Recensie Harry Potter en het Vervloekte Kind ★★★★★

Tot hiertoe was het als doodgewone dreuzel moeilijk om je voor te stellen hoe het zou zijn om te leven in een wereld van tovenaars en heksen. Maar met ‘Harry Potter en het Vervloekte Kind’ brengt Stage Entertainment de magie van de tovenaarswereld helemaal tot leven in het AFAS Circustheater in Scheveningen. Je stapt er aan boord van de Zweinsteinexpress en volgt de slungelige Albus Severus Potter en de studiebol Scorpius Hyperion Malfidus op hun eerste treinreis naar de toverschool. Het is de start van een hechte vriendschap en een reeks gevaarlijke avonturen die je meezuigen in een wereld waar meubels kunnen zweven, boeken kunnen praten, rommel zichzelf opruimt en magische duels de vlammen in het rond doen vliegen. En het geweldige is dat al die tovenarij live, voor je ogen, plaatsvindt. Je zit als toeschouwer werkelijk in de wereld van Harry Potter waar alles kan.

Schrijfster J.K. Rowling schreef in zeven boeken het verhaal van de jonge leerlingtovenaar Harry Potter neer en creëerde zo een heel eigen universum met bijhorende termen als dreuzel, zwerkbal en modderbloedje. Het toneelstuk ‘Harry Potter en het Vervloekte Kind’ begint 19 jaar na het einde van het laatste boek. Harry, Ginny, Ron en Hermelien zijn allemaal volwassen en ze hebben ondertussen zelf al kinderen. Albus Potter is de jongste zoon van Harry en Ginny. Hij mist duidelijk de natuurlijke aanleg voor toveren die zijn vader wel had. Het feit dat Albus daarbij steeds wordt bekeken als “zoon van de grote Harry Potter” helpt ook niet echt met het zelfvertrouwen. Op zijn eerste reis met de Zweinsteinexpress komt hij toevallig terecht in de coupé van Scorpius Malfidus, zoon van Harry’s gezworen vijand Draco Malfidus. Ondanks het feit dat de jonge Scorpius enkel in uiterlijk heel hard op zijn vader gelijkt, wordt hij gemeden als de pest. De geruchten gaan immers dat hij de zoon is van “je weet wel wie”. Bij gebrek aan vrienden heeft Scorpius zich dan maar op het lezen van boeken gestort. Zo heeft hij een enorme kennis vergaard die hem op zijn avonturen uit netelige situaties zal redden. (Maar we lopen vooruit op de feiten.) 

De twee outsiders kunnen het van bij de start goed met elkaar vinden en, geheel tegen de wil van beide vaders, ontstaat er een heuse vriendschapsband tussen Albus en Scorpius. Wanneer ze vernemen dat het Ministerie van Toverkunst tijdens een inval een verboden tijdverdrijver in beslag heeft genomen, beslissen ze om die te stelen en naar het verleden te reizen om een van de “fouten van Harry Potter” recht te zetten. Ze willen het leven van Carlo Kannewasser redden. Ze vatten het idee op om ervoor te zorgen dat Carlo het beroemde Toverschool Toernooi niet wint door de eerste proef te saboteren. Zo raakt hij niet betrokken bij het duel tussen Harry en Voldemort en blijft zijn leven gespaard. Het blijkt al snel een onbekookt plan te zijn, want bij terugkeer is de huidige tijd niet meer wat die zou moeten zijn. Het is de start van een wervelend avontuur waarbij zelfs Harry Potter en Draco Malfidus moeten samenwerken om de wereld zoals ze die kennen te redden. 

Als we hier spreken van een wervelend avontuur, dan bedoelen we ook echt wel een fantastisch avontuur dat gevuld is met magische momenten. Zo moeten Albus en Scorpius van gedaante verwisselen en inbreken in het Ministerie van Toverkunst. Albus tovert zich om tot Ron en komt in die gedaante Hermelien en Harry tegen. Er ontstaat een heel ongemakkelijke situatie tussen “Ron” en Hermelien die geen enkele puber wil meemaken, maar waar je als publiek heel wat plezier aan beleeft. En dat is zo fijn aan ‘Harry Potter en het Vervloekte Kind’: je hebt een enorm spannend verhaal dat tegelijkertijd ook voldoende doorspekt is met de nodige humor. Zo is er de prachtige vechtscène tussen Harry Potter en Draco Malfidus waar zowel de beide kemphanen als de meubels door de lucht vliegen, waar Harry en Draco druk bezig zijn om mekaar de loef af te steken. Maar wanneer Ginny thuis komt, zwaait ze één keer met haar toverstokje en alles is terug in orde. 

Het is een geweldig knap stuk toneel waarbij dankbaar gebruik gemaakt wordt van goocheltrucs om zowel de acteurs als het meubilair werkelijk te doen zweven. We zaten met de verwondering van een kind te kijken naar de magie die voor onze ogen tot leven kwam. En zo zit heel de voorstelling van ‘Harry Potter en het Vervloekte Kind’ vol met illusies en trucs die het theater maken tot een plaats waar magie echt is. De combinatie van aangepaste kostuums, een geweldig technisch vernuft in het decor, een aangepaste belichting, een uiterst strakke timing van de acteurs, het mimespel van de spelers en een ferme dosis speciale effecten maken dat deze theatervoorstelling meer is dan een toneel over Harry Potter. Je wordt als toeschouwer meegezogen in een andere realiteit waar toveren echt is en waar je terug in de tijd kan reizen.

Het spreekt voor zich dat dit enkel lukt als je kan terugvallen op een cast die het beste van zichzelf geeft. De combinatie Ward van Klinken en Ewout Heijbroek werkt geweldig goed als Albus en Scorpius. Meer dan eens hadden we een grote glimlach op ons gezicht wanneer Scorpius weer eens iets te enthousiast reageerde op een situatie; of wanneer Dick Cohen als Severus Sneep een uitspraak deed die zo droog was dat zelfs de Atacama-woestijn er jaloers op zou zijn. Maar op het moment dat Scorpius aangevallen wordt door een dementor, slaagt Ewout er evengoed in om die pijn te laten voelen bij het publiek.

Anne-Marie Jung verzorgt zowel de rol van de sympathieke, maar strenge Minerva Anderling als de achterbakse en sadistische Dorothea Omber. In beide rollen weet ze te overtuigen. Als Minerva Anderling weet ze een krachtige vrouw neer te zetten die bezorgd is om haar pupillen, hulpvaardig en trouw is aan Harry, maar tegelijkertijd ook niet met zich laat sollen en als schoolhoofd op haar strepen gaat staan. Wanneer Anne-Marie Jung in de huid van Dorothea Omber kruipt, straalt ze meteen iets uit dat je als publiek ongemakkelijk doet voelen. Eén actrice, twee totaal verschillende schoolhoofden en een heerlijkheid om te zien. 

Wat ons betreft is het leukste personage uit de voorstelling Jammerende Jenny. Sem Gerritsma heeft de eer om dit neurotische personage gestalte te geven en gaat er helemaal voor. Jenny is de geest van een voormalige studente van Zweinstein die rondspookt op de meisjestoiletten van de tweede verdieping. Er is bij haar een schroefje los … of misschien is het beter om te stellen dat ze volledig op losse schroeven staat. Jenny moet even de spanning breken voor Albus en Scorpius aan hun spannende missie beginnen en Sem weet met haar acteerprestatie die rol perfect te vervullen. 

We zouden gerust de hele cast kunnen opsommen om te bewieroken, maar we gaan er ons makkelijk vanaf maken door te zeggen dat het over de gehele lijn sterke prestaties zijn. Als trotse Vlamingen willen we toch nog even melden dat in deze knappe productie ook twee landgenoten meespelen in het ensemble: Jeroen Logghe (cover Harry Potter en Draco Malfidus) en Alyssa Luypaert (cover Hermelien Griffel en Ginny Potter). Daarnaast is Soo Mee Beyers als luchtacrobate te zien.  

Voor we naar Scheveningen vertrokken, hadden we erg hoge verwachtingen. ‘Harry Potter en het Vervloekte Kind’ heeft die ruimschoots ingelost. Niet alleen neemt het spannende verhaal je mee in een voorstelling die de tijd doet vergeten, je wordt ook verbluft door alle goocheltrucs en visuele effecten die in het toneelstuk verwerkt zitten. En alsof dat nog niet genoeg is, zijn er ook de geweldig mooie scènebeelden waarbij leerlingen van Zweinstein in perfecte timing van de ene bewegende trap op de andere bewegende trap stappen op de muziek van componist Imogen Heap. Decorwissels zijn nooit zomaar op- of afrijden van attributen of decorstukken. Alles heeft een bepaalde flair en een tikkeltje magie. 

< Sascha Siereveld > 

Cast:

Harry Potter: Valentijn van Hall

Ron Wemel: Hayo de Kruijf

Hermelien Griffel: Carolina Dijkhuizen

Albus Potter: Ward van Klinken

Scorpius Malfidus: Jary Sluijter

Draco Malfidus: Ewout Heijbroek

Ginny Potter: Kilke John

Delphi Kannewasser : Lotte Pierik

Barend Kannewasser/Albus Perkamentus/Severus Sneep: Dick Cohen

Minerva Anderling/Dorothea Omber: Anne-Marie Jung

Roos Wemel/Jonge Hermelien: Lakshmi Gajadin

Sorteerhoed: Denzel Ndongosi

James Potter jr./Carlo Kannewasser/James Potter sr.: Pim Lether

Jan Freederiks: Juul van de Laar

Karel Juttemis/Viktor Kruml: Bjurre Potters

Karsten Breuking jr.: Amon Bergen

Heer Voldemort: Mick Westerhout

Jammerende Jenny/Lily Potter: Sem Gerritsma

Polly Kalkman: Jill Tjin-Asjoe

Hooch: Djin Kastje

Snoepheks: Saskia Egtberts

Luchtacrobaat: Mandy de Lee, Soo Mee Beyers en Gina van der Ploeg

Ensemble

Jeroen Logghe, Alyssa Luypaert, Armand Pol, Robert Prein, Martijn Smids, Christine Stegenga, Laurens Vink, Nigel Vugts, Joost van der Aa, Dirk Dunnewold, Malaika Elvers 

Creatives:

Oorspronkelijk verhaal: J.K. Rowling, Jack Thorne en John Tiffany

Script: Jack Thorne

Vertaling: Pitt De Grooth

Regie: John Tiffany

Producent: Stage Entertainment

Kostuumontwerp: Katrina Lindsay

Lichtontwerp: Neil Austin

Decorontwerp: Christine Jones

Geluidsontwerp: Gareth Fry

Componist: Imogen Heap

Illusies en magie: Jamie Harrison

Movement director: Steven Hoggett