Recensie Souvenirshop ★★★★

Spulletjes die Alexander Vantournhout de afgelopen jaren in souvenirshops kocht, vormen de basis van zijn jongste dansvoorstelling voor 4-plussers: Souvernirshop. Te merken aan de reacties van de allerkleinsten blijkt dat ze deze magische, grappige en poëtische voorstelling die 40 minuutjes duurt best wel konden smaken. Die ene spontane reactie van een kind ‘Da’s raar!’ waarop de ganse zaal moest lachen, vat het allemaal heel goed samen.

Van rechts achteraan horen we met enkele stappen Miguel do Vale naar ons toekomen. Diagonaal doet ie dat op zijn klompen met Mondriaanmotief waarop ie later in de voorstelling op zijn pointes zal staan en proberen zo sierlijk mogelijk als een ballerino te bewegen. De man draagt een hoodie met daarop het portret van de Mona Lisa op de kap. Verder toont ie ook zijn paraplu met witte wolken die verwijzen naar Magritte. 

Het is met zijn hoodie aan dat ie de kijkers van Souvenirshop al meteen op het verkeerde been zet. Het lijkt namelijk alsof de performer geen benen heeft, maar die heeft ie wel, we zien namelijk geen armen en handen die op de plaats van de benen bewegen. Het is heerlijk gezichtsbedrog dat we te zien krijgen en de rare vormen die do Vales lichaam voorovergebogen aanneemt, weet het zeer jonge publiek dan ook moeiteloos te begeesteren. 

De spulletjes uit de souvenirshop zijn niet alleen een object, in sommige gevallen worden ze ook zijn tegenspeler. Neem nu die Mona Lisa-print die hij op een bepaald moment aan zijn rechterknie draagt. Daar zet ie zijn hoofd tegen en doet er even mee alsof ie erop verliefd is en het wil kussen wat niet mag. De waaier die hij in de handen heeft, zal hem daarvoor terechtwijzen. Door slechts een paar elementen te tonen, zien we hem zo de verboden liefde spelen. Zo eenvoudig kan knap spel soms zijn. 

Grappig wordt het wanneer ie de stof waarop de Mona Lisa geprint is, gaat uitrekken, in de breedte en daarna in de lengte, alsof we het beroemde portret van da Vinci voor een holle en bolle spiegel te zien krijgen. 

Magisch wordt het wanneer Souvenirshop de waaier weghangt en die gewoon lijkt te zweven. Idem met de paraplu die een tijdlang op zijn houten onderstuk blijft staan, dan valt, en Miguel do Vale niet meer zal kunnen laten staan. Maar zweven doet het ding nadien wel in een prachtige eindscène die lekker surrealistisch aanvoelt net als dat prachtige intermezzo waarbij ie een plastic flesje water ondersteboven op de pin zet en het zo even een beetje lijkt binnen te regenen zodat de paraplu hem kan beschermen tegen de nattigheid. 

‘Hilarisch!’ Het zijn de woorden die een meisje slaakt wanneer we de performer van Souvenirshop in een keukenschort met daarop een afbeelding van de David van Michelangelo zien terwijl ie probeert om diens mannelijk lid – tevergeefs – te verbergen achter de waaier. Achteraf is het dat beeld dat bij veel kinderen is blijven hangen. Kinderen die bij hun ouders toch wel even wilden checken of dat ‘een echte piemel’ was en daar een ‘nee’ als antwoord op kregen. 

Het is dus maar de vraag of de meeste kinderen (en hun ouders) die vele referenties naar kunst wel zagen. Want die waren er. Zo droeg Miguel do Vale niet alleen een paraplu met print van Magritte, op zijn zwarte shirt was ook Meisje met de paraplu van Banksy afgebeeld waardoor dat beeld van water dat van een paraplu stroomde, eigenlijk twee keer te zien was in deze choreografie. 

Andere verwijzingen waren er onder andere naar The Great Wave van Hokusai in de kledij en naar de wals van de bloemen uit de Notenkraker in de choreografie die verder voornamelijk begeleid werd door pianomuziek die Sarshar Ghozat inspeelde waar de performer ook even mee in interactie ging met zijn lieflijk muziekdoosje. 

< Bert Hertogs > 

Credits: 

concept en choreografie: Alexander Vantournhout
gecreëerd met en uitgevoerd door: Miguel do Val
artistiek assistent: Esse Vanderbruggen
piano, compositie en opname: Sarshar Ghozat
spelcoach: Jos Houben
dramaturgie: Katherina Lindekens
dramaturgisch advies: Sébastien Hendrickx
kostuums: Patricia van der Stappen
scenografie: Tom De With
uitvoering decor: Simon Callens
lichtontwerp: Davy Deschepper
met dank aan: Sirje Tolonen, Chia-Hung Chung en Emmi Väisänen
productie: BRONKS - Brussel
coproductie: Not Standing/Alexander Vantournhout en Perpodium
met de steun van: Taxshelter van de Belgische Federale Overheid via uFund
fotocredits: Bart Grietens