Recensie André Rieu ★★★★

31 jaar geleden is het ondertussen dat we de single ‘Geen house maar Strauss’ kochten van André Rieu. De Maastrichtse dirigent kende in 1995 bij ons dan ook zijn doorbraak. In hetzelfde jaar zouden ook nog Strauss Party en The Second Walz als singles uitgebracht worden. Maar het waren vooral ’s mans albums die hoge toppen scheerden. Strauss en co scoorde in het voorjaar van 1995 zilver in onze charts en verbleef maar liefst 56 weken, dus meer dan een jaar in de hitparade. Het daaropvolgende Wiener Melange dat in het najaar uitgebracht werd, was goed voor brons.

Daarna bleven de top 10-noteringen voor André Rieu niet uit. In 2004 haalde The Flying Dutchman twee weken lang de negende stek onder de best verkopende albums, terwijl Passionnément dat 4 jaar later en Falling In Love in 2016 telkens met een week nog eens dunnetjes overdeden. In 2006 haalde New York Memories 1 week plaats nummer 10 net als In Wonderland het jaar nadien. 

Tijdens covid scoorde Jolly Holiday terug een top 5-notering. Het album stond 13 weken in de charts waaronder 1 week op 4. Het mag duidelijk zijn dat André Rieu ook bij ons een muzikaal fenomeen is dat wereldwijd goed is voor 40 miljoen verkochte cd‘s en dvd‘s en 30 nummer 1 posities in de hitlijsten. Niet meer dan evident is het dan ook dat ie ondertussen een jaarlijkse afspraak heeft met onze regio en een Nieuwjaarsconcert speelt in de AFAS Dome, een concert dat ondertussen een traditie geworden is, zo kunnen we stellen. 

André Rieu kan daarvoor beroep doen op het grootste privé-orkest ter wereld, zijn 60-koppige Johann Strauss Orkest waarmee hij wereldwijd de interesse in walsmuziek wist te doen heropleven. En dat doet ie nog steeds in ons land. Getuige daarvan een volle AFAS Dome in Merksem die van begin tot einde genoot van Rieus grandioos Nieuwjaarsconcert. 

Frappant dit jaar in de samenvatting van Night of the Proms was dat we op VRT 1 geen enkel klassiek stuk te horen kregen. De montage beperkte zich tot de pop- en dance arrangementen. Het toont aan hoe stiefmoederlijk klassieke muziek en walsen opnieuw behandeld lijken te worden door populaire media. Wél goed vonden we de vervrouwelijking van het Nieuwjaarsconcert in Wenen dit jaar, waarbij er meer aandacht besteed werd aan vrouwelijke componisten. Dat is toch voor André Rieu nog in zekere zin een werkpunt, ook al kiest ie zijn programma met zijn hart uit, want zijn setlist bestond uitsluitend uit materiaal dat mannelijke muziekmakers bij elkaar geschreven hebben de voorbije jaren. 

Niet dat André Rieu niet voor diversiteit is. Integendeel. Zijn orkest bestaat immers alleen al uit zowel mannen als vrouwen, maar bovenal uit maar liefst 17 nationaliteiten. Ook de toeschouwers bleken een mooie mix van leeftijden, genders en nationaliteiten. In de AFAS Dome zagen we onder andere Anna Reker, een Oekraïense zangeres, met Nitsch Jaka een eerste hoogtepunt optekenen tijdens het nieuwjaarsconcert. In die mate dat enkele toeschouwers haar – terecht – een staande ovatie gaven. Ronduit indrukwekkend was Gabriels oboe uit the Mission dat we te horen kregen van de Zwitserse panfluitspeler Michel Tirabosco. De man heeft geen handen, maar slaagde er toch in om als kind het muziekinstrument te leren bespelen. Wat hij in de AFAS Dome bracht, getuigde van zo’n sterke muzikaliteit dat het publiek ook voor hem maar al te graag rechtveerde. 

Muzikale hoogtepunten waren er te over tijdens het optreden van André Rieu. Zo hoorden we een magistrale romantische versie van Il Silenzio door de trompetten in het eerste deel. Rieu gaf ons mee dat zijn orkest zo’n 40 jaar geleden het levenslicht zag in een schooltje waar het ijskoud was. Toen waren ze met 12. 1 van hen verliet het orkest al binnen de 5 minuten omwille van die koude. Twee muzikanten van toen zijn er nu nog steeds bij en touren nog altijd met de wereldberoemde dirigent. Zij kregen extra aandacht. 

Daar waar de kleine André mascotte er niet in slaagde om een Mexican Wave te starten voor het optreden aanving, kreeg André Rieu zelf wél het publiek moeiteloos op zijn hand. Ontdooien deed ie hen door heerlijke zelfrelativerende humor op hen los te laten met The Plantin Tenors, een Tazmaan, Hongaar en Belg waar ie al 20 jaar mee tourt en die ofwel met hun tong speelden tijdens een snelle versie van Tiritomba of met hun hoed tijdens Da geh ich zu Maxim. Wat hun performance en bij uitbreiding die van de ganse avond zo aanstekelijk maakte, was dat er naast een vette portie fun ook ruimte was voor het gevoeligere werk, met The impossible dream uit Man of La Mancha bijvoorbeeld. 

Productioneel gezien pakte André Rieu groots uit. Zo voelden enkele toeschouwers op het middenplein aan den lijve een sneeuwstorm tijdens Schneewaltzer toen er een pak witte confetti eerst op hen neer dwarrelde en op het einde gewoon gestort werd. De reactie van de fans was gewoon hilarisch. En de rest proestte het uit toen André aan een vrouw vroeg of ie een handje moest komen helpen. Toen tijdens de Radetzky March er kleurrijke ballonnen naar beneden kwamen, lieten de fans het kind helemaal in zich los en zagen we zo waar enkelen met die confetti spelen alsof het echte sneeuw was. Héérlijk. 

Nog een voorbeeld hoe komisch het concert van André Rieu was? Zo kondigde hij G’schichten aus dem Wienerwald aan als een stuk waarin de citer een hoofdrol speelde. In werkelijkheid heeft die muzikant nauwelijks wat te doen, wat we hem ook zagen uitbeelden door iets te drinken, selfies te nemen met de rest van het orkest, zijn nagels te vijlen, zijn ‘zweet’ op zijn voorhoofd wat afdeppen en finaal gespeeld in slaap vallen net voor het opnieuw zijn beurt was. Grappig. En dan hebben we nog de vele leuke intermezzo’s van muzikanten die je helemaal niet verwacht tijdens verschillende nummers. Een piccolo die te luid blaast, een pianiste die plots een stuk Tsjaikovski integreert, een muzikante met een drankprobleem, een muzikant die tijdens de toegiften met een fles champagne zwiert alsof ie de formule 1 gewonnen heeft, we zien het allemaal, en het versterkt die ongedwongen, relaxte, feestelijke en vrolijke stemming moei-te-loos. 

Zo divers het publiek, de muzikanten en solisten waren tijdens het concert van André Rieu in de AFAS Dome, zo was ook het programma samengesteld dat walsen liet horen waarbij we The Magnificent Maastricht Dance Company aan het werk zagen (naar het einde toe ook dansend met de toeschouwers) op onder andere Lara’s Theme uit Doctor Zhivago en Johann Strauss’ An der Schönen Blauen Donau, maar ook rock ‘n roll zoals Tutti Frutti, over de Sirtaki tot de polonaise van Sweet Caroline. 

Opvallend was er ook veel plek voor musicalsongs. In het eerste deel passeerde bijvoorbeeld Man of La Mancha maar ook My Fair Lady terwijl soliste Anna Majchrzak met de prachtige song On my own uit Les Misérables het tweede deel van start mocht laten gaan. Ook in dat deel hoorden we de Amerikaanse sopraan Micaëla Oeste een ijzersterke versie van Casta Diva brengen, de song die Maria Callas onsterfelijk maakte. André Rieu kaderde dat het nummer eigenlijk een gebed is waarin een vrouw hoopt dat haar geliefde levend terugkomt van het front. Het is een heel actueel thema, zo wist de orkestleider die de mannelijke wereldleiders een niet mis te verstane boodschap gaf: “Ge moet stoppen met al die oorlogen!”. Een ernstige oproep tijdens een concert dat zich het best van al omschrijft als een zot feestje, dat het zeker in de toegiften was. 

< Bert Hertogs > 

Op zondag 10 januari 2027 staat André Rieu opnieuw in de AFAS Dome. 

De setlist: 

Deel 1:

1. Entry of the gladiators
2. Blaze away
3. Tiritomba
4. Da geh ich zu Maxim
5. The impossible dream
6. G’schichten aus dem Wienerwald
7. The third man
8. Il Silenzio
9. Nitsch Jaka
10. My fair lady (I could have danced/Get me to the church on time/With a little bit of luck) 

Deel 2:

1. On my own
2. Lara’s Theme
3. Leichte Kavalerie
4. Gabriels oboe
5. Schneewaltzer
6. Olé Guapa
7. Casta Diva
8. An der Schönen Blauen Donau
9. Ode an die Freude 

Bis:

1. Radetzky March
2. Strauss en co
3. Libiamo
4. Tutti frutti
5. Sirtaki
6. Rosamunde/Skoda Lasky
7. Sweet Caroline
8. Delilah
9. Adieu mein kleiner Gardeoffizier
10. Marina