist Hugo White het iedereen vlot vergeten en staat iedereen glimlachend op en neer te springen. Na bekendste nummer ‘Pelican’ mag het bloedmooie ‘Grew Up at Midnight’ tot onze spijt de set al afsluiten. 

The Maccabees lijken op deze manier langzamerhand de opstap te maken naar een van de grotere Britse festivalbands. Petje af voor de vijf die live steeds steviger en gedurfder staan te spelen en daarmee een jarenlange evolutie achter de rug hebben. Binnenkort meer van dat op Les Ardentes en Latitude Festival.

< Catherine Gysels >