Recensie ZZ Top - Suikerrock 2010

ZZ Top staat al 40 jaar garant voor hetzelfde recept: een stevige ritmesectie en een sologitaar gedrenkt in de bluesrock. Hoewel, hetzelfde recept: tijdens de eerste helft van de jaren ’80 werden zij zowaar hitgevoelig met het album ‘Eliminator’, waarbij hun sound werd aangevuld met synthesizers. Dit alles werd nog gecombineerd door hun eigen look (lange baarden, identieke bewegingen, trenchcoats) en de bijhorende MTV-gevoelige videoclips waarin uitdagende dames en een rode custom Ford uit 1933 de hoofdrol speelden. Van dan af werd dit hun handelsmerk en werd er meer en meer getapt uit het synth-vaatje. Het is echter nog altijd datzelfde album dat als rode draad dient voor hun setlist. Een setlist die trouwens doorheen hun huidige tournee gewoon identiek blijft.

Een groot hightech scherm op de achtergrond, een drumstel dat gepimpt was als een hotrod en geflankeerd werd met 2 muren van versterkers. 2 baardige - en 1 baardloze - mannen betraden het podium. Als starter werd ‘Got Me Under Pressure’ de massa ingegooid. Diezelfde massa was echter al flink afgeslankt na het concert van John Fogerty. Ook het aanvankelijk enthousiasme van de aanwezigen was blijkbaar andere oorden gaan opzoeken. De klassieke pasjes en handbewegingen van de groep brachten geen beterschap. Wanneer tijdens ‘Pincushion’ een wulpse dame op het scherm verschijnt, krijgt dit meer aandacht dan de song zelf. Een ingestudeerd intermezzo met Gibbons, die Nederlands probeert te praten met Nina De Man en, die uiteindelijk zijn blueshoed krijgt van 2 in korset gestoken dames, vormt een rustpunt in de set.

Opeens verscheen er op de achtergrond een levensgrote Jimi Hendrix. ‘My friend Jimi’, zei Gibbons en zette een respectvolle ‘Hey Joe’ neer, incl. een flard ‘The Wind Cries Mary’ als outro. Billy Gibbons demonstreerde vanaf dan meerdere malen dat hij één van de beste gitaristen ter wereld is. Zo verbaasde hij iedereen door met één hand gitaar te spelen door alleen maar de frets te beroeren. Maar voor de meerderheid van de toeschouwers was het apathisch aftellen naar de hitsongs.

En ja hoor, als afsluiter werd het blik ‘Gimme All Your Lovin’, ‘Sharp Dressed Man’ en ‘Legs’ opengetrokken. Op het grote scherm werden de videoclips getoond, al dan niet in gemonteerde versie. Bij ‘Legs’ werden de - in schapenvacht gestoken - gitaren bovengehaald maar de bekende 360°-draaibeweging bleef achterwege. Het publiek liep eindelijk warm. Tijdens de bisronde kwam hun vroegere creativiteit nog eens bovendrijven. Gestoken in een zwart-groen jasje en dito gitaren puurden de boys from Texas met ‘La Grange’ en ‘Tush’ nog eens stevige bluesrock uit hun snaren. Wat naast mij de opmerking opleverde waarom het onbegrijpelijk is dat ZZ TOP niet als vervanger werd opgeroepen voor de laattijdige afzegging van Jerry Lee Lewis op Blues Peer.

ZZ TOP is geëvolueerd van een pure bluesrockgroep naar een Las Vegas-vehikel. Wanneer de showelementen en de ingestudeerde nummertjes gaan overheersen, dan verdwijnt de passie voor de muziek. En dit straalt af op het publiek. Misschien kunnen ze eens raad gaan vragen aan John Fogerty.

< Danny Héroufosse >

De setlist:

Got Me Under Pressure
Waitin‘ for the Bus
Jesus Just Left Chicago
Pincushion
I‘m Bad I‘m Nationwide
Future Blues (Willie Brown cover)
Rock Me Baby (B.B. King cover)
Cheap Sunglasses
My Head‘s In Mississippi (intro)
I Need You Tonight
Hey Joe (Jimi Hendrix cover)
Brown Sugar
Party on the Patio
Just Got Paid
Gimme All Your Lovin‘
Sharp Dressed Man
Legs

La Grange
Tush