Recensie Pixies - Doolittle Tour

Een concert meepikken in Vorst Nationaal: het blijft een belevenis. Na enkele traagheidsperikelen op de Brusselse Ring en de klassieke parkeerproblemen rond Vorst, werden de late muziekliefhebbers geconfronteerd met plichtsbewuste stewards die de toegang ontzegden naar het middenplein. Gelukkig was de kracht van de massa voldoende om een doorgang te forceren naar het epicentrum van de zaal.

Terwijl scènes van Dali’s ‘Un chien Andalou’ op de achtergrond werden geprojecteerd, verschenen de groepsleden één voor één op het podium. Dat ze nog niets verloren hebben van hun eigenzinnigheid werd direct duidelijk: de eerste 4 nummers werden gespeeld in tegenlicht én met de nodige non-verbaliteit. Alleen een goedlachse Kim Deal perste er een “So we’re doing only b-sides!” uit.

Het concert kwam pas op gang met de albumopener ‘Debaser’. Vanaf dan ervaarde je waarom dit album één van de betere plaatjes uit de vorige eeuw was. Gaande van de radiovriendelijke rockpop van ‘Here Comes Your Man’ tot het schizo-agressieve ‘Crackity Jones’. Of wat te zeggen over de niet-weerlegbare logica in de meezinger ‘Monkey go to Heaven’ ("If man is five...then the Devil is six...and if the devil is six...then God is seven!"), wat bij Deal de twijfel ontlokte of dit nu ‘the last song of side one’ was. Het meeslepende ‘Hey’ kreeg een woordelijke projectie achter zich mee en een strakke ‘Gounge Away’ rondde het menu af. De groep bedankte uitgebreid het uitzinnige publiek. Zelfs bij opperbrulboei Black Francis/Frank Black kwam er een aanzet tot handgezwaai.

Na wat hevig handgeklap en dito voetgeroffel volgde voor een 2^e maal ‘Wave of Mutilation’, maar ditmaal in de ‘UK Surf’-versie, en werd de eerste bis afgesloten met onder een overvloedige rookgordijn verscholen, ‘Into the White’.  Het publiek lustte nog meer en kreeg, na een tijdje gillen, wat ze wou: een 2^de bis, waaronder een stomende ‘Gigantic’ en het fel meegejoelde ‘Where is my Mind?’ (“Oeoeoeoe…”).

Toen Pixies een tour aankondigde met als thema ‘Doolittle - 20th anniversary tour’, rook dit verschrikkelijk naar geldgewin. Maar niets was minder waar: Black Francis/Frank Black, Kim Deal, Joey Santiago en David Lovering hadden er gewoon zin in.  Al wie er bij was, kon dit beamen.

< Danny Héroufosse >

Setlist:

Intro (Un chien andalou)

Dancing The Manta Ray

Weird At My School

Bailey's Walk

Manta Ray

Debaser

Tame

Wave Of Mutilation

I Bleed

Here Comes Your Man

Dead

Monkey Gone To Heaven

Mr. Grieves

Crackity Jones

La La Love You

No. 13 Baby

There Goes My Gun

Hey Silver

Gouge Away

Wave Of Mutilation (UK Surf)

Into The White

U-Mass

Vamos

Gigantic 

Where Is My Mind?