Recensie Première ★★★★1/2

Op de toneelschool heeft Francis Geeraert, stagiair bij compagnie barbarie, geleerd dat een goed stuk over een begin, een midden en een slot beschikt. Dat is niet zo bij Première dat een begin heeft, gevolgd door een begin, een openingsscène enzovoort. Er komt dus geen laatste scène stelt het stuk zelf. Na een tijd heeft ie door dat ie een cirkelvormige structuur zit, aan een voorstelling die begonnen is, maar niet eindigt, en zich herhaalt. Want aan zijn openingsspeech kan geen einde komen of het moet zijn dat ie net zoals bij het twintig jaar samenlevende koppel dat het allemaal al gedaan heeft, een nieuw begin weet te vinden. Want een einde, zo wordt hem gezegd, mondt steeds uit in een teleurstelling: de zon gaat onder, het ijs breekt, het koppelt gaat uiteen …

Maar Première flirt toch meermaals met het einde. Zo zien we Francis een sterfscène met ketchup – ‘leren ze dat zo op de toneelschool?’ -  brengen en verdedigt ie zijn keuze door te stellen dat zijn personage niet dood zou gaan. Droogweg krijgt ie als antwoord: ‘Ge moet stoppen met naar tekenfilmpjes te kijken.’

Na een sprookje met een prinses dat Liesje De Backer neerzet, vallen de woorden ‘lang en gelukkig’ wat lijkt op een einde. En wanneer Sarah Vangeel als kip zich afvraagt wie er eerst was, zij of haar collega Liesje De Backer die het ei speelt, staat ze nog onder meer druk: wat als straks het ei breekt en er een kuikentje tevoorschijn komt? Betekent dat dan niet het einde van het ei? Hoe ze hun ei het liefst hebben, vraagt Lotte Vaes ook in de voorstelling: een omelet, spiegelei of hardgekookt. Een roerei of zachtgekookt? Dat doet ze niet meer…   

Francis Geeraert tussen compagnie barbarie zetten, zorgt voor een heerlijke dynamiek, man versus vrouwen, tapdanser versus ‘3 trollen’ dixit Francis, maar ook onervaren versus ervaren. Dat leidt tot een potje heerlijke bemoeizucht en womansplaining: ‘Doe maar, eis uw plek maar op!’ en awkward gecorrigeer wat hem omtovert tot een soort antiheld waar je toch sympathie voor gaat koesteren.

Het geluidsontwerp met onder andere klassieke muziek modern op digitale manier gebracht, zo horen we onder andere Vivaldi in de openingsscène terwijl het sterke lichtontwerp van Frank Hardy de opkomende zon tevoorschijn tovert met slechts 1 spot die een oranje filter voor krijgt terwijl we lage rook over de scène zien, is bijzonder moedig, zeker met die instrumentale versie van ‘My heart will go on’ erin.

Fel fuchsia, dan weer groen, of geel. In geen tijd kan de sfeer op die manier veranderen. Ronduit geweldig zijn de kostuums van Nikè Moens. Vooral de combinaties en het totaalplaatje maken het hilarisch. Francis Geeraert mag bijvoorbeeld zich in een kostuum hijsen waar Amber Goethals niet meer in kan maar waar ze naar eigen zeggen nog in geschitterd heeft op rode lopers …

De dames spelen in Première naast hun personages ook crewmembers zoals de lichtman, geluidsman en verantwoordelijke voor de decors. Dat maakt dat de voorstelling ook over theater an sich gaat. Op de toneelschool mag Francis Geeraert dan wel geleerd hebben dat een goed stuk over een begin, een midden en een slot beschikt, in Première bewijst ie dankzij compagnie barbarie dat ie net zoals zo vele studenten mogelijks verkeerd gekneed/opgeleid werd.

< Bert Hertogs >

Credits

concept compagnie barbarie (Liesje De Backer, Karolien De Bleser, Amber Goethals, Lotte Vaes & Sarah Vangeel) spel Sarah Vangeel, Liesje De Backer, Amber Goethals, Lotte Vaes & Francis Geeraert (stage) regie Karolien De Bleser regie assistentie Janne Bluekens (stage) tekst compagnie barbarie scenografie Stefan Jakiela kostuums Nikè Moens lichtontwerp Frank Hardy productie BRONKS coproductie Perpodium met steun van de Tax Shelter van de Belgische Federale Overheid