Recensie Chatham County Line

Het is eens wat anders, de programmator van de Roma met in zijn kielzog Raf Walschaerts die net van diens solovoorstelling in de Rataplan kwamen om nog een halfuurtje Chatham County Line mee te pikken. Maar helaas, de band uit North Carolina koos om geen pauze in te lassen en speelde een uur en een kwartier aan een stuk door. Daardoor was het optreden al afgelopen toen het duo de foyer, weliswaar ontgoocheld, betrad.

Het kwartet zong het ganse optreden in close harmony, rond 1 microfoon dus. De instrumenten werden niet afzonderlijk versterkt. Dit zorgde ervoor dat de klank nog nooit zo spontaan en naturel geklonken heeft in de foyer van deze Borgerhoutse zaal.

Tot de allerlaatste minuut voor de zaaldeuren open moesten, had de band een soundcheck gehad. Frontman Dave Wilson wist dat de afstand tussen Amsterdam en Antwerpen niet zo ver was. Maar dat het “one big parking lot” was tussen die twee steden, met tal van files, had ie blijkbaar niet verwacht. Openen deed de groep met “Out of the running”. “By the riverside” kreeg een fraai stuk mondharmonica mee.

Oerdegelijk klonk “The Carolinian” dat zeer mooi werd uitgefadet waarna Wilson op gitaar de song terug heel klein gehouden begeleidde. Greg Reading op contrabas, Chandler Holt op banjo en John Teer op mandoline lieten het nummer dan beetje bij beetje terug aanzwellen. Mensen die in een grote stad als New York toch alleen rondwandelen, bezorgde de groep inspiratie voor “Alone in NY”. Wilson herinnerde zijn vorige verblijf in Brussel nog. Toen hadden ze een dagje vrij en bezochten ze het instrumentenmuseum. Een verplicht bezoek waard voor wie van muziek houdt, vindt ie.

“Money can‘t replace it. No memory can erase it.” zong het kwartet in “I lost it”, een cover van Lucinda Williams. Met gevoel voor humor kondigden ze “Whipping boy” aan. Dat nummer schreef een bandlid in de hypothetische veronderstelling dat de mogelijkheid bestond dat ooit een vrouw de controle over zijn leven zou nemen en die elke dag een to do-list zou bezorgen. John Teer ruilde de mandoline tijdens dat nummer voor de viool.   

Afsluiten deed het gezelschap met “Chip of a star” en “Let it rock” waarna de “parking lot” in de andere richting op hen wachtte voor een optreden in Groningen op zaterdag en één in Amsterdam op zondag.

< Bert Hertogs >

De setlist:

1. Out of the running
2. Saturdays and Sundays
3. By the riverside
4. Sun up – she
5. Route 23
6. Wildwood
7. Ghost of Woody Guthrie
8. The Carolinian
9. Alone in NY
10. I lost it (cover van Lucinda Williams)
11. Whipping boy
12. Crop comes in
13. Ringing in my ears
14. Gunfight in Durango
15. Nowhere to sleep
16. Born to be with you

Bis:

1. Chip of a star
2. Let it rock