Recensie Backstreet Boys

Backstreet Boys kwamen snel in Oostende. Sex on the beach, het blijft tot de verbeelding spreken bij erg veel vrouwen. Met vele duizenden waren ze in Oostende om op het zand, bij ondergaande zon, onder andere de liefdesduetjes van Nick Carter, Howie Dorough, Brian Littrell, AJ McLean en na een break van 6 jaar is ie er opnieuw bij: Kevin Richardson van Backstreet Boys te horen. En ja hoor, sommige fans hadden GoPro camera’s bij om de zaak te filmen.  Volgens bepaalde media is dat dé nieuwigheid deze zomer. Tja, wij dachten die dingen al járen boven de hoofden van het festivalpubliek te zien uitsteken…  

De heren kwamen sneller op dan verwacht, om kwart voor negen al in plaats van kwart na.  Uiteindelijk zou de show maar liefst 2 uur duren, en met die verplichte curfew, om 23u moest het feestje over zijn, wilden de Amerikanen kennelijk niet flirten. Neen dat deden ze wel met de voornamelijk vrouwelijke fans die speciaal naar Oostende waren afgezakt, hun beste zomerjurkje uit de kast hadden gehaald, de blote voetjes in het zand lieten glijden waarbij de korrels hun weg vonden tussen die al wat gebruinde, verbrande of melkwitte teentjes die voor de gelegenheid mooi gelakt waren.

Backstreet Boys nam ons dus in snelheid op de tonen van Mission Impossible. 21 jaar zijn ze actief wat volgens hen de titel langst durende boysband oplevert.  Met al die jaren op de teller moet je de Amerikanen niet meer uitleggen hoe ze enkele duizenden vrouwen rond hun vinger tegelijkertijd kunnen winden.  Een onzuivere noot links en rechts tijdens een (slide) choreografie (al dan niet met microstatief dat ze schuin houden) zien de fans moeiteloos door de vingers. Neen, het mocht duidelijk zijn: Oostende zat vol fans die er eerder dit seizoen al bij waren in het Antwerps Sportpaleis. “België, daar weten ze wat feesten is. Daar weten ze hoe ze uit de bol moeten gaan. Daar doen ze Belgische chocolade op ons als we naakt zijn en eten ons zo op.” klonk het bij BSB. De fantasie van de fans was geprikkeld. Die hadden lang niet alleen de Belgische nationaliteit. Er waren immers blijkbaar ook Duitsers en erg veel Nederlanders in het publiek. De verklaring valt wellicht te vinden in het feit dat dit optreden een exclusieve show voor de Benelux was.

De band bracht nummers uit “In a World like this”, hun recentste plaat die exact een jaar uit is. Stevig meezwaaien leverde dat onder andere op tijdens “Show ‘em (what you‘re made of)”. Eén fan koos wel voor een erg toepasselijk én origineel geschenkje, een strandbloem gemaakt uit crêpepapier. De hits werden ook geserveerd, voornamelijk naar het einde van de show dan. Happy ending noemen ze dat. “Who’s the silly one in the group?” die vraag beantwoordde BSB via een video interlude waarbij ze ook gewoon toegaven dat die twee minuten dienden om hun kledingwissel mogelijk te maken. Sterk dat ze gewoon de dingen zeggen zoals ze zijn. Uiteraard werd er ook – iets te veel dan ons lief was – met stroop gesmeerd dat het een privilegie was voor hen om voor zo veel fans te mogen optreden, dat de setting toch wel erg speciaal was, met het strand en de zee,… Toch kon dat laatste er in bij ons wanneer de groep het optreden terugbracht naar een groot kampvuurmoment door enkele songs akoestisch te brengen op cajon en akoestische gitaren. Op zo’n moment kon je niet anders dan de meerwaarde voelen om die nummers als “Drowning” (hoe toepasselijk aan zee!), “10 000 Promises” en “Quit Playing Games With My Heart” live te horen op het strand waarbij duizenden vrouwenstemmen dat laatste nummer een tijdlang alleen mogen zingen net als “I want it that way”, in het begin akoestisch gehouden met gitaar maar nadien openbloeiend, werd ook deze song een knap sing along moment.

Eén van de BSB’ers doet even alsof ie aan speerwerpen wil doen met zijn microstatief, een ander stelt voor dat BSB verhuist naar België. “Breathe” wordt het moment dat de mobieltjes in zaklampmodus overgaan, een song die de groep opdraagt aan Johnny Q, hun bodyguard die het leven liet vorig jaar.  Met duim en wijsvingers maken enkele fans een hartje tijdens “Shape of my heart” terwijl de meterslange ledschermen visuals tonen van de aarde en de zon.

“Wie heeft er nog cassettes van ons?” vraagt BSB, waarbij even uitgelegd wordt aan de jongsten in het publiek dat cassettes die dingen waren waar je een potlood in stak. Als eerste toegift volgde dan uiteindelijk “Everybody” en ging iedereen loos, ook wie op het balkon van een appartement op de dijk stond mee te kijken, hoewel het podium zo gedraaid was dat ze geen blik op het podium konden werpen. Een tiental fans stond dan weer op het strand buiten het festivalterrein en probeerde door de hekken heen een glimp op te vangen. Pogingen om te fence jumpen werden voor zover wij zagen niet ondernomen – ook niet na de show trouwens toen nog honderden fans bleven hangen om een glimp op te vangen van de groepsleden, iets gesigneerd te krijgen voor de tourbus vertrok -  maar de politie en security leek er wel op voorbereid.

< Bert Hertogs >

De setlist:

1. The Call 
2. Don‘t Want You Back 
3. Incomplete 
4. Permanent Stain 
5. All I Have to Give 
6. As Long as You Love Me 
7. Show ‘Em (What You‘re Made Of) 
8. Show Me The Meaning Of Being Lonely
9. Breathe 
10. I‘ll Never Break Your Heart 
11. We‘ve Got It Goin‘ On 
12. Just Want You to Know (Akoestisch fragment)
13. Drowning (Akoestisch fragment)
14. 10,000 Promises (Akoestisch) 
15. Madeleine (Akoestisch) 
16. Quit Playing Games (With My Heart) (Akoestisch) 
17. The One 
18. Love Somebody 
19. Shape of My Heart 
20. In a World Like This 
21. I Want It That Way 

Bis:

1. Everybody (Backstreet‘s Back) 
2. Larger Than Life