Recensie Alphabeat

Een optreden van amper een uur kan je bezwaarlijk een concert noemen. In zo’n geval schieten eerder termen als “showcase” bij ons te binnen. Veel show bij Anders SG op bongo’s, beatring en zang. Maar weinig case daarentegen voor Aphabeat: een legertje medewerkers van de platenfirma, genodigden uit de muzieksector en een schare fans bracht het totaal aantal bezoekers op amper 150 voor dit uitgestelde optreden dat eerst op 15 november 2009 ging plaatsvinden. Best wel mager voor een commerciële band die net zijn tweede album uit heeft.

Dat Anders SG met een smile tot over zijn oren onder invloed was (van wat dan ook) staat buiten kijf. Zo sprong hij op de rug van toetsenist Rasmus Nagel tijdens “What’s happening”, botste hij later rug tegen rug met frontvrouw Stine Bramsen en gingen zijn bongo’s tegen de grond bij “Touching you touching me”. Soms gebruikte hij de percussie-instrumenten ook om zijn arm op te leggen alsof het een toog was, terwijl hij de handen in zijn haren legde en de zweetdruppels van zijn hoofd parelden.

De groep verzorgt in de UK het voorprogramma van Lady Gaga’s Monster Ball Tour. Maar om zelf als hoofdgroep op een affiche te staan, komen ze nog heel wat te kort. “Always up with you”, “Heatwave”, “DJ” en “Fascination” zijn weliswaar nummers die live hun ding doen, maar het is niet genoeg. De repetitieve synths die we te horen krijgen zoals we ze in de jaren ’90 ook al hoorden bij Corona’s “Rhythm of the night” geven weliswaar een ongedwongen partygevoel. Maar het geheel oogt en klinkt té mager om een set lang te blijven boeien. De stemmen van Anders SG en Stine Bramsen blenden trouwens niet altijd even goed live.

Vooral de live zang van Anders SG was behoorlijk zwak, zoals bij “10 000 Nights” bijvoorbeeld. Maar hij ging ook meermaals vocaal door de bocht wanneer hij in de rol kroop van hyperkinetisch springkonijn. Bramsen blijft al bij al beheerst bij al dat gedoe, haar zang loopt gesmeerd. Pas bij de enige bis Fascination lijkt de afregeling van het geluid niet je dat, waardoor beider zang de mist ingaat.

Maar dat alles zal de sfeer bij velen niet gedrukt hebben. De tienermeiden in het publiek gooiden moeiteloos de armen in de lucht, klapten mee in de handen tijdens “Heatwave”, dansten en zongen “of course you can” als antwoord op “Can  I touch you baby?” in “Touching me touching you”. Toen “The Spell” overging in Black Box’ “Ride on Time”, en “Fascination” eerst op de synths beats van “Running up that hill” werd gezongen, liet Alphabeat even in zijn kaarten kijken, welke muzikale lijn ze met hun nieuwe album uittekenden.

Achteraf vroegen wij ons af of het wel tot de taken van een gesubsidieerd muziekcentrum hoort om een commerciële band die nog weinig commercieel succes heeft, op zijn affiche te plaatsen…

< Bert Hertogs >

De setlist:

1. Fantastic 6
2. Always up with you
3. Go go
4. 10 000 nights
5. Chess
6. What is happening
7. Heatwave
8. Ocean blue
9. Hole in my heart
10. The beat is
11. Boyfriend
12. Touching me touching you
13. DJ
14. The spell met Ride on time ( cover Black Box)

Bis:

1. Fascination  (eerst op Kate Bush “Running up that hill” synths sample, daarna single versie)