Recensie Badgast ★★★

Alweer een serie over drugs en jongeren, denken we wanneer we Badgast bekijken. Het voelt allemaal wat aan als surfen op de hype van Knokke Off die ook die thematiek aanboort. Het grootste probleem met Badgast is dat de verteltijd kennelijk te krap is om alle plottwists geloofwaardig te verwerken. Het gevolg is dat de personages en de dialogen van de acteurs naar het einde toe van de serie dan ook bijzonder artificieel aanvoelen. Wie gelooft er bijvoorbeeld nu een zoveelste plottwist waar Zoë als 15-jarige niet langer opstandig van wordt?

Freya Van Campenhout en Tom Waes zetten in het begin van de serie dan wel een geloofwaardige dochter-vaderrelatie neer waaronder het samen zingen van Wim Soutaers ‘Allemaal’ in de auto naar Terschelling, maar na verloop van tijd geloof je ze niet meer. Door het tijdsgebrek beginnen er ook losse eindjes aan het verhaal te komen. Er is bijvoorbeeld geen enkele reden om aan te nemen dat Wyb de gevonden drugs met een straatwaarde van enkele miljoenen euro’s op eigen houtje zo maar ongezien kon en mocht dumpen van zijn vrienden in een afvalcontainer. 

Daarnaast is het ook bijzonder ongeloofwaardig dat Gerrit plots om zijn eigen hachje te redden zijn speurtocht staakt en Vince niet langer wil linken met de drugs omdat zijn duikbril in de buurt van het wrak van een bootje gevonden werd. Het rammelt plotgewijs dus wel af en toe in Badgast. Gelukkig krijgt Frank Focketyn als Richard naar het einde van de serie toe wél veel meer tijd en ruimte om zijn personage body te geven zodat ie iedereen naar huis kan spelen. Zelden zagen we zo veel gevaar in een vogelliefhebber en de associaties die ie legt met het gedrag van onder andere een koekoek of een kiekendief zo dreigend op het scherm afspatten. Als er een reden is waarom wij na aflevering zes niet afhaakten dan is hij en alleen hij het wel. You rock, Frank! 

In Badgast heeft Vince (Waes) afgesproken dat zijn 15-jarige dochter Zoë naar Curaçao mag komen om er te leren duiken in zijn duikschool. Daar kijkt ze al jaren naar uit. Maar telkens had Vince wel een excuus klaar om die reis last minute niet te kunnen laten doorgaan. En ook nu is het weer van dat. Hij zegt niet waarom, maar hij moet naar Terschelling, het Curaçao van het Noorden, voor een opdracht. Uiteindelijk zal blijken dat de man failliet is door onder andere wanbetalers, corona en vernietigende reviews (die zijn dochter schreef wanneer ze alweer door hem ontgoocheld werd). Zijn schulden wil ie aan Sergio (Werner Kolf die systematisch veel te groots acteert als man met een kort lontje) vereffenen door drugs op te duiken uit een recent gezonken bootje. Maar zowel hij als Sergio blijken nogal slungels. 

Want zonder dat ze het beseffen willen ze de drugs (onversneden coke) vinden die aangespoeld is op een strand na een storm. Het zijn Zoë’s nieuwe vrienden: Tess (Nola Elvis Kemper), Jayden (Souhail Attahiri) en haar love interest Wyb (Matsen Montsma) die de zakken vol drugs gevonden hebben. Wat haar vader niet weet, is dan ook dat Sergio met Zoë onderhandelt om aan de coke te geraken. 

Tot dan verkopen de jongeren de coke in theezakjes op de feestjes van The Black Flag. Probleem is echter dat ze dan concurrentie vormen voor de corrupte flik Gerrit (Ferdi Stofmeel) en dealer Jietse Wester (Minne Koole). En zo komen vader en dochter steeds meer in nauwere schoentjes terecht, terwijl Vince zijn dochter altijd zal proberen behoeden om niet in de shit te komen die hij gecreëerd heeft. 

Verder is er nog een conflict tussen Jort Wester (Jack Wouterse) en Aafke (Hannah van Lunteren). Zij heeft het ook niet al te breed om haar hotel boven water te houden, maar doet haar best, stormschade of niet. Jort baadt ook een hotel uit, maar focust zich vooral op jongeren. Er is ook een nachtclub aan verbonden. Hij wil over het eiland heersen en Aafkes hotel opkopen zodat hij geen concurrentie meer heeft. Badgast gaat finaal over (geen) geheimen voor elkaar hebben tussen vader en dochter, je beloftes niet nakomen en welke consequenties dat privé of professioneel kan hebben en wie er daardoor uiteindelijk kop van jut zal zijn. Maar de serie vat zich al met al het beste van al samen met die ene quote: “Ja, het is niet te geloven, hé?” 

Naast ‘Allemaal’ van Wim Soutaer passeren onder andere ‘Daydream’ van Wallace Collection, ‘What a wonderful world’ van Louis Armstrong en ‘A place in your heart’ van Jonathan Allen en Jake Jefferson Field in de soundtrack van Badgast.    

< Bert Hertogs >

Badgast kan je nu volledig bekijken op VRT MAX.