Recensie The Who

The Who staat 50 jaar op de planken en dat is goed voor een verjaardagstour die België niet aandoet. Blijkbaar wordt er voor Pete Townshend, Rogel Daltrey en co gepast omdat de nieuwswaarde niet groot genoeg is. Reden dus genoeg om de Noordzee over te steken om de headliner én afsluiter van Glastonbury, van de Pyramid Stage aan het werk te zien. Een sneer naar Kanye West die een dag eerder op het podium stond, kon meermaals niet ontbreken net zoals de Britse pers eerder die dag ook had gedaan (The Independent kroonde Lionel Richie zondag tot “wellicht de grootste rock ster” en gaf hem lovende kritieken). “We gaan een rebels nummer spelen” klonk het bij The Who voor “Won’t get fooled again” dat volgens de band de ambitie moest hebben om het tot de grootste (zelfverklaarde) rockband in de wereld te schoppen. Lachen dus met Kanye West werd het. Townshend voegde daaraan toe: “De grootste rocker ooit? Dat moet Elvis zijn.”  Maar zelfs op het einde van het concert – dat blijkbaar kampte met geluidsproblemen op het podium (monitormix) maar niet voor het publiek – kon Daltrey zich niet bedwingen om nog een Westje te doen. Met “een van de beste songschrijvers van de eenentwintigste eeuw” kondigde ie Townshend aan die een gebaar maakte van “Kom, kom. Zo goed ben ik nu ook weer niet.”

“Keep calm here comes The Who” staat er op het ledscherm achteraan de Pyramid Stage. “We got a lovely job to do. [pauze] Which is to send you home. [pauze ] Happy. [pauze ] Maybe deaf.” zo zette The Who al meteen de ongedwongen sfeer. Het publiek kon het allemaal wel lekker smaken dus die “Who are you”, weliswaar met blazers uit een doosje, kon wel tellen als binnenkomer. Na “The seeker” en “The kids are alright” laat Daltrey weten dat ie blij is dat de persfotografen in de frontstage mogen ophoepelen. “Dan zien de eerste rijen ook iets” zo beweert ie.   Tijdens “I can se for miles” waarbij Daltrey een moeilijke toonaardwijziging feilloos pakt, toont een vrouwelijke fan die op de schouders van iemand zit haar borsten wat de eerste keer is op Glastonbury dit jaar voor zover wij weten. Het tafereel wordt op gejuich onthaald. De gepensioneerde dames naast ons die nog in de wolken zijn van Richies performance vragen zich luidop af of de BBC live uitzendt of met een beetje vertraging. Het zou hen namelijk verbazen dat er blote tieten te zien zijn op zondagavond op de Britse publieke omroep. Die Britse preutsheid…

“Behind blue eyes” is minder, Daltrey’s stem sputtert in de hoogte. Niet dat de set foutloos verloopt hoor, “Bargain” wordt verkeerd ingezet. Townshend vloekt openlijk. Ook daarna moet een stuk van het plastic drumscherm eraan geloven. De sound die hij hoort komt te veel als plastic over. Vandaar dat ie na de song ook blij is dat het geluid erop verbeterd is: “Dit klinkt niet meer zo als plastic. I fixed it!” klinkt het trots. Uiteindelijk zal Daltrey dat scherm helemaal tijdens “Won’t get fooled again” slopen.  

Daltrey blijkt vocaal wisselvallig. De uitdagende brug van “You better you bet” neemt ie met gemak, maar bij “Love, Reign O‘er Me” zingt ie even aardig naast de toon dat zelfs die gepensioneerden naast ons beginnen te mopperen. Het valt op dat The Who lang niet zo veel volk voor het podium heeft dan pakweg het tea time slot van Lionel Richie (waar het echt drummen was, alle generaties stonden er, een zeer breed publiek ook van de meest alternatieve rockfan tot de indie hipster,… ze waren van de partij!), Florence and the Machine én Kanye West die eigenlijk erg veel volk wist te lokken alleen al door de controverse.  

 De finale met “Pinball Wizard”, “See Me, Feel Me”, “Baba O‘Riley” en “Won‘t Get Fooled Again” deed wat het moest doen, het publiek voor zich winnen. Maar de band kreeg de toeschouwers niet de ganse tijd op hun hand. Daarvoor waren sommige nummers wat aan de lange kant en durfde het concert wat aanvoelen als veel van hetzelfde. Dat maakte The Who echter goed door dat fijne gevoel voor humor.  

< Bert Hertogs >

De setlist:

1. Who Are You 
2. The Seeker 
3. The Kids Are Alright 
4. I Can See for Miles 
5. My Generation 
6. Pictures of Lily 
7. Behind Blue Eyes 
8. Bargain 
9. Join Together 
10. You Better You Bet 
11. Love, Reign O‘er Me 
12. Eminence Front 
13. Amazing Journey 
14. Sparks 
15. Pinball Wizard 
16. See Me, Feel Me 
17. Baba O‘Riley 
18. Won‘t Get Fooled Again