Recensie No Nonsense: Never Give Up On The Heart

De vier vrouwen van dienst waren met “Never Give Up On The Heart” zeker niet aan hun proefstuk toe. Reeds twee keer eerder hadden ze een theatershow onder de naam “No Nonsense” gebracht en na een pauze van vier jaar kroop het bloed waar het niet gaan kon. Als door de magie van de muziek gedreven, kwamen Mitta Van der Maat, Anne Mie Gils, Wanda Joosten en Hilde Vanhulle weer samen om hun versies te brengen van de hits van o.a. Stevie Wonder, Krezip, Bob Dylan, Lara Fabian en de Beatles. Het resultaat was vaak verrassend.

Mitta Van der Maat, Anne Mie Gils, Wanda Joosten en Hilde Vanhulle vormden op het eerste gezicht niet bepaald een logische combinatie. Ze verschillen zowat op alle gebied: stemtimbre, uitstraling, stembereik en klankkleur. En toch vormden juist deze verschillen de kracht van de combinatie. Omwille van deze grote contrasten, kreeg het publiek een zeer gevarieerde selectie en uitvoering van liedjes. Maar het was vooral ook de samenklank van hun meerstemmige samenzang die een zeer diepe indruk naliet bij de toehoorders. Hoewel zeer verschillend, pasten de vier stemmen wondermooi samen.

De start van de voorstelling liep niet helemaal zoals gepland. Het afstellen van de klank verliep alles behalve vlekkeloos en tijdens ‘Why’ liet de micro van Hilde Vanhulle het helemaal afweten. Eerst geen klank en achteraf kreeg ze zoveel galm op haar micro dat het leek alsof ze in een lege kathedraal stond te zingen.  Het publiek moest het stellen met de stemmen van de overige drie dames die de backing voor hun rekening namen. Het minste dat je kon zeggen, was dat het een speciale uitvoering werd van Annie Lennox’ ‘Why’.

De man achter de knoppen kreeg de klank stilaan onder controle en de sfeer op het podium werd opperbest. Tijdens Mitta’s Antwerpse vertaling van ‘New York state of mind’ klonk het pianospel van Eddy Aelbrecht uiterst vrolijk. Tijdens deze eerder gesproken uitvoering van ‘Mijn Aantwaarpe’, was er zelfs tijd voor een frivool solootje op de toetsen.

Met haar uitvoering van Lara Fabians ‘Je suis malade’ bewees Wanda Joosten eens te meer dat ze over een fantastische stem beschikt. Gecontroleerd en beheerst, gevoelig en krachtig, vol van emotie bracht ze dit fantastische nummer. Alleen in de hele hoge noten kon je een hint vinden van de opkomende verkoudheid waar Wanda blijkbaar mee kampte. Voor de rest een feilloos parcours waar je alleen maar met open mond en vol bewondering in totale stilte van kon genieten. Het extra applaus dat haar te beurt viel, was dan ook meer dan verdiend.

Met ‘Waar zijn de clowns’ bracht Mitta haar vertaling van het overbekende ‘Send in the clowns’ uit “A Little Night Music” van Stephen Sondheim. Gezeten op een kruk met alleen haar gezicht in een volgspot, bracht ze het nummer alsof ze een droevig gedicht voorlas. Hoewel de tekst zeer passend vertaald was en met veel emotie gebracht werd, was de zangkwaliteit hier eerder beperkt. Gelukkig was er de Beatles-medley om het publiek swingend de pauze in te brengen.

Het tweede deel miste zijn start niet. De klank was duidelijk beter afgesteld en de vier vrouwen begonnen samen met een Braziliaanse vertaling van ‘Bridge over troubled water’ van Simon and Garfunkel. Ongeacht in welke taal dit lied gezongen wordt, het blijft herkenbaar en met een goede uitvoering onverwoestbaar. “We vonden het veiliger om een liedje over een brug in het Braziliaans te zingen.” grapte Wanda achteraf.

Het was Wanda Joosten die met haar akoestische gitaar en met de steun van haar drie collega’s een luxe, meerstemmige kampvuurversie van ‘Make you feel my love’ van Bob Dylan mocht brengen. “Dit is vers voor mij, dus ik ben pokke zenuwachtig.”, vertrouwde ze het publiek toe wanneer ze met haar gitaar het podium op kwam wandelen. Achteraf gezien was er geen enkele reden tot paniek. De vier stemmen samen, begeleid door de gitaar, leverden een zachte, gepolijste, meerstemmige vertolking van deze klassieker op waar menig scoutsleider jaloers op zou zijn.

Luz Casals ‘Un Año de Amor’ in de versie van Anne Mie Gils was ongetwijfeld het hoogtepunt van het tweede deel. Anne Mie Gils hoeft al lang niet meer te bewijzen dat ze kan zingen, maar deed het voor alle veiligheid toch maar even. In een doorleefde, emotionele vertolking van dit Spaanse nummer kon je de ingehouden woede in haar stem haast voelen. Met een lange, hoge uithaal op het einde bewees ze eens te meer dat ze haar plaats op dit podium zondermeer verdiende. Het applaus loog er dan ook niet om.

Naar het einde toe werd het tempo opgevoerd, de discobol bovengehaald en het feest kon nu helemaal losbasten. De “Earth, Wind & Fire”-Medley zette niet alleen onze vier zangeressen, maar ook de zaal in vuur en vlam. Disco was duidelijk terug van weggeweest. Met ‘Jai Ho’ van de Pussycat Dolls, compleet met danspasjes en oerkreten, werd het feestje afgesloten.

Veel variatie, mooie samenzang en eigenzinnige vertolkingen: de vaste ingrediënten van “No Nonsense”. Een recept dat zelfs na al die jaren nog niet voorbijgestreefd is.

< Sascha Siereveld >

De setlist:

Deel 1:

1.       Never give up on the heart (M + AM + W + H)

2.       Why (H)

3.       I would stay (H + W)

4.       Mijn Aantwaarpe (M)

5.       As (M + AM + W + H)

6.       Je suis malade (W)

7.       This will be (M + AM + W + H)

8.       Il jouait du piano debout (H)

9.       I see you (AM)

10.   Waar zijn de clowns (M)

11.   Beatles-medley (M + AM + W + H)

a.       We can work it out

b.      Help

c.       Get back

d.      Back in the USSR

e.      Can’t buy me love

f.        Lady Madonna

g.       She loves you

Deel 2:

1.       Bridge over troubled water (M + AM + W + H)

2.       Beter dan (M + AM)

3.       Make you feel my love (W)

4.       Ga maar vast vooruit (H)

5.       Melody Cool (M + AM + W + H)

6.       Un año de Amor (AM)

7.       Comme on est venu (M)

8.       I’m here (W)

9.       Keep young and beautiful (M + AM + W + H)

10.   Earth, Wind & Fire-medley (M + AM + W + H)

a.       Star

b.      Fantasy

c.       September

d.      Boogie wonderland

11.   Jai ho (M + AM + W + H)

Bis:

This will be (M + AM + W + H)