Recensie Tori Amos - Sinful attraction tour

Zo’n drieduizend toeschouwers zijn er afgezakt naar de Lotto Arena in Antwerpen. Je kan dus bezwaarlijk zeggen dat de boel vol zat. De zaal kan immers dubbel zoveel toeschouwers aan. Zoals wel vaker in dergelijke omstandigheden, wordt het podium dan een blok van de tribunes meer naar voor geschoven. Haar jongste album, Abnormally attracted to sin, kwam in mei van dit jaar uit, maar haalde de charts niet. En zoals haar management met de beeldmedia omgaat, zullen die verkoopcijfers niet veel verbeteren. Op het laatste moment kregen fotografen van kranten immers te horen dat ze slechts 1 nummer mochten fotograferen en dat helemaal vanachter in de zaal en in behoorlijk moeilijke lichtomstandigheden. Concertfotografie, het is geen lachertje. Dit keer waren we bijna blij dat onze fotopas afgewezen werd.

Amos komt in een rode jurk met grote split op. Onder de jurk draagt ze een wit glitterende latexbroek. Het is bijna een ritueel op zich wanneer ze met haar handen kronkelende bewegingen maakt en door de knieën gaat, het aanwezige publiek dankend. Twee muzikanten begeleiden haar, een gitarist en een drummer. Verder heeft Amos haar onafscheidelijke Bösendorfer-vleugel meegebracht, een orgel en enkele synthesizers. Haar vleugel bespeelt ze soms met haar linkerkand terwijl ze met de rechterhand een synthesizer bespeelt die tegenover de vleugel staat. Op zo’n momenten zet Amos zich op de brede kant van haar pianokruk met haar voeten op 10 na 10 zoals we zeggen. Dat is echt geen zicht, ook al draagt de Amerikaanse en lange broek onder haar jurk. Aanvankelijk komt het echter wel cool over. En toegegeven, het moet niet gemakkelijk zijn om zo te spelen. Maar het showelement is al vrij snel opgebruikt.

Weinig show verder trouwens hoor in het optreden van Amos. De nadruk ligt overduidelijk op het musiceren. De Amerikaanse geeft ons mee dat ze de shows van haar Europese Tour aan het aftellen is. Haar goesting lijkt aanvankelijk maar gewoontjes. En dat is haar optreden uiteindelijk ook geworden, een concert dat balanceerde op hoogst uitzonderlijke prestaties, en momenten waar de boel behoorlijk inzakte. “Glory of the ‘80s” zorgde voor een behoorlijke dynamiek in Amos’ pianospel. Het nummer speelde ze enkel aan de vleugel, wat een toch meer dynamische klank geeft dan de meer vlakke sound van synthesizers. Opvallend bleef ze na dat nummer ook lange tijd exclusief aan haar Bösendorfer gekluisterd. Die momenten waren de beste in haar optreden. Ook “Spark” werd immers goed onthaald door het publiek. Net daarvoor had Amos nog “Doughnut song” afgesloten door met haar duim en wijsvinger een cirkel te maken, verwijzend naar het gat in dit dessert.

Amos teksten hebben iets donkers en extravagants zoals in “Little earthquakes” bijvoorbeeld waarin ze zingt dat ze “dansten op kerkhoven met vampieren tot de dauw kwam”.

Een mooi moment was het wiegeliedje dat ze zong voor haar Antwerps publiek. “I will sing for you a lullaby, when the nights are long. So go to bed” zong ze. Sommigen in het publiek namen de tekst letterlijk en gingen naar huis. Anderen vochten tegen de slaap om bij de les te blijven. Want toegegeven meer dan twee uur Tori Amos, met nummers die vaak in hetzelfde tempo gespeeld worden, weinig showelementen, en toch ook wel repetitieve akkoordenschema’s op de toetsen maken het een hele opgave om dit optreden uit te zitten. Amos’ zang is voortreffelijk. Alsof het niets is gaat ze van hoog naar nog hoger in haar stem met een ontzettende vanzelfsprekendheid. Slechts een keer betrapten we haar op een foutje. Tijdens “Lust” zat ze welgeteld ernaast op 1 akkoord. “Merman” en “Love song” speelde ze solo aan piano, zonder verdere begeleiding. Tijdens “Police me” ontdekten we dat een beat meeliep. Ronduit bevreemdend was het wanneer we na dat nummer ineens horden toeschouwers zagen rechtstaan en naar het podium zagen lopen om de eerste pianonoten van “Precious things” mee te maken. Amos brengt op elk concert een andere set en dit nummer kwam al eens vroeger, of later. Bizar. Ook bizar was haar afsluiter “strong black vine” waarin Amos een stukje tekst uit “Push it” van Salt ’n peppa instak. Het nummer zelf,zwalpte wat.

Raspberry swirl kreeg als bis enkele beats mee die wat deden denken aan No Limit van 2 Unlimited. Amos deed alsnog een verwoede poging om enkelen aan het dansen te krijgen. Iemand vooraan het podium ging alvast helemaal mee in de beats. Wij vonden echter dat de Amerikaanse er min of meer in verzoop. Jammer dat Amos het ganse optreden te weinig wisselde in tempo, daardoor kwam het als een eerder vlak optreden over, met weliswaar enkele hoogtes maar ook met zijn laagtes.

< Bert Hertogs >