Recensie Dylan Moran

De Ierse komiek Dylan Moran was volop bezig met een tour door Europa en na o.a. Berlijn was nu ook Antwerpen aan de beurt. Belgen, Nederlanders, Engelsen, Ieren, Polen en zelfs een Duitsers hadden de weg naar de Arenbergschouwburg gevonden om te komen kijken naar “Yeah, Yeah”. Dylan Moran had zelfs de moeite gedaan om speciaal voor deze gelegenheid enkele grappen over Belgen, Kuifje en Magritte in zijn voorstelling te verwerken. En toch bleven we tijdens de eerste helft behoorlijk op onze honger zitten. Gelukkig zat er meer vaart en meer chocolade en wijn in het stuk na de pauze.

Nigel Williams was support act van dienst. Leunend op een stok mankte Nigel het podium op. Zoals we konden verwachten, zag hij zelf de humor van de situatie in. Het fysieke ongemak weerhield Nigel er niet van om zich ten volle te geven voor een minuutje of tien. Het was heerlijk om hem een keertje in zijn moedertaal bezig te horen. Rad van tong en met een positieve vibe wist hij het publiek op te warmen voor de hoofdact: Dylan Moran. 

“Bedankt om te komen.” Zo verwelkomde Dylan Moran zijn publiek hier in Antwerpen. Hij stak maar meteen van wal door enkele vooroordelen tegenover de Belgen op te rakelen. Vooral de buitenlanders in de zaal konden daar erg om lachen. De spitsvondigheid zat er duidelijk nog niet in. Dan maar even op de kap van de Duitsers gaan zitten. Grappig, maar nog niet echt hilarisch, erg stereotiep en vrij voorspelbaar. 

De grappen over Kuifje en de schilderijen van René Magritte waren dan weer een betere illustratie van het komische talent van Dylan Moran. Het duurde alleen wat lang voor hij van de ene grap naar de andere ging. De pauzes die er vielen doordat hij naar tekst aan het zoeken was, braken het tempo en gaven het geheel een slecht voorbereide indruk. Stand-up comedy mag spontaan ontstaan, maar dan moet je wel een vlottere indruk maken dan diegene die we hier kregen te zien. 

Tussen twee slokken wijn sprong hij nog een beetje van de hak op de tak om zijn veertig minuten vol te maken, maar van enig verhaal of structuur was weinig sprake. We moeten hier in alle eerlijkheid toegeven dat er echt wel heel grappige stukjes in zaten, maar het tempo en de draad waren te vaak zoek om ons echt mee te trekken in de voorstelling. We gingen met gemengde gevoelens de pauze in. 

De pauze bracht blijkbaar inspiratie en … een reep chocolade. Dylan Moran kon nu naar hartenlust eten en drinken tijdens de job. En nog was hij jaloers op mensen met een gewone kantoorjob. Een snelle doch lichtjes onrealistische carrière passeerde de revue en werd verdiend onthaald op luid gelach. 

Na nog een stukje chocolade en een slokje wijn kwamen we naadloos bij het nut van huisdieren in de opvoeding van de kinderen. De herkenbaarheid was groot en het inzicht verfrissend.  We hadden de aankoop van een huisdier nog nooit vanuit deze hoek bekeken en zullen waarschijnlijk ook nooit met de kinderen een dierenwinkel binnenstappen met de woorden: “Wat voor ding dat sterft wil je hebben?” Maar grappig was het wel. Dylan Moran was hier duidelijk op dreef en we begrepen eindelijk waarom het publiek van heinde en verre was gekomen om deze man aan het werk te zien. 

Een van de grappigste stukken uit de voorstelling was Dylans variant op “Fifty shades of grey”: “Erotic Fiction Blockbuster”. Het werd een absolute voltreffer bij het publiek, maar tevens ook de start van een ietwat rommelig einde. We hadden het gevoel dat de inspiratie en de tijd plots op waren. De show viel eerder stil dan te eindigen in een hoogtepunt. Wanneer je als komiek vooraf beslist dat je tweede deel maar drie kwartier gaat duren, moet je op zijn minst ook je finale een beetje plannen. Ook hier bleven kansen liggen. 

< Sascha Siereveld >