Recensie Salvatore Adamo ★★★★

Op 1 november mag Salvatore Adamo 82 kaarsjes uitblazen op zijn verjaardagstaart. Wanneer je naar een concert gaat van zo’n monument uit de muziekgeschiedenis, moet je je verwachtingen bijstellen. Met de correcte instelling kan je vervolgens volop genieten van een unieke belevenis. Salvatore Adamo bracht dan ook een sfeervol en spetterend optreden van meer dan 2,5 uur (zonder pauze) waarin 36 liedjes de revue passeerden en er in vier talen gezongen werd. De lat mag dus heel hoog gelegd worden. Gen Z, eat your heart out! En wanneer Salvatore Adamo zo door zijn oeuvre grasduint, valt meteen op hoe immens veel hits de man gehad heeft. Van ‘Dolce Paola’ over ‘Sans toi, ma mie’ en ‘Mes mains sur tes hanches’ tot het onsterfelijke ‘Vous permettez, monsieur ?’ en uiteraard ‘Tombe la neige’. Ze kregen allemaal een plaats in ‘Salvatore Adamo: C’est ma vie’. Het publiek in de Koningin Elisabethzaal van Antwerpen genoot met volle teugen van de topprestatie van hun idool en kon er (net als Salvatore Adamo zelf) maar geen genoeg van krijgen. Tijdens ‘Les filles du bord de mer’ leek het zingende en dansende publiek wel een golvende zee van vreugde. Salvatore Adamo stond de menigte op het podium als één brok energie op te zwepen. En dan te bedenken dat het concert op dat moment al meer dan twee uur bezig was. Het illustreert perfect waarom we na afloop iemand hoorden zeggen: “Hij kan het nog steeds!” We kunnen dat enkel volmondig beamen.

De start was nochtans niet echt overtuigend. Om te beginnen liet Salvatore Adamo zijn publiek tot wel vijfentwintig minuten wachten op zijn présence. Naar eigen zeggen was het omdat er aanvankelijk niet genoeg spaghetti was en er nog moest bijgemaakt worden. Daarenboven klonk Salvatore tijdens ‘Des chansons qui chantent’ niet echt top. Het stemgeluid had meer iets weg van een oude LP die links en rechts wat kraakte. We stonden op het punt om ons luidop af te vragen hoe we hier nu weer verzeild geraakt waren… Maar dan geraakte de stem stilaan opgewarmd en klonk ‘Sans toi, ma mie’ al een heel pak beter. De romantische sfeer raakte het publiek dat spontaan de lalalala mee begon te zingen. 

Het was alsof de muziek de kracht had om de jaren terug te draaien. Niet alleen in gedachten gingen we terug in de tijd, ook de stem van Salvatore Adamo leek terug aan jeugdigheid en kracht te winnen. De start van ’20 ans’ bracht dat geweldige gevoel voor drama dat je alleen in het betere, Franstalige chanson kan vinden en paste perfect bij het moment. Het vertelt het verhaal van een oudere man die terugkijkt op zijn jongere jaren. En in die jonge jaren was er heel wat ruimte voor romantiek. De hoogste tijd dus om reeks slows aan elkaar te rijgen. 

De emotie van het moment heeft blijkbaar een hele positieve uitwerking op de stem, want in ‘Si jamais’ liet Salvatore Adamo echt het beste van zichzelf horen. Noch de hoge noten, noch het aanhouden van de noot bleek ook maar enig probleem te zijn. Hij klonk waarlijk op zijn best. En hoewel we op dit moment echt wel onze hoed afdeden voor de prestatie en vol bewondering waren voor wat Salvatore Adamo ten tonele bracht, bleek hij nóg meer in huis te hebben. 

Salvatore Adamo gelooft in de kracht van de liefde, het positieve en de vrede. Die wens is diep verankerd in zijn ziel, doet hem schrijven vanuit zijn hart en geeft hem zichtbaar en hoorbaar extra kracht wanneer hij op het podium staat. En het is die inspiratie die doorklinkt in liedjes als ‘Un rêve’, ‘Migrant’, ‘Mon douloureux Orient’ en ‘Inch‘ Allah’. De bezieling die meeklinkt in de fenomenaal sterke uitvoeringen, doet een mens stil worden, luisteren, bewust worden en genieten tegelijkertijd. Dit zijn de momenten waarop je beseft dat je zulke gelegenheden van pure schoonheid en emotie alleen maar live kan meemaken en dankbaar bent dat je in de Koningin Elisabethzaal bij ‘Salvatore Adamo: C’est ma vie’ zit. 

Maar Salvatore Adamo is uiteraard niet blind voor de realiteit. In ‘Le monde a mal’ legt hij de vinger op de wonde en roept hij op om te stoppen met haat en oorlog. En die ommekeer kan komen door terug te leren genieten van de kleine gelukjes in het leven. ‘J‘avais oublié que les roses sont roses’ is dan ook de perfecte remedie. De positiviteit werkte aanstekelijk en het aanwezige publiek had geen overtuiging nodig om het vrolijke lalalala mee te zingen. En Salvatore? Die huppelde over het podium alsof hij in zijn derde jeugd zat. 

Er moet ongetwijfeld een geheim ingrediënt in de spaghettisaus gezeten hebben, want na meer dan twee uur ononderbroken entertainen, stond de krasse Salvatore Adamo tijdens ‘Vous permettez, monsieur?’ nog altijd dansend op het podium het beste van zichzelf te geven. En het feestje was nog altijd niet gedaan. Het publiek stond ondertussen al massaal recht en was volop mee aan het zingen én aan het dansen. ‘J‘te lache plus’ en ‘Les filles du bord de mer’ gingen er dan ook nog in als zoete koek. Het was ondertussen bijna elf uur en de sfeer was ronduit top. We zijn altijd al wel fan geweest van de Italiaanse keuken, maar dat een goed bord spaghetti zo’n effect kon hebben, was ons nog niet bekend. Het staat in ieder geval vast dat we met stip geïnteresseerd zijn in het recept dat hier gebruikt was. 

< Sascha Siereveld > 

De setlist:

1. Des chansons qui chantent
2. Sans toi, ma mie
3. Ma tête
4. 20 ans
5. Comme toujours /Quand les roses/Si jamais/ Une mèche de cheveux
6. Ik zie een engel (Je crois aux anges)
7. Dolce Paola
8. Ma belle jeunesse
9. J‘aime (Me gusta)
10. Un rêve
11. Le monde a mal
12. J‘avais oublié que les roses sont roses
13. Elle sait
14. Lola et Bruno (L‘amour n‘a jamais tort)
15. La nuit
16. Cœur cabossé
17. Toi et moi
18. Zonder elkaar vergaat onze boot (On est tous sur le même bateau)
19. Amour perdu
20. N‘est-ce pas merveilleux?
21. Ik roep jouw naam (Crier ton nom)
22. Une larme aux nuages (Es geht eine Träne auf Reisen)
23. À demain sur la lune
24. Petit bonheur
25. Vivre
26. Migrant
27. Mes mains sur tes hanches
28. Tombe la neige
29. Mon douloureux Orient/Inch‘ Allah
30. Vous permettez, monsieur ?
31. J‘te lache plus
32. Les filles du bord de mer 

Bis:

1. C’est ma vie