Recensie Thunderbolts* ★★★

Een behoorlijk donkere superheldenfilm is Marvels Thunderbolts*. Een prent die 8 nieuwe hoofdpersonages introduceert in het Marveluniversum. En die hebben allemaal een backstory nodig. In dit geval laat de film ons weten welk rugzakje deze nieuwe figuren, losers en anti-helden, allemaal met hen meedragen. Trauma’s uit hun jeugd passeren onder andere. Maar vooral ook hoe die donkerte en leegte op hen weegt.

Bij de start van Thunderbolts* zien we Yelena Belova, weergaloos neergezet door Florence Pugh, op een wolkenkrabber alsof ze een einde wil maken aan haar leven en springen. In realiteit heeft ze een parachute aan en is ze als huurmoordenares met haar zoveelste geheime opdracht bezig. Ze heeft het gehad dat ze al als kind gerekruteerd werd om te doden en beseft maar al te goed dat dat haar job is tot ze zelf omgebracht zal worden. Toch voelt haar leven ondertussen routineus aan. Ze vergelijkt zichzelf met een schoonmaakster die inklokt, en lijkt dus te balanceren op de rand van een burn-out.

Ze wil dus meer en dat vraagt ze ook aan haar opdrachtgeefster Valentina (Julia Louis-Dreyfus) nadat ze wat moest improviseren in een lab tijdens een klus. Valentina wil haar tegemoetkomen en stuurt haar op 1 laatste missie voor ze een heldin mag worden, uit de schaduw mag treden en de wereld kennis met haar maken. Maar in realiteit blijkt ze in de val gelokt. Ze zal namelijk ontdekken dat ze samen met John Walker / U.S. Agent (Wyatt Russell), Ava Starr / Ghost (Hannah John-Kamen) en Antonia Dreykov / Taskmaster (Olga Kurylenko) naar een geheim complex gestuurd is om daar elkaar te bevechten.

Taskmaster komt daarbij om het leven. Ze wordt vermoord door Ghost. In de ruimte ontdekt Yelena documenten over het Sentry-project waarbij Valentina een supermens probeerde te creëren maar daar niet in slaagde. Al het bewijsmateriaal én de overgebleven antihelden zullen vernietigd worden in de verbrandingsoven waar ze zich in bevinden over twee minuten. Uiteindelijk blijken ze niet met 3, maar met 4 daar aanwezig te zijn, want Bob (Lewis Pullman), die dood geacht werd na het Sentry-experiment blijkt wel degelijk nog in leven.

Het kwartet moet zien te ontsnappen door samen te werken en zal zich keren tegen Valentina. Maar wanneer die merkt dat Bob nog leeft, probeert zij hem terug in haar macht te krijgen met als eerste taak om de vier antihelden om te brengen. Maar dan blijkt, wanneer de donkere kant van hem het overneemt omdat ie aan een bipolaire stoornis lijdt, dat ie niet te overwinnen valt, een ganse stad moeiteloos in de schaduw kan plaatsen en mensen zelfs kan veranderen in hun schaduw…

Donker is Thunderbolts* dus letterlijk en figuurlijk, al komt er ook wel wat humor in voor zoals die heerlijke quote over Yelena dat ze er zelfs naar Oost-Europese normen somber uit ziet. Moraal van het verhaal is dat je door mensen op te zoeken, vast zal stellen dat je lang niet de enige bent met sombere gedachten, dat je samen sterker staat dan alleen, en best het verleden laat voor wat het was: ‘The past doesn‘t go away. So you can either live with it for ever, or do something about it.’

Thunderbolts* is de eerste film sinds lang die dit jaar in de bioscoop draait en vermeldenswaardig is.

< Bert Hertogs >

Wie vragen heeft over zelfdoding, kan anoniem terecht bij de Zelfmoordlijn via het gratis nummer 1813 of op de website www.zelfmoord1813.be.