Recensie Warre met Strakke Strings ★★★★

“Ik ben geen geschoolde zanger. Ik ben een acteur die drie noten kan zingen.” Het is het excuus waarachter Warre Borgmans zich tijdens ‘Warre met Strakke Strings’ probeert te verstoppen. Maar we kunnen hier gerust spreken van valse bescheidenheid. Warre zet tijdens de voorstelling in De Klap in Deurne een meer dan verdienstelijke prestatie neer. Het is voor een deel ook een kwestie van het kiezen van de juiste nummers én je laten omringen door goede muzikanten. En op deze twee vlakken was het telkens een schot in de roos. Warre bracht meerdere liedjes van Jules de Corte en dat genre zit hem als gegoten. Het strijkkwartet met arrangementen van Bart van Istendael zorgde voor de speciale sound van enkele klassiekers als ‘Poupée de cire, poupée de son’ en ‘Dit is de allereerste keer’. Maar de twee nummers die ons het meest wisten te raken, waren: ‘Waar zijn de clowns / Send In The Clowns’ en ‘September Morn / C‘est en septembre / Zo af en toe’.

“Muziek geeft een ziel aan de wereld, vleugels aan de geest, kracht aan de verbeelding, charme aan de treurigheid, vreugde en leven aan alles op aard.” Het zijn de woorden die Warre Borgmans leende van Plato en eigenlijk perfect samenvatten waar deze voorstelling over ging. Warre Borgmans is dan misschien niet de beste zanger van Vlaanderen, maar wat hij zingt, komt uit het diepste van zijn ziel, vertelt een verhaal en brengt emoties los. Dat is een van de redenen waarom ‘Warre met Strakke Strings’ zo goed zit: het voelt echt. 

Een groot deel komt van het acteertalent van Warre. Een hele reeks van de liedjes die hij brengt, schommelen tussen parlando en zang. Dat geeft hem de mogelijkheid om de emotie achter de teksten echt te spelen terwijl hij ze zingt. Een prachtig voorbeeld daarvan is zijn vertolking van ‘Waar zijn de clowns / Send In The Clowns’. Warre kruipt volledig in de rol van teleurgestelde acteur die van zijn sokkel is gevallen en het moeilijk heeft in zijn relaties. Hij neemt je met zijn intonatie en frasering mee in de verbittering van zijn personage waardoor de emotie achter het nummer alle ruimte krijgt. Die wordt op haar beurt nog een extra in de verf gezet door de tristesse die doorklinkt in het arrangement voor de violen en bas. Het leverde in ieder geval een pareltje op waar het publiek zichtbaar van genoot. 

Onder het motto: “Als Frank Sinatra het kan …” bracht Warre ook zijn versie van ‘Vlieg me naar de maan / Fly Me To The Moon’. De Nederlandse vertaling was van Bart Peeters en het romantische arrangement van Bart van Istendael. En waar Frank was, kon Dean niet ver weg blijven. Dus toen we terug waren van de maan, bleken we niemand te zijn als niemand ons lief heeft: ‘You‘re Nobody ‘Til Somebody Loves You’. Warre Borgmans kreeg alleen muzikale ondersteuning van Dirk van Gorp op de contrabas en dat deed de warmte van Warres stem in de lagere regionen van zijn zang perfect tot zij recht komen. Het is daar waar Warre vocaal heel sterk uit de hoek kwam. 

Dat konden we trouwens ook horen tijdens ‘September Morn / C‘est en septembre / Zo af en toe’. We hoorden hier duidelijk drie verschillende Warres. In het Engels was het de romantische crooner met nostalgie in de stem. In het Frans was er de kracht en het verlangen naar de tijd van toen die perfect aansloot bij het origineel van Bécaud. De rollende r, de pose, de frasering, … het deed ons verlangen naar nog enkele nummers van Bécaud gezongen door Warre. En dan was er het Nederlandstalige stuk waar de zachtheid alle ruimte kreeg. 

Een zachtheid die we ook terugvonden in ‘Het land van de toekomst’, een nummer van Jules de Corte. Wanneer u zich nu afvraagt wie dat nu weer is, kan Warre dat in geuren en kleuren uitleggen. Wij maken ons er hier makkelijk vanaf door te zeggen: dat is die van ‘Ik zou wel eens willen weten’. Dat is jammer genoeg het enige nummer van Jules dat we hier in Vlaanderen gewoonlijk nog kennen. In ‘Warre met Strakke Strings’ brengt Warre Bormans zes nummers van deze blinde zanger/pianist. Het oeuvre van Jules de Corte kenmerkt zich door geweldig mooie teksten en de mogelijkheid om een deel van nummers parlando te brengen. Dat is koren op de molen van Warre, want dan kan de verteller in hem ten volle zijn ding doen. Het publiek werd zo getrakteerd op parels die gelukkig niet voor de zwijnen waren. 

“Was het dan alleen zang?”, horen we u bijna denken. Nee, uiteraard niet: het blijft wel een voorstelling van Warre Borgmans. De liedjes zijn de rode draad, maar tussendoor heeft Warre het een en het ander te vertellen. Of wat had u gedacht? Je krijgt in deze voorstelling een korte schets van het leven van Jules de Corte, de hoogdagen van het Eurovisie Songfestival, het leven op het conservatorium in de tijd van toen én de belevenissen van de achtjarige Warre. Al hebben we de indruk dat hij heel lang acht jaar is geweest. (Al schijnt dat bij mannen wel vaker voor te komen.) En ja, het kan tijdens die vertellingen alle kanten uit gaan. Dat is de charme van de verteller in Warre Borgmans. 

< Sascha Siereveld >

De setlist:

1. Ik zet me neer en denk: ik schrijf een briefje / I‘m Gonna Sit Right Down (and Write Myself a Letter)
2. Waar zijn de clowns / Send In The Clowns
3. Dit is de allereerste keer
4. Het liedje van de wind
5. Ik zou wel eens willen weten
6. De enkeling
7. Vlieg me naar de maan / Fly Me To The Moon
8. Je bent niks tot er iemand je lief heeft / You‘re Nobody ‘Til Somebody Loves You
9. Ritme van de regen (fragment)
10. Poupée de cire, poupée de son/De modepop
11. September Morn / C‘est en septembre / Zo af en toe
12. Wond’ring Aloud
13. We zijn nooit moe (I Wanna Be Like You)
14. Het land van de toekomst
15. Als je overmorgen oud bent
16. Kleine Anita
17. Het is niet abnormaal / It’s Not Unusual
18. Kuieren 

Bis:

1. Lieveling/Didn’t We
2. Eloise 

Cast:

Warre Borgmans (zang),
Eric Baeten (eerste viool),
Christophe Pochet (tweede viool),
Bart van Istendael (altviool en arrangementen)
Dirk van Gorp (contrabas)