Recensie Koteba ★★★★

Voor de allereerste dansvoorstelling van het nieuwe seizoen, bracht deSingel Koteba in wereldpremière. De Burkinese danser, choreograaf en muzikant Seydou Boro creëerde zijn laatste voorstelling waarin hij zelf danst – hierna wil ie zich toeleggen op het choreograferen voor anderen en het musiceren – in deSingel. Drie periodes (december 2018, april 2019 en net voor de première) was ie te gast in Antwerpen om tot dit prachtige resultaat te komen. Ook in Frankrijk try-outte hij voor een groep professionals om op die manier aan de slag te kunnen gaan met de ontvangen feedback. Hoewel Koteba - dat verwijst naar gemaskerd theater waarin de spelers ironisch conflictgedrag van commentaar voorzien - een dans solo is, maakt Boro van twee microstatieven en micro’s twee personages: een man en een vrouw. Op die manier kan ie zowel eenzaamheid neerzetten als de aanwezigheid van een groep. Zelf belichaamt ie zowel het goede als het kwade, het zachte en het harde, het vrouwelijke en het mannelijke. Sluipend traag beweegt ie, met de handen hoekig naar buiten gericht als een door kwaadaardigheid bevangen man. Indrukwekkend is zijn gezichtsuitdrukking die hij de theaterstudio instuurt wanneer ie links vooraan staat. De mondhoeken naar beneden gericht, en met priemende ogen komt ie angstaanjagend dicht in de buurt van een duivelse blik. Koteba mengt voodoo en de Japanse introspectieve dans butoh. De voorstelling eindigt met een zuiveringsritueel in een cirkel die hij creëert met zand, die symbool staat voor de zuivering, waarin ie op percussieve ritmes aan een snel tempo beweegt. Dat contrasteert met de voornamelijk trage bewegingen, het sluipende, en de tekst van de rest van de voorstelling die – zonder ze bij naam te noemen – over incest en seksueel geweld en onderdrukking gaat.

Boro vraagt zich af of wij nog mensen zijn nadat ie onder andere misbruik in de kerk (een jongetje dat zijn broekje moest uitdoen voor het gezicht van Christus), geweld door mannen (een vrouw die door 4 mannen uiteindelijk vermoord wordt nadat ze door een kanon gepenetreerd is), aankaart en mannen van verkrachtte vrouwen (elke keer we vrijen zijn we met drie. Zijn schaduw is altijd aanwezig.) ook een stem geeft. Het nieuwe wapen lijkt het zich op onze vrouwen munten, stelt ie. Rechts achteraan stapt hij met ontblote borstkast en rode rok aan. De bewegingen zijn aanvankelijk hoekig zoals die waarin ie een golfbeweging in 5 scherpe stappen maakt met zijn hoofd. Dat lichaamsdeel gebruikt ie ook om zijn vinger op te plaatsen waarna ie met volle hand naar zijn wang glijdt en daarbij zijn hoofd kort laat tollen.

De twee micro’s worden personages. Een legt ie lieflijk tegen de grond terwijl hij een poot intrekt en erover op zijn knieën gaat zitten alsof ie er de liefde mee bedrijft. De andere micro brengt ie tegen zijn navelbuik waarop ie zijn buikspieren opspant en ontspant. Ook zal ie tegen een exemplaar aan schuren of eronder gebukt draaien. Vervolgens legt ie de twee statieven horizontaal bij elkaar terwijl een micro tegen de grond ploft en een krakgeluid veroorzaakt.  De vingers van zijn rechterhand doet ie open en toe terwijl hij ze naar de hemel richt. Vervolgens doet ie dat met beide handen maar dan met open gespreide armen. Na verloop van tijd wint de vrouwelijkheid het o.a. via heupwiegen het in zijn choreografie die aan de tegenovergestelde kant van waar ie begon, links achteraan eindigt.

< Bert Hertogs >