Recensie Blaudzun

Er heerste een gezellige en vooral Hollandse sfeer in de Club van de AB toen Johannes Sigmond, alias Blaudzun, met zijn 8-koppige band het podium betrad. Dik anderhalf uur wist hij het publiek te vermaken met zijn karakteristieke stem en uiteenlopende nummers. Oude nummers die afgewisseld werden met nummers van zijn nieuwe album Promises of No Man’s Land.

Het was dus ongemerkt een avant-première waar het publiek bij aanwezig was. Ook al lag dat er niet zo dik op, hij liet het publiek op een subtiele manier kennis maken met zijn nieuwe, ietwat donkerdere rock nummers. Verder bouwend op het succes van zijn vorige plaat Heavy Flowers. Met nummers als Promises Of No Man’s Land en Hollow People heeft deze plaat zeker potentie om een succes te worden, zoals Heavy Flowers die in 2012 een 3voor12 Award kreeg en in 2013 uitkwam in de Verenigde Staten. 

Het was een bont gezelschap dat zich op het podium had verzameld. Een surfdude op blote voeten en een muts op achter de toetsen, een uitdagend uitziende vioolspeelster, een trompettist die uit het circus ontsnapt leek te zijn en een bassist in pak. Zelf zag Sigmond er ook opvallend uit met zijn dikke bril met breed omrand montuur en woeste haardracht. Een robuuste meneer die gevoelige liedjes zong, wat vooral opviel tijdens het nummer Wolves Behind The Glass, toen hij in z’n eentje op het podium stond met een ukelele en het nummer a capella beëindigde. 

Daarna volgden enkel hoogtepunten, beginnend met een vol en dramatisch klankenspel als intro van Heavy Flowers. Daaropvolgend een verlengde versie van Elephants, waarbij het publiek gezellig meezong. Telkens kraakhelder en de muzikanten leken oprecht te genieten van het muziek maken. Vooral de trompettist en de toetsenist leken zich erg te vermaken door regelmatig gekke bekken naar elkaar te trekken en dingen heen-en-weer te gooien. Wat alles behalve stoorde, maar juist aanstekelijk werkte. 

Absolute favoriet bij het publiek was Promises of No Man’s Land, waarbij uit volle borst werd meegezongen. Als een kind hupte Sigmond achter zijn microfoon, het publiek meeklappend op het ritme. Hij constateerde dat het publiek heel stil was tussen de nummers, waarop een groep Nederlanders begon te roepen. “Hollanders zeker?”, vroeg Sigmond zich luidop af, waarop luidkeels werd gebruld. Met als laatste toegift Halcycon wenste hij iedereen een vrolijk en vooral gezond weekend toe. 

< Zaïde Bil >