Recensie Christophe Mae

Fransman en muzikaal wonderman Christophe Maé trakteerde Franstalig België op een spectaculair gezinsuitje (lees circusact zonder trapezes en wilde dieren). Maé was naar Vorst gekomen om zijn laatste album ‘Je Veux du Bonheur’ voor te stellen, maar bovenal om harten te veroveren. Kinderharten, ouderharten, verliefde harten, eenzame harten. Vorst Nationaal was daardoor één grote verzameling van generaties en subculturen.  

Wat ze allemaal gemeen hadden was de liefde voor de kleine man op het podium, Christophe Maé. Gehuld in driedelig pak met bolhoed en strik, stond hij tussen zijn legertje medemuzikanten. In totaal 12 mannen sterk. Het was één grote explosie van kleuren, rondspringende mannen, lichten en muziek. Een volgestouwd Vorst Nationaal bleef aaneenhoudend schreeuwen en joelen. Er werden niet alleen smartphones in de lucht gehouden, maar ook papieren hartjes in de Belgische kleuren. En Christophe maar herhalen hoe extraordinair het publiek die avond in Vorst was. 

Net zoals in zijn show van eerder dit jaar in Paleis 12, had hij oude jazzinvloeden in zijn set verwerkt. Al zijn compagnons op het podium waren in dezelfde stijl gekleed en bekende nummers als ‘Belle Demoiselle’ en ‘Ca Fait Mal’ werden uitgebouwd met opzwepende solo’s. De dansende blazerssectie speelde daarbij uiteraard een belangrijke rol. Mannen die naast het bespelen van hun instrumenten ook verassend goed konden zingen, wanneer Maé ze een microfoon in de hand drukte. 

Het was één en al spektakel, van begin tot einde. Zo werden er momenten ingelast voor rust en stilte, waarbij Maé zijn nummers klein hield en er waren momenten van pure extase. De band rondhossend terwijl Maé zijn publiek als zumbaleraar, simpele pasjes aanleerde. Het publiek keek naar hem alsof hij met zijn show de graal met geluk bezat, wat de mannen en vrouwen, kinderen en volwassenen gulzig opslurpten. Het enige nadeel van alle pracht en praal was wel het volume. Van tijd tot tijd moesten we wel onze oren bedekken. Daardoor werden de fantastische solo’s die Maé uit zijn mondharmonica toverde, een onaangename, snerpende ervaring. 

Na een paar nummers voor een dicht gordijn te spelen, waaronder een prachtige versie van ‘Et Je Te Vois’, leek het bijna alsof hij ietsje te lang ingehouden had gespeeld. Maar na een kwartier gingen de gordijnen weer open en werd er een heus circus zichtbaar. Terwijl Maé ‘Mon Paradis’ zong werden er van alle kanten hartjes omhoog gehouden. De show kon beginnen. Een heel repertoire aan uptempo nummers volgde, met verassende intermezzo’s, gezongen door Maé zijn medemuzikanten. Terwijl hij over het podium liep, deelde hij zijn microfoon uit en werden ‘KISS’ van Prince, ‘Beautiful’ van Pharrell, ‘My girl’ van The Temptations en ‘Soul man’ van Sam Moore en Dave Prater in de mix gegooid. Een groot succes. 

Maé bracht zijn show voor het laatst in ons land in Vorst Nationaal. Hij bevestigde opnieuw en maakte zo de term ‘ultieme show’ ook in zijn andere betekenis waar. Een show van wereldniveau, met de gewenste bescheidenheid. Ook al is hij een goedverdienende Fransman, hij blijft toch een ondergewaardeerde artiest in anderstalige landen. En dit geheel tot onze grote spijt. 

< Zaïde Bil >