Recensie The Housemaid ★★★★

Veel volk in Kinepolis Antwerpen voor The Housemaid. Hoewel het Disney all over the place lijkt qua marketing dezer dagen als we kijken hoe zwaar er ingezet wordt op Zootropolis 2 en Avatar 3, mag The Housemaid met duidelijk minder marketingmiddelen zich best wel tevreden stellen met zo’n mooie opkomst. Het moet zijn dat het gelijknamige boek van Freida McFadden uit 2022 zijn fans heeft, die trouw en geboeid wilden weten of deze erotische psychologische thriller ook op het grote scherm werkt. Het antwoord is volmondig: ja. En dat dankzij een ingenieus verhaal, script maar bovenal topacteerprestaties van Brandon Sklenar (Andrew), Amanda Seyfried (Nina) en vooral Sydney Sweeney (Millie).

In the Housemaid zien we hoe Millie na een gevangenisstraf van 10 jaar, ze werd veroordeeld voor de moord op een jongen die seks had met haar roommate terwijl ze nog studeerde, op zoek gaat naar werk. Die heeft ze nodig om te voldoen aan haar voorwaardelijke invrijheidsstelling. Probleem is dat ze niet anders kan dan liegen op haar cv. En dat doet ze dan ook wanneer ze solliciteert om huishoudster te worden bij de Winchesters. 

Al snel zal ze merken dat Nina een toxische baas is. Ze geeft haar taken zoals haar dochter ophalen na de balletles terwijl die een weekendje ging logeren bij een vriendin. Dan weer laat ze haar tickets boeken voor Andrews favoriete musical en een hotelkamer terwijl ze haar dochter naar een kamp moet brengen. Is hier vergetelheid in het spel of speelt ze het smerig? In het begin geef je de vrouw die stelt dat ze zwanger is nog het voordeel van de twijfel. Maar na een tijdje besef je dat ze ermee aan het rammelen is. Zeker wanneer ze dreigt het geld van de tickets af te houden van het loon van Millie. 

Het is dan dat Andrew the good guy speelt en Millie redt. Gevolg: Millie begint stiekem te fantaseren over hem. Wanneer ze knus om twee uur ’s nachts in zijn man cave naar een tv-programma kijkt komt hij erbij zitten. Het wordt wel heel gezellig tussen die twee. Té gezellig volgens Nina die Millie waarschuwt. Het zal niet mogen baten want uiteindelijk zal haar man met de huishoudster naar die musical gaan, op restaurant daarna en vervolgens in een hotel overnachten waar ze samen de lakens met elkaar delen. Wat Millie tot dan niet beseft, is dat Nina van alles op de hoogte is. Van haar strafrechtelijk verleden. Maar via de smartphone die ze aan haar heeft gegeven, kan ze haar ook tracken. En zo weet ze dus dat ze de nacht heeft doorgebracht met haar man. 

The Housemaid zet gaandeweg deze driehoeksverhouding op scherp en heeft zelfs naar het einde toe wat weg van een horrorfilm. Want wie is de gevaarlijkste en meest toxische van de drie? Feit is dat ze alle drie op psychologisch vlak wel in zekere zin beschadigd zijn. Andrew is een perfectionist die hamert op het belang van schuldinzicht, dat elke daad zijn gevolgen heeft, Nina is dan weer psychotisch en Millie heeft angst om afgewezen te worden. Ze leeft in haar auto en wast zich in openbare toiletten. Een job vinden en behouden met mogelijkheid om in het huis te mogen inwonen, is dan ook meer dan welkom. Naast geld om eindelijk aan haar toekomst te kunnen bouwen. De vraag is maar of haar een mooie toekomst en de nodige vrijheid gegund is. 

Dankzij het sterke script en de drie schitterende acteerprestaties waarbij Sydney Sweeneys personage zich letterlijk en figuurlijk bloot geeft, weet The Housemaid die zijn tijd neemt om het verhaal vakkundig op te bouwen, te boeien tot het einde. Om kort te gaan: we waren dus aangenaam verrast van deze sterk geacteerde film waar er achter het ogenschijnlijk perfecte leventje van een rijkeluisgezin, een bijzonder donkere zijde schuilt die Millie proefondervindelijk zal ontdekken. 

< Bert Hertogs >