Recensie Ketchikan

“Maar 45 minuten in plaats van de beloofde 75”, horen we iemand uit het publiek achteraf via haar gsm vertellen. Daarmee slaat ze de nagel op de kop. Ketchikan voldoet zowel qua lengte als qua inhoud niet helemaal aan de verwachtingen van het publiek van Zomer van Antwerpen. Resultaat: een tribune die al even mistroostig - halfvol of halfleeg (het is zoals je het bekijkt) - als de inhoud van het stuk oogt. Leegte, gemis, waanzin, vrouwen die flippen, die hunkeren naar John, papa van Roda (Greet Jacobs) en ex van Sally (Hannah De Meyer). Samen zijn de vrouwen alleen, op de vlucht, in een hut gaan wonen in de wildernis. Een hut die hen naar adem doet snakken, hen gek maakt en hen suïcidale neigingen bezorgt. Ketchikan legt geen prettige thematiek bloot.

Beide actrices weten erg goed een donkere situatieschets te tonen. Ketchikan heeft dan ook een zeer sterke psychologische laag, hoe sociaal isolement op een mens werkt. “John. Er is iets mis met mij. Je moet me zeggen wat. Ik ga stoppen met janken, John. Ik ga me veranderen tot ik weer de vrouw ben die je zo graag zag.”: wanneer Sally deze zinnen uitspreekt, zijn we ruim twee à drie maanden na de breuk en is ze de wanhoop nabij.

“Saai” zo omschrijft Roda haar nieuwe leven. Vissen en jagen doet ze, maar op wat? Affectie, dat missen beiden. Het zal op een moment ertoe leiden dat de moeder intiem wil worden met de eigen dochter. Een sociale beperking lopen beiden op tijdens hun sociaal isolement. Wanneer Sally een eerste mislukte zelfmoordpoging doet, antwoordt ze laconiek “dat was een grapke hé Roda.” Maar beiden zullen na een tijd, na al die vele onbeantwoorde oproepen via de walkie talkie, zich steeds meer die ene existentiële vraag stellen: “Waarom ben ik hier?”

Ketchikan is rauw en zwart, en die gevoelens hebben het gehaald van humor (oa het ‘erfelijke’ lodderoog en niet kunnen koken van Roda geven even wat aangename rust) en ontroering, die we - hoewel aangekondigd in een krant – verder nauwelijks ontdekten in het stuk.  Het is dus vooral een voorstelling rond een diepgrauw thema geworden. Een voorstelling die qua story telling, opbouw en spanningsboog beter kon.  

De Meyer en Jacobs overtuigden ons daarnaast nauwelijks als moeder en dochter. Ook hun haar en kledij is nog te propertjes voor twee vrouwen die al twee maanden in de wildernis aan het leven zijn. Dat is een basisfout in het theater. Je moet als toeschouwer meegesleurd worden en geloven wat je te zien krijgt. Maar dat lukte dus onvoldoende. Conclusie: regisseur Alexia Leysen heeft nog werk voor de boeg om deze voorstelling naar een hoger niveau te brengen. Een voorsteling met potentieel, maar die nu nog aanvoelt als een goed afstudeerproject.

< Bert Hertogs >