Recensie Kleinkunsteiland: Te Vroeg, te Mooi …

Het betere Nederlandstalige lied is nog lang niet dood. Dit bewees de massale opkomst voor de voorstelling “Te vroeg, te mooi …” in de Roma in Borgerhout. De organisatie had alvast haar duit in het zakje gedaan om er een gezellige avond van te maken door te zorgen voor tafeltjes en kaarslicht. Het was aan de vier coryfeeën van dienst om te bewijzen wat ze waard waren. Aan het repertoire zou het in ieder geval al niet liggen. Voor deze voorstelling konden ze immers putten uit een schat aan liedjes die vertolkt werden of geschreven werden door artiesten die ons jammer genoeg te vroeg ontvallen zijn. En deze lijst kent grote namen als Toon Hermans, Bram Vermeulen, Louis Neefs, Ann Christy, … en recentelijk ook ons aller Yasmine. (Zij was oorspronkelijk ook een van de deelneemsters aan dit project.)

Lucas Van den Eynde, Jelle Cleymans, Kathleen Vandenhoudt en de Nederlandse Maggie Mc Neal beten samen de spits af met “Soldaatje” van Wannes Van de Velde. Begeleid door een trommel, een contrabas en een gitaar brachten zijn een passend eerbetoon aan deze “Don Quichot der Lage Landen”. Dit was alvast een overtuigend begin van een afwisselende avond vol bekende en minder bekende pareltjes uit ons taalgebied.

Lucas Van den Eynde bracht één van de mooiste liedjes van Louis Neefs (“’t Winkeltje”) en wist op deze wijze het publiek te charmeren met zijn warme stem. Naar mijn persoonlijke smaak kwam de klarinet af en toe net iets te hard door, maar de muzikale begeleiding en klank leunde dicht aan bij het origineel en dit leverde een mooie versie en terechte hommage aan Louis Neefs op. Later die avond mocht hij zijn komische talent even bovenhalen, toen hij een geslaagde imitatie van Wim Sonneveld ten tonele bracht tijdens “Zij kon het lonken niet laten”. Het publiek zong naar hartenlust mee met een van bellen en trom voorziene Lucas.

Lucas kon me maar op twee momenten in de voorstelling minder overtuigen. Een eerste keer tijdens “Bordeel zonder vrouwen”. Niet dat hij daar iets verkeerds deed, maar als Antwerpenaar mis je daar de stem van de grootmeester en het onnavolgbare accent van Wannes. De tweede keer was in een duet met Maggie Mc Neal. Tijdens de jazzy versie van de Juul De Cortes klassieker “Ik zou wel eens willen weten” was zijn inbreng eigenlijk overbodig en misschien zelfs storend. Maggie zong dit lied met zoveel overtuiging en met zulks een prachtige stem, dat het jammer is dat men hier een duet van gemaakt heeft.

Maggie wist het publiek nog enkele keren te verbazen met haar zuivere, krachtige stemgeluid. Onder andere het rustige “Laat me alleen” van Rita Hovink werd door het publiek erg gesmaakt. Haar opmerkelijkste bijdrage was ongetwijfeld het duet met Kathleen Vandenhoudt. Tijdens “De fles” van André Hazes en Herman Brood mocht ze in het plat Amsterdams een onvervalste smartlap brengen. Jelle en Lucas kwamen ook even acte de présence geven door heel even door kort even in de micro de komen neuriën waarna ze mekaar feliciteerden met hun grootse inbreng. Het publiek kon dit gevoel voor humor duidelijk smaken.

Dat Jelle Cleymans wel meer kon dan enkel een beetje op de achtergrond neuriën, kon hij ondermeer bewijzen tijdens zijn versie van de Sonneveld klassieker “Margootje” en “Tante Julia” van Boudewijn de Groot. Om alle verontrustende speculatie voor te blijven, werd er voor alle duidelijkheid even bij verteld dat Boudewijn de Groot nog niet overleden is, maar dat het omwille van de tekstschrijver Lennaert Nijgh was dat dit liedje in deze voorstelling thuis hoorde. Het publiek liet het evenwel niet aan haar hart komen en zong uit volle borst mee over de borsten van Tante Julia.

Jelle Cleymans mocht verder nog in verschillende duetten aantreden. “Op een mooie pinksterdag” met Lucas Van den Eynde was duidelijk ook een schot in de roos. Het was verbazend hoe deze twee stemmen bij elkaar pasten en een toffe versie van deze klassieker van Annie M G Schmidt en Harry Bannink wisten neer te zetten. Ook zijn vertolking van “1 + 1”  van Bram Vermeulen mocht op heel wat bijval rekenen. De sfeer zat er goed in en hij wist het publiek aan te moedigen om enthousiast mee te zingen.

Kathleen Vandenhoudt was voor mij de nobele onbekende uit het gezelschap. Zij bracht een stevige rockversie van het nummer “Pijn” van de groep Van Dik Hout. Haar stem deed me onmiddellijk denken aan het onmiskenbare geluid van Bonnie Tyler. Ze werd nog even bijgestaan door Jelle en een door een gitaarsolo, maar het was vooral haar ruwe stem die zijn stempel drukte op deze geslaagde vertolking. Haar versie van “Lisa is Lisa” van Ann Christy hield het midden tussen soul en gospel, maar het lied dat de meeste indruk maakte, was ongetwijfeld haar vertolking van “Porselein”. Wat startte als een heel intieme versie van dit lied, groeide gaandeweg uit tot een krachtig eerbetoon aan Yasmine. Ik kreeg voor het eerst deze avond koude rillingen.

De voorstelling werd besloten met een samenzang van de vier artiesten en hun ijzersterke vertolking van “Testament”. Het werd een bijna emotioneel afscheid van het publiek met de profetische woorden van Bram Vermeulen: “Dood ben je pas wanneer je bent vergeten”. De kroon op een geslaagde avond.

Met deze voorstelling hebben Lucas, Jelle, Kathleen en Maggie heel wat belangrijke artiesten en tekstschrijvers van het Nederlandstalige lied weer een generatie verder gebracht in hun tocht naar de onsterfelijkheid in het collectieve geheugen van Vlaanderen en Nederland. Voor de jeugd is het een ontdekkingstocht en voor de ouderen is het een herontdekkingstocht.

< Sascha Siereveld >

Setlist:

1. Soldaatje
2. Oorlog
3. Margootje
4. Pijn
5. ’t Winkeltje
6. Eeuwen oude tweestrijd
7. Ik zou wel eens willen weten
8. Bordeel zonder vrouwen
9. Vluchten kan niet meer
10. 1 + 1
11. Porselein

1. Lisa is Lisa
2. 18 jaar
3. Lied voor welk verdriet
4. Doosje
5. De fles
6. Veronica
7. Tante Julia
8. Rosanne
9. Zij kon het lonken niet laten
10. Laat me alleen
11. Op een mooie pinksterdag
12. Testament

Toegiften:

1. Ring
2. 1 + 1