Recensie Worldwide International Global Idiodrama ★★

Met Worldwide International Global Idiodrama brengen Lies Pauwels en Willemijn Zevenhuijzen een voorstelling voor 13-plussers die verre van een hapklare brok is. Van enkele jongeren hoorden we dan ook achteraf dat de show toch nog een tijdje nodig zal hebben om te verwerken. Iets wat ons alvast niet lukte.

In Worldwide International Global Idiodrama gaan de twee hun innerlijke veruiterlijken zonder daarbij stil te staan of wat ze op het publiek loslaten wel hoort. Het resultaat is dat je onder andere beelden te zien krijgt van geweld, van bloed, van gekwetste mensen, wat over het algemeen toch als een taboe gezien kan worden voor alles wat voor de doelgroep jongeren gemaakt wordt. Het ziet ernaar uit dat de voorstelling dan geweld op vrouwen en bij uitbreiding grensoverschrijdend gedrag aankaart.

Hantrax voorziet Worldwide International Global Idiodrama van live muziek en ook die kan je op zijn minst als bevreemdend beschouwen. Op het einde is bijvoorbeeld een wel erg verschillende versie van het origineel Fly me to the moon te horen. 

Een talkshow die geen talkshow is krijgen we aan het begin te zien met interviews die om allerlei redenen niet kunnen plaatsvinden, ook niet die ene met het minderjarige meisje dat seks gehad heeft met een eenhoorn en bezweek aan haar verwondingen. Worldwide International Global Idiodrama is dus behoorlijk donker en licht tegelijkertijd, maar deze voorstelling die iets meer dan een uur duurt, zit niet zelden ongemakkelijk. ‘Wij zijn idioten. Dat wil zeggen dat onze grappen wel serieus genomen moeten worden’ klinkt het onder andere. 

Naar het einde toe horen we Lies Pauwels een versie van Sneeuwwitje brengen vanuit het standpunt van het meisje, hoe erg het was om 7 jaar in een huis met een veel te laag plafond te leven, in een te klein bed te moeten slapen en moeten omgaan met 7 mannetjes. Verder noteren we van hen dat ze het best ok vinden als vrouw om in een mannenwereld te leven zo lang ze daarin een vrouw mogen zijn. 

De twee vullen elkaars woorden aan tot zinnen en op een bepaald moment kleven er woorden op hun rug of vooraan zoals ‘The problem’, ‘Misfit’, ‘Innocence’, ‘Trouble’, ‘Calamity’ en ‘Kick me hard‘. Losse woorden waar je net zoals bij de ganse voorstelling kop noch (ezel of apen)staart aan kan krijgen. We snappen dus niet – en we zijn kennelijk lang niet de enigen - wat de boodschap precies was van deze voorstelling. 

< Bert Hertogs >