Recensie De buurtpolitie de perfecte overval 1/2

Mochten wij iemand zijn wiens naam vermeld werd op de aftiteling van De buurtpolitie de perfecte overval, we zouden in de grond zakken van schaamte, en ons zo goed mogelijk proberen te verstoppen onder onze bioscoopzetel. Deze prent slaat werkelijk nergens op. Behalve dan die ene quote: “Dat zijn wel goeie acteurs. Dat zijn wij niet gewoon.” Dat vat de ganse prent en bij uitbreiding alle andere en de hele scripted realityreeks die om onverklaarbare reden al vele jaren loopt (wat veel zegt over het niveau van Vlaanderen) samen.

De vraag die zich stelt is of je dit nog wel onder de noemen ‘reality’ mag klasseren. De buurtpolitie heeft immers meer weg van een mislukte klucht waar gewoon geen humor in zit. ‘How how how’ horen we de producenten al denken bij zo’n straffe uitspraak. Maar het feit dat deze De buurtpolitie de perfecte overval op slechts 11 draaidagen (terwijl andere films er doorgaans 40 nodig hebben) ingeblikt werd, is er gewoon aan te zien.

Voor de pauze die Kinepolis inlast, valt het vooral op dat de film ritme mist. Dat komt door die aaneenschakeling van scènes die bijna telkens uitdraaien op een black out via een fade out en fade in. Dat wordt zo vaak herhaald dat het op den duur erg saai wordt. Waarom die aftelklok er ook aan toegevoegd werd om te tonen hoe lang het nog duurt eer de agenten een zonder dat ze het zelf beseffen echte overval zullen plegen, mag Joost weten. Het werkt voor geen meter, doet de spanningsboog niet versterken, laat staan dat je op het puntje van je bioscoopzetel zou komen te zitten. Hetzelfde geldt voor de muziek die er erg bij gesleurd voelt om het ding toch maar wat spannend te maken, maar verder compleet haar doel mist.

De acteerprestaties zijn bedroevend zoals steeds, de inleving onbestaande. Wanneer Pedro (Pierre Gervais) Lucas (Sid Hunaerts), de kleinzoon van commissaris Roger Berckmans (Willy Herremans), ontvoerd heeft, blijft ie er heel rustig onder. Nergens zien of voelen we enige angst bij het jongetje om de situatie waar hij in verkeert en zijn tegenspeler komt ook onvoldoende dominant over. Logisch ook: ze kennen elkaar immers, hij is zelfs Lucas’ held omdat ie een goeie skater is.

Voor hem lijkt Emma (Lisa Gerlo) ook te vallen. Maar haar hart zal helaas breken als ze vaststelt dat ze op de slechterik verliefd werd. Plichtsbewust is ze en de enige die op kantoor zal blijven omdat er nog heel veel werk te doen is. De rest zal meedoen aan de teambuilding. Wat ze gemeen heeft met Pedro? Ze zijn niet klaar met hun verleden. Daarover gaat De buurtpolitie de perfecte overval dan ook: dat je toekomst laten leiden door je verleden nooit een goed idee is. Da’s wel een sterke boodschap. En Vince (Dempsey Hendrickx)? Die heeft er wel erg veel voor over om cool of swag te zijn om zo eindelijk die date met Emma te kunnen scoren.

Totaal ongeloofwaardig is De buurtpolitie de perfecte overval wanneer de agenten zich 24 uur kunnen voorbereiden op de overval en niet eens zouden doorhebben dat ze een echte bank gaan overvallen, geen pand dus dat voor de gelegenheid is omgetoverd tot bank. Verder zien we Floor (Ianthe Tavernier) en Louise (Liandra Sadzo) een aantal hangjongeren voor de muur houden. Ook dat zien we die twee niet meteen doen. De jongeren zijn duidelijk niet alleen in de meerderheid, ze zijn ook makkelijk een kop groter dan die twee kleine vrouwen. Ook in een shot in het politiebureau is dat te zien waarbij de hoofden van deze twee peroxideblonde actrices nauwelijks boven een dossierkast uitsteken.

Wie wél fraai in beeld wordt gebracht, ook met de lichtinval en de schaduw op haar gezicht, is Lisa Gerlo, de zus van Juan Gerlo. De Buggenhoutse heeft wat weg van het ex-lief van haar broer: Tinne Oltmans, met dat verschil dat ze meer star quality uitstraalt en haar dictie ons ook beter lijkt. Die halve ster gaat dan ook naar haar in combinatie met de cinematografie en lichtkeuzes bij momenten. Bedroevend laag van niveau vinden we de seksueel getinte humor die vooral uit de mond van Eric Buelens (Manoe Frateur) mag komen. Zo heeft ie het over dat ie Brigitte wel wil leren hoe zij een piek recht kan krijgen (verwijzend naar de kerstboom) en blijkt ie grijs als kleur tijdens de overval mee te krijgen: “Ik ben ook verkrijgbaar in 49 andere tinten.” In een gezonde werkomgeving kom je anno 2022 daar niet zonder verwittiging mee weg …

Of het toeval is dat de dialogen onder andere naar twee songtitels verwijzen laten we in het midden. Wij noteerden onder andere ‘Hoe kon ik zo stom/dom zijn?’ van Metejoor en ‘We begrijpen mekaar’ van Tourist LeMC. Vooral dat eerste zal ons vooral bijblijven: hoe kon ik zo stom zijn om naar deze film te gaan kijken en mijn tijd (84 minuten + 10 minuten pauze) daaraan vergooien?

< Bert Hertogs >