Recensie OnlyFans for Therapy ★★★★1/2

Er zijn weinig theatermakers of -maaksters die blijven boeien met wat ze op scène brengen, zeker als ze trouw blijven aan de thematiek die ze al eerder aanboorden. Verona Verbakel is zo’n uitzondering op de regel. Haar voorstelling OnlyFans for Therapy gaat over seksueel misbruik. Het contrast tussen haar die we live achter haar laptop zien, behoorlijk zakelijk en in stilzwijgen gehuld, terwijl ze eerder opgenomen filmpjes, dan weer foto’s of een chatGPT-prompt voor zich laat spreken, kan niet groter zijn. Vooral de filmpjes komen stevig binnen omwille van de getoonde emotionaliteit, terwijl de vragen die ze stelt aan AI dan weer voor wat luchtigheid zorgen net als een empowering dansje. Finaal krijgen we een bijzonder evenwichtige, uitgebalanceerde voorstelling met bijzonder sterke spanningsboog te zien. Een emotionele rollercoaster over een beladen thema. Puur. Eerlijk.

OnlyFans for Therapy gaat over komaf proberen maken met je verleden, je demonen en trauma’s in de hoop dan terug verlost te geraken en een gevoel van vrijheid terug te winnen. Het gaat over het minste dat je in het dagelijks leven kan triggeren, van de wijs brengen of uit cadans. Van een botermes, over Barbies, My Little Pony, hamsters, zilvergrijze auto’s, matrassen met een plastic overtrek, tot onder andere een keukentoestel dat héél veel gezien heeft.

Iemand die slachtoffer werd van seksueel misbruik, die een relatie begint nadien, wordt er ook nog eens mee geconfronteerd dat je op een gegeven moment moet zeggen dat er seksueel misbruik heeft plaatsgevonden in je leven.

Verder is de voorstelling scherp over de jeugdrechtbank, en jeugdinstellingen die zelfs positieve online reviews krijgen. Het Belgisch rechtssysteem verdient die lof niet, kan je concluderen. In de jaren ’90 werd alle bewijsmateriaal van zedenfeiten na 5 jaar vernietigd, krijgen we onder andere mee. Daarnaast bleken rijkswachters niet of nauwelijks empathisch - veel lijkt er ons op dat vlak niet veranderd - en al zeker niet wanneer bleek dat ze het narratief naar zich toe trokken met vergelijkingen uit hun eigen leven die niet opgingen. Hoe ‘goed bedoeld’ ook om zogezegd troost te bieden, maar eigenlijk kapen ze het slachtoffer zijn van het slachtoffer in kwestie gewoon weg.

Naast de inhoudelijke inzichten die de geest voeden, kruipt OnlyFans for Therapy danig onder de huid, zodat je hart ook geraakt wordt wanneer het geconfronteerd wordt met getoonde emoties zoals angst, verdriet en woede. Ook dan merken we een tegenstelling wanneer er wraakgevoelens naar boven komen maar er gesteld wordt dat het wel vreedzaam dient te gebeuren. Met andere woorden: diegene waar het om draait, heeft ondanks alles nog steeds een moreel kompas dat niet verstoord is geraakt.

Maar hoe neem je vreedzaam wraak? Dat is een vraag voor ChatGPT… OnlyFans for Therapy bouwt dat heel goed op en geeft je naar het einde het antwoord op de vraag: ‘Doet ze het of doet ze het niet?’ waardoor je op het puntje van je stoel zit.        

< Bert Hertogs >

Credits

Concept & spel: Verona Verbakel

Eindregie: Karolien De Bleser

Techniek: Bart Zwaenepoel, Maeuma Rai

Posterbeeld: Els Vanopstal

Fotografie: Alice Dooreman