Recensie Nu is het nog rustig ★★★1/2

Voor de vierde keer slaan Theater Artemis, hetpaleis en Het Zuidelijk Toneel de handen in elkaar en dat resulteerde tot de voorstelling Nu is het nog rustig. Die gaat over verloren lopen in je eigen drukke leven, jezelf achternahollen, dat jeugdtheater al lang niet meer enkel sprookjes vertelt van het genre ‘Lang geleden in een land hier ver vandaan’, theatertechniek op zich en dé boodschap die de makers willen overbrengen naar de kinderen: blijf (ondanks alles) geloven in de liefde.

De acteurs zien we met een tic nerveux in een supermarkt tegen de tijd in hun boodschappen doen. Het is de constante in het verhaal dat Nu is het nog rustig wil brengen. We hebben het allemaal superdruk zowel op het werk als wanneer we onze hobby’s (zoals wielrennen) uitvoeren. In deze voorstelling wordt dat gegeven extra versterkt door snelle scènewissels (enkele decorstukken en een backdrop die constant op en neer gaat). Op die manier is het ook een zeer technische voorstelling waarbij zowel de spelers als de stagehands tegen de klok in steeds een razendsnelle ombouw realiseren. Soms is de scène zelf korter dan de verandering van het toneel wat uiteraard voor een komisch effect zorgt. 

De dialogen staan op tape en worden hypersnel afgespeeld, de acteurs gesticuleren en bewegen hun hoofden snel op het ritme van de tekst die nauwelijks verstaanbaar is. Halfweg valt het geluid zelfs uit en denk je dat het een technische storing is, maar dat is niet het geval. De spelers gaan gewoon verder en na verloop van tijd hoor je een random koppel mensen op een terrasje praten dat de vrouw haar stem verleent aan theaterproducties. Vroeger waren dat sprookjes en nu kan ze gewoon vrij haar ding doen. Die tekst botst met wat we te zien krijgen en wanneer ze in de app kijkt wat er op het toneel te zien is, krijgt Nu is het nog rustig iets weg van Big Brother, waarbij ook het publiek zozegegd gefilmd wordt. In realiteit zien we hoe een spot de camera met een rood lampje voorstelt die door wit licht te schijnen kan inzoomen. Vanop afstand kunnen de twee het geluid in de zaal luider maken of het licht aanpassen (een filter gebruiken). Op die manier zien we een ontmoeting plaatsvinden tussen nieuwe media (smartphone) en oude (het toneel). 

Een supermarkt, verzekeringskantoor, ziekenhuis, bushalte, bankje in het park, keuken, praktijk van een psycholoog … zijn maar enkele locaties die we te zien krijgen in Nu is het nog rustig dat zowel over mentale gezondheid gaat als fysieke. Zo krijgt een van de vrouwen in het verhaal een slechte diagnose te horen. Spanningen zijn er tussen collega’s. Wie gaat er een klant opbellen bij de verzekeraar? Maar vooral: een arts die helemaal opgedraaid is van de stress scheldt zijn collega uit voor “sukkel van de radiologie”. De man blijkt in een relatie met een leidinggevende in de verzekeringen die net 50 geworden is. Terwijl zij nog wil nagenieten van haar verjaardag, ruimt hij al veel te snel op en doet ie het licht plots uit. Niet veel later zal zij dat doen met hun relatie. Maar er is nog hoop voor de liefde tussen de maaltijdbezorger die een gamer en sloddervos is en de kassierster. Zij spreken af in het park. 

Kleine scènes uit een fast forward soap die het dagelijks leven is, krijgen we dus te zien in Nu is het nog rustig. Je raakt er de eerste helft in verloren. Het is pas wanneer je de arts ziet verloren lopen in zijn leven dat je de samenhang tussen de scènes herkent. Hoe minder structuur er geboden wordt, hoe chaotischer het allemaal op het toneel wordt, hoe helderder deze voorstelling zich laat lezen. Of dat voor 8-plussers ook zo het geval is, is maar de vraag. Wij vinden dit eerder een voorstelling voor 12+. 

< Bert Hertogs >

Credits: 

regie: Jetse Batelaan
spel: Imrane Tarrahi Akajjoua, Alicia Boedhoe, Elias De Bruyne, Lotte Diependaele, Seppe Somers, Joep van der Geest, Jakob Vrancken & Willemijn Zevenhuijzen
dramaturgie: Koen Haagdorens
Regie-assistent: Tim Verbeek
scenografie & licht: Theun Mosk
assistent scenografie: Rients Dijkstra & Does Krijger (stage)
uitvoering decor: Danny Havermans, Frederik Liekens & Sven Van Looy
kostuumontwerp: Liesbet Swings
uitvoering kostuum: Jente De Graef, Nushi Lambreva & Vick Verachtert
muziek: Janne Kosmos
geluidsontwerp: Bob Hermans
techniek: Stan Bannier, Joram Demeyer, Iris Rodenburg, Emile van Gils, Dean Peeraer, Fati Ben Azouz, Milan De Aguirre, Jule De Wolf & Steven Brys
rekwisiteur: Els Selleslach, Zjoske van Niekerk & Vick Verachtert
productie: Jenne Van daele, Els Selleslach, Zjoske van Niekerk & Rianne Valstar
coproductie: hetpaleis, Theater Artemis & Het Zuidelijk Toneel
met steun van: de taxsheltermaatregel van de Belgische Federale Overheid via BNP Paribas Fortis Film Fund
met dank aan: Eland Peeters, Ingrid de Laat, Maas Van Gogh & Simon Van Buyten
event.credit.Voor-sommige-elementen-van-het-decor-en-de-muziek-is-er-gebruikt-gemaakt-van: Qaaios. Dit Queer Autonomous AI Operating System draait lokaal en is specifiek tot stand gekomen om makers en kunstenaars een alternatief creatief besturingssysteem te bieden waarin ze hun eigen AI-praktijk kunnen ontwikkelen.