Recensie Amatorski

Het nieuwste album ‘From Clay To Figures’ van de Gentse band Amatorski mag volgens Focus Knack dan verkozen zijn tot het beste Belgische album, live optreden schijnt nog niet hun sterkste kant te zijn. De locatie speelde hierin misschien ook een rol. Het Depot was weer eens mager gevuld en trekt kennelijk enkel minder uitbundige mensen aan. Bij het opkomen verwelkomde zangeres Inne Eysermans de zaal met: “Dag Leuven”. Hier werd weinig tot niet op gereageerd en vanuit de PA moest een welkomstapplausje ingezet worden. Even leek het alsof de twijfel bij het publiek hoorde bij het begin van de set. Maar helaas was dit de voorbode van een optreden dat enkel kan worden bestempeld met het woord ‘saai’.

Amatorski maakte zichzelf bekend door 2^e te worden op Humo’s Rock Rally in het jaar 2010. Even later kwamen ze met het mooie ‘Come Home’, dat werd gebruikt om de reclame van Spa Reine muzikaal te omlijsten. Het nummer is waarschijnlijk bij veel mensen bewust of onbewust bekend. De ingetogenheid en zachte stem van Eysermans maakten het nummer uniek en van hoog niveau. Maar de manier waarop ze hun nieuwe album in Het Depot presenteerden, was weer een heel ander verhaal. De aanzetten waren elke keer goed en veelbelovend, maar telkens opnieuw zakte het nummer weer in, en bleef het hangen in een traag gesleep van klanken. 

Over de aankleding van het podium hadden Eysermans, gitarist Sebastiaan Van Den Branden en drummer Laurens Van Bouwelen wel goed nagedacht. De coverplaat van ‘From Clay To Figures’ was in het groot nagebouwd, inclusief enorme 3D bergen die een mooie diepte creëerden. Door de lampen die erachter waren geplaatst, leek het alsof het in de verte aan het weerlichten was. Dit was een leuk detail wat het geheel een mysterieuze sfeer gaf. Ook het voorkomen van Eysermans en Van Den Branden was weloverwogen. Beiden hadden een hipsterachtige 90s look met bijpassende korte haren. Van Bouwelen viel dan ook volledig uit de toon met zijn blauwe T-shirt. 

Ook al bleven de nummers traag, deed het publiek weinig moeite om te bewegen en was de zaal maar half gevuld, de driekoppige band wist een verrassend orkestrale sound te creëren. Vooral ‘Peaceful’, het laatste nummer voor de bis, had een interessant muzikaal intermezzo. Ritmisch en verder uitgebouwd dan het nummer van de plaat. En dit was dan ook meteen het meest interessante stuk. Een groot deel van het publiek bleef staan, hopend op meer van dat. Maar bij de bisnummers vervielen ze helaas weer terug in de traagheid waarmee we al eerder kennis hadden gemaakt. Een gemiste kans, maar wij geven de hoop nog niet op. De tour is nog niet voorbij en de plaat blijft nog altijd een interessant staaltje muziek. 

< Zaïde Bil > 

De setlist:

1. Wild Birds
2. U-Turn
3. Warzawa
4. Boy/Girl
5. Fragment
6. Landscape Gardening
7. Deer The Wood
8. Come Home
9. (Welcome)
10. Hudson
11. Unknown
12. Never Told
13. Peaceful
14. She Became Ballerina
15. Anthem & Hop-è
16. How Are You?