Recensie D Ardennen

Met zijn eerste langspeelfilm kopt regisseur Robin Pront meteen de bal binnen. Zijn grimmige prent past perfect in het rijtje van de rauwe Flemish Noir films. Pront maakte eerder al indruk met zijn kortfilms ‘Injury Time’ en ‘Plan B’ waarmee hij veel lof kreeg in de Vlaamse filmindustrie. In ‘D’Ardennen’ passeren bekende koppen als Veerle Baetens, Kevin Janssens en Peter Van Den Begin de revue. De rol van driftkikker met kort lontje is Kevin Janssens op het lijf geschreven. Wat helaas ook enkele keren voor een cliché moment zorgt wanneer hij al kauwend met zijn naar achter gekamde kuif stoere praat verkoopt. Jeroen Perceval, die meewerkte aan het scenario, zet zijn rol van introverte, mysterieuze man met een indrukwekkende focus neer. Hij is diegene die je bij de hand neemt en meeneemt in het verhaal. Veerle Baetens heeft een kleinere rol die ze weliswaar als grote madame vertolkt. Haar ingetogen marginaliteit is perfect in balans. Niet te veel, niet te weinig, net genoeg. Maar niet alleen de acteerprestaties mogen geloofd worden. Ook de muziek draagt veel bij tot de film. De harde techno beats passen perfect bij de marginaliteit van de rand van’t stad.

D’Ardennen gaat over twee broers, Dave en Kenneth, die aan de rand van de maatschappij bengelen. Na een mislukte homejacking kan Dave (Jeroen Perceval) niet anders dan zijn broer Kenneth (Kevin Janssens) achterlaten. Kenneth draait voor alles op en belandt in de gevangenis. Vier jaar later komt hij vrij, maar er is veel veranderd. Zijn toenmalige vriendin (Veerle Baetens) is afgekickt en wil alle contact met hem vermijden. Ook broer Dave heeft zijn leven op de rails gekregen en probeert dat van Kenneth ook op het juiste pad te krijgen. Maar Dave moet met lede ogen toe kijken hoe Kenneth als een ongeleid projectiel zijn ex-vriendin Sylvie terug voor zich probeert te winnen.

Het jachtige begin van de thriller roept meteen heel wat spanning op, maar die daalt jammer genoeg al vrij snel. De omgevingsschets is uitgemond in een te lange aanloop en dat zorgt ervoor dat alle opwinding en geladenheid in de laatste ogenblikken gepropt worden. Maar het einde van de film maakt het lange wachten de moeite waard. De grillige scenes volgen elkaar in een snel tempo op. Ook bloederige scenes, die je niet vaak ziet in Vlaamse films, duiken op. De rauwe marginaliteit komt op een brute en kille manier naar boven. Pronts debuut is dus zeker een aanrader voor fans van het donkere genre.

< Caro Dralants >