Recensie Admiral Freebee

Van intieme momentjes tot een feestende bende: Admiral Freebee bracht het allemaal. Het leek op een plaatje op een boerderij waarbij de boeren even het werk lieten liggen om te jammen. Enkel de strohalm ontbrak er nog aan. Met ‘Oh darkness‘, ‘Einstein brain‘ en ‘Always on the run‘ behaalde de Admiraal drie hoogstandjes op een rij. Freebees stem klonk weer heerlijk rauw. De mondharmonica en de akoestische gitaar waren ideaal voor rond een knapperend kampvuur terwijl ‘Let it shine‘ ons deed verlangen naar een warme zomer.

Admiral Freebee, iets minder bekend onder de naam Tom Van Laere, is een oude rot in het muziekvak. De clochard deluxe uit Brasschaat begon zijn carrière in 2000 toen hij tweede werd in de Humo’s Rock Rally. Zijn eerste plaat ‘Admiral Freebee’ kwam uit in 2003. Voor het tweede album ‘Songs’ trok de Admiraal naar de Verenigde Staten. Dat deed hij ook voor de derde ‘Wild Dreams of New Beginnings’, de vierde ‘The Honey & The Knife’ en de vijfde ‘The Great Scam’. Voor zijn zesde nam hij het heft in eigen handen en producete Van Laere zijn eigen plaat. Freebee is nu volop aan het toeren met het nieuwe album ‘Wake Up and Dream’. Hij stond onder andere al op de wei van Where The Wild Things Are in Nederland en in het Koninklijk Circus in Brussel.

Clochards, hipsters en de gewone vent. Freebees band is een grote mengelmoes. Wanneer de Admiraal zelf verschijnt, inclusief cowboyhoed, pakt hij meteen z‘n gitaar en begint hij eraan. Enkel strobalen ontbreken nog. Wanneer Admiral Freebee een mondharmonica bovenhaalt, is het plaatje compleet. ‘Too much of everything‘ steekt hij weer in een geslaagd nieuw kleedje. A capella gaat de man verder met zijn lyrics waarna hij verkondigt dat dit zijn auditie zou zijn voor The voice.

‘Ik zou dan voor Koen kiezen want bij mij zit het ook vanbinnen en komt het er niet helemaal uit‘ grapt hij. Op het einde van het nummer roept hij zijn bekende zinnetje ‘Het concert is begonnen‘. Het intieme ‘Breaking away‘ wordt gevolgd door het bekende ‘Nothing else to do‘ waarmee de aandacht van de tent gevangen is. Ondertussen heeft de Admiraal zijn gitaar ingeruild voor een elektronische.

 De meerstemmigheid van de groep geeft bijna de intieme sfeer van een kampvuurkring alleen dan grootser. ‘Let it shine‘ brengt samen met de trompet het zonnetje in de tent. ‘Summer is almost here‘ is inderdaad de perfecte omschrijving die het publiek voelt, verlangen naar zon zee en strand. Handen gaan massaal omhoog wanneer nog maar het eerste akkoord van ‘Oh darkness‘ gespeeld wordt. Het feest barst los en de menigte keelt de hele weg mee.

De man uit Brasschaat houdt zijn oude hits aan en het vrolijke ‘Einstein brain‘ weergalmt door de tent. ‘Eigenlijk zijn de Kempen net als Afrika, hé? De mannetjes moeten niet praten met de vrouwtjes om samen te gaan‘ smijt de cowboy ertussen. Een bedankronde voor de band gebeurt tijdens ‘Always on the run‘. De saxofoon laat van zich horen. Lage bassen kruipen naar boven met ‘bad year for rock ‘n roll‘. De trompet krijgt op zijn beurt de spotlight. Freebee steekt even de draak met ‘antwerp city‘ waarna hij door gaat met het sensuelere ‘No ordinary people‘. Plots eindigt het nummer en is het gedaan. Een weinig voorkomend fenomeen op festivals gebeurt: een intiem moment met ‘Rags ‘n run‘ waarbij de handen van het publiek genietend heen en weer schommelen, is het bisnummer. ‘Dankuwel‘ en met een zwaai gaan de mannen het podium af.

< Caro Dralants >

De setlist: