Recensie F1 The movie ★★★1/2

Veel volk in Kinepolis voor de avant-première van F1 The movie in IMAX. Formule 1 blijft kennelijk tot de verbeelding spreken en toegegeven, zulke films komen ook prima tot hun recht op het grote scherm, ook al werden er de voorbije jaren wel al behoorlijk wat uitgebracht. Het neemt niet weg dat deze prent die bijna 2,5 uur duurt je op het puntje van te bioscoopzetel doet zitten naar het einde toe. Zo nagelbijtend wordt ie dankzij zijn ingenieuze maar weliswaar wat trage opbouw.

Dat de interesse in F1 The movie groot is, komt wellicht ook door het feit dat Brad Pitt de hoofdrol voor zich neemt. Hij zet de rol van Sonny Hayes neer die in de jaren ’90 een ongeval meemaakte tijdens het racen, en ondertussen een aantal baantjes combineert. Zo is ie taxichauffeur, kan ie ingezet worden door eender welk team om voor hen te racen, en blijkt ie er ook een gokverslaving op nagehouden te hebben waardoor ie een nomadisch bestaan leidt en met zijn wagen van opdracht naar opdracht rijdt.

Het is zijn voormalige teamgenoot Ruben Cervantes (Javier Bardem) die hem vraagt om voor APXGP te komen rijden waar ie eigenaar van is. Al snel duiken er problemen op met de wagens waar hij en zijn collega Joshua Pearce (Damson Idris) mee moeten rijden. De technisch directeur Kate McKenna (Kerry Condon) wordt tot het uiterste gedreven om een betere wagen te maken zodat ze seconden kunnen winnen. Hayes ziet vooral mogelijkheden in de bochten, maar dan mogen de wagens geen last meer ondervinden van het stof dat de wagens voor hen veroorzaken.

Maar daar blijft het niet bij in F1 The movie. APXGP draait eigenlijk niet goed als team. Wanneer ze in de box rijden voor een bandenwissel of een andere technische verbetering, blijkt die pitstop véél te lang te duren omdat men onvoldoende op elkaar is ingespeeld. Daarnaast is er in het bedrijf een intern machtsspel gaande. Maar bovenal moeten Hayes en Pearce in plaats van onderling te strijden om de laatste plaats, een winnersmentaliteit kweken door samen te leren werken, al spelen beide ego’s uiteraard mee vermits niemand van hen de ander wil laten passeren. Dat is nu eenmaal de basis van F1.

Halfweg F1 The movie wordt de prent écht interessant wanneer Hayes de punkrock-kaart trekt en incidenten veroorzaakt zodat zijn collega daarvan zou kunnen profiteren wanneer men aan een lager tempo achter de safety car moet rijden. Hayes lijkt dan wel een impulsieve brokkenpiloot, er zit wel degelijk een strategie achter. Ook het moment waarop ie uit de pitstrook rijdt, blijkt meestal gebaseerd te zijn op meesterlijk vooruit denken en impact proberen hebben op het verdere verloop van de race.

Het neemt niet weg dat F1 een gevaarlijke sport is en blijft, gevaarlijker dan golfen of weet ik veel, wat de twee mannen ook aan den lijve zullen ondervinden. Wanneer uit Hayes’ medisch dossier blijkt dat ie eigenlijk nooit meer had mogen racen na zijn ongeval in de ‘90s, onder andere omdat ie begint te lijden aan gezichtsverlies, breekt Ruben met hem. Maar Hayes geeft niet op, wint juridisch advies in, en claimt zo een allerlaatste race die waanzinnig spannende cinema oplevert.   

Claudio Miranda gaat in zijn cinematografie van F1 The movie voor felle kleuren, inclusief vuurwerk wat ook te zien is tijdens het racen zelf terwijl het vooral de score van Hans Zimmer is die een extra duit in het zakje doet qua spanningsopbouw en de prent een episch randje geeft. Maar je moet de film zoals de banden van een F1-wagen dus tijd gunnen om warm te draaien.

< Bert Hertogs >