Recensie Anouk

In een uitverkochte Ancienne Belgique stelde Anouk haar nieuwe plaat “For bitter or worse” voor. Meteen opende ze met het titelnummer van dat album. Zeer intimistisch en doorleefd begon ze. Later zwol het nummer aan. “Alright” en “8 years” volgden. “Goeieavond België. Zitten jullie lekker daar? Wat een raar gezicht” vindt Anouk deze AB. Het is inderdaad wat vreemd, voor haar heeft ze een staand publiek dat uit zijn dak gaat. Maar op het balkon zijn rode zeteltjes zoals in een theaterzaal en daar zit iedereen gewoon passief te wezen.

We noteren een eerste hoogtepunt met “If I go” dat stevig en strak door de band gespeeld wordt. Anouk heeft er zin in, zoveel is duidelijk wanneer we haar zien bewegen en lachen op het podium. Het nummer legt echter ook meteen bloot dat vele van haar nieuwe nummers live nog wat moeten rijpen. “3 days in a row” alvast niet. Want dat nummer wordt fel meegezongen door een vooral Nederlands publiek in deze Ancienne Belgique. “Hebben jullie je er weer tussen geduwd, ja. Jullie weten toch dat de Belgen jullie niet willen” foetert Anouk tegen haar landgenoten. De versie van “Modern World”, met wat Bob Marley-invloeden in, is er eentje om in te kaderen. Een backing doet een trompet na, en later mogen ze een voor een hun vocale kunnen tonen terwijl Anouk aan de zijkant toekijkt, danst en het vingertje de lucht ingooit. Heerlijk.

De “oehoe’s” in Woman worden meegezongen. Anouk krijgt ondertussen post uit het publiek. Ze leest het briefje voor: “Liefste Anouk, je bent de mooiste vrouw die ik ken” zo doet ze alsof ze leest. De Haagse dolt hier verder wat mee, en relativeert. Panlatten zijn duidelijk niet aan haar besteed. “Jullie mannen willen toch vrouwen die wat hebben hé” vraagt ze aan haar gitarist, waarop ze haar achterwerk richting publiek draait en de linkerbil stevig vastgrijpt. “I got one and it’s only getting bigger” zegt ze snedig. Net als “Modern World” krijgt ook “Heaven Knows” een reggaejasje om. “Faith in my moon” wordt ingezet met steal guitar. De AB gaat vervolgens, op de mensen die zitten na, volledig uit zijn dak tijdens “Good Girl” dat ontzettend strak gespeeld wordt. Jammer dat de koperblazers uit de meelopende tape komen.

Na een stevige intro van gitaren en drum, aangevuld door synths, zet Anouk opnieuw een dijk van een versie van Jersulam neer. De Nederlandse gaat vlotjes van zachte en hoge passages over in diepe en krachtige. “Zitten die stoelen zo lekker?” vraagt Anouk aan het publiek dat boven nog steeds zit. “Ja, zwaaien kan er nog net van af” zegt ze met gevoel voor humor. Ondertussen roept iemand vooraan “Wij willen seks met die blonde”. Teeuwe verstaat eerst niet wat er geroepen wordt maar gaat er dan toch op in. “Hoe oud ben je” vraagt ze. “17, daar krijg ik last mee. Ik heb dat eerder al gedaan. Heb je een lekkere kont? ” vraagt ze. Na  “Lovedrunk” duikt ze terug de coulissen in. Ondertussen staat dan toch ook iedereen op het balkon recht om “Hurt no more” mee te zingen en tenslotte wild om zich heen te dansen op “Girl”.

Goed optreden dus van Anouk. Al was het met zijn 85 minuten wat aan de korte kant. Haar nieuwe nummers hebben alvast meer live potentieel dan we aanvankelijk verwachtten. Totnogtoe zagen we haar enkel in grote zalen en op festivals. Het directe contact dat je als toeschouwer met een artiest in de AB voelt, heeft wel iets.

< Bert Hertogs >

De setlist:

1. For bitter or worse
2. Alright
3. 8 years
4. If I go
5. Lay it down
6. Modern World
7. 3 days in a row
8. Woman
9. Heaven knows
10. Faith in my moon
11. Good God
12. Hold on
13. Jerusalem
14. Lovedrunk

Bis:

1. I don’t wanna hurt
2. Girl