Recensie The Kooks | Sziget 2014

Aangenaam en vooral een chill sfeertje op de laatste dag van Sziget. Met een heerlijk zomerzonnetje aan de Main Stage, is het zonnebaden geblazen voor de meiden. De indierockers van The Kooks komen dan ook volledig tot hun recht met een nummer als “Seaside” dat Luke Pritchard solo op akoestische gitaar voor de fans speelt.  In het najaar volgt een nieuw album, waaruit de mannen uit de UK alvast “It was in London” brachten, een song waar de vibraslap prominent aanwezig is maar die verder zachtjes voorbij kabbelt. Dat doet het optreden ook iets te vaak, waardoor de spanningsboog iets rond de helft verslapt. “Bad habit” doet het publiek nauwelijks iets.

De “tudu”’s vliegen om onze oren bij The Kooks tijdens “Always where I need to be”. Een aanvankelijk heerlijk ongedwongen concertje werd het waarbij de jongedames op de schouders kropen van hun lief “Ooh la” van voor naar achter stevig meezongen. Tussendoor zien we de creativiteit van het publiek opnieuw bevestigd. Twee kerels met een Sziget t shirt met daarop Official Aftermovie Crew, passeren langs ons. De cameraman draagt een kartonnen doos op de schouder waarop “HD” staat, de lens is een wc rol. Zijn geluidsman gebruikt een lange metalen staaf en een wc borstel. Hilarisch.

Om onverklaarbare redenen zien we jongedames hun derrière schudden tijdens een song als “She moves in her own way”. Verderop verliest de band zoals gezegd de aandacht van het publiek en trekken enkele toeschouwers weg, wellicht richting eettogen. Het is ondertussen half zeven ’s avonds, wat hier zo veel betekent als lunchtime, dinner dat is iets voor rond middernacht. Op the Island of Freedom wordt een zangtekst als “Do you wanna” (make love to me) uiteraard erg uitbundig onthaald. Pritchard en co leggen de song neer, laten tot voorbij de mengtafel het publiek hurken dat perfect on time terug rechtveert en uit zijn dak gaat. Met Naive nemen ze afscheid van het festival.

Al met al een optreden dat OK was dus.

< Bert Hertogs >