Recensie Soul of Motown

Motown staat al decennia lang bekend voor zijn unieke sound die vooral uitgevoerd werd door zwarte artiesten. Dat deze muziek nog steeds op een ruime schare fans kan rekenen, bewees Phil Collins met zijn nieuwst album “Going Back”. Het was dan ook niet verwonderlijk dat een grote groep muziekliefhebbers afzakte naar de Zuiderkroon om een avond te genieten van de muziek van o.a. Marvin Gay, The Supremes, Stevie Wonder, The Four Tops, The Jackson Five en Martha Reeves and the Vandellas. Ze kregen niet alleen aan aaneenrijgen van hits, maar konden daarentegen genieten van een volwaardige show die het publiek meenam op een muzikale reis door de tijd.

Voor de show echt van start kon gaan, werden de basisregels van Motown uitgelegd. Ten eerste: klappen op de 2^de en de 4^de tel. Ten tweede: meezingen. Toen deze regels ingeoefend waren, kon de show pas echt van start gaan. Het viel al direct op dat bij elk nummer een juiste outfit hoorde en passende danspasjes. Roze baljurken, gele kleedjes, witte en zwarte glitterpakjes, zwarte smokings met beige hemden, blauwe maatpakken, … alle trends van de jaren ’60 t.e.m. ’90 passeerden de revue. Tot zelfs de schoenen werden aan de verschillende modetrends aangepast. Men bracht niet alleen een auditieve, maar ook een visuele reis door de tijd.

En gevoel voor humor mocht er zeker ook bij zijn. Zo speelde één van de zangers ook werkelijk de rol van Stevie Wonder. Voorzien van een zonnebril en met de typische hoofdbewegingen werd hij het podium opgeleid, naar de micro gebracht en met de kenmerkende kirrende geluidjes van Stevie zette hij vervolgens ‘Fingertips (Part 2)’ in. Ook Diana Ross ontkwam niet aan een persiflage. Gehuld in de typische witte glitterjurk en voorzien van een grote pruik kroop een van de zangeressen letterlijk op de piano om tijdens ‘My old piano’ de liefde te verklaren aan haar instrument. Wanneer ze dan staand op haar geliefde piano de jurk van haar lijf rukte en alleen nog een glitterende, zilveren body droeg, was de show compleet. Ik zou haast vergeten te vermelden dat tijdens al deze show de zangprestatie nog altijd op niveau bleef.

Het tempo van het optreden lag enorm hoog. In een voorstelling van ruim twee uur zaten maar liefst 40 liedjes verwerkt. De muzikale genres wisselden vlot af en door de regelmatige interactie met het publiek werd hun aandacht op geen enkel moment losgelaten. Dat maakte dat de voorstelling geen zwakke momenten bevatte. Eens de zaal op gang kwam, werd de sfeer vlot vastgehouden tot het einde van de set.

En regel twee werd zeker niet vergeten. Vanaf ‘Papa was a Rolling Stone’, maar vooral tijdens ‘You can’t hurry love’ zong het publiek uit volle borst mee terwijl ze huppelden op de muziek. Tijdens de pauze werden de kelen blijkbaar goed gesmeerd, want tijdens het tweede deel was de schroom om mee te zingen bij de meeste toeschouwer duidelijk geheel verdwenen. Vooral tijdens ‘I just call to say I love you’ leverde dit een bijzonder mooi resultaat op. Tijdens de akoestische medley werd de cast alleen begeleid door een gitaar en een heel klein beetje slagwerk op de achtergrond. Dit nummer van Stevie Wonder werd heel erg zacht en traag ingezet door de zangers en daarom klonk het extra mooi als het publiek het refrein luidop meezong. Ook de rest van deze medley bracht trouwens eens een andere kijk op enkele van de grootste hits van Motown.

Onze persoonlijke hoogtepunten uit de voorstelling waren: Aisata Blackmans vertolking van ‘I heard it through the grapevine’ waar de sax prominent aanwezig was, ‘All night long’ dat door het slagwerk van een stevige congabeat werd voorzien en ‘I’ll be there’. Maar het moment waarop we toch weer kippenvel kregen, was toen de hele cast ‘Ain’t no mountain high enough’ bracht in een vertolking zoals we die van Diana Ross gewoon zijn. Wat is het toch mooi als muziek kan blijven ontroeren.

“Soul of Motown” bracht in een avondvullende show een staalkaart van één van ’s werelds meest legendarische platenlabels. En hoewel we geen voorstander zijn van carnaval, konden de pruiken, kostuums en roze boa’s ons dit keer wel bekoren. Met deze voorstelling werden de gouden jaren van de muziek uit Motor Town Detroit voor het publiek terug opgevoerd. En uiteindelijk kan je tegen deze muziek maar één ding zeggen: “You’re all I need to get by”.

< Sascha Siereveld >

De setlist:

Deel 1:

1.      ouverture

2.      The rules of  Motown

3.      Reflections

4.      My girl

5.      You keep me hanging on

6.      Fingertips  (Part 2 )

7.      Going to a go-go

8.      Shotgun

9.      Let’s get it on

10.  Nowhere to run

11.  The way you do the things you do

12.  Papa was a rolling stone

13.  Mercy mercy me

14.  You can’t hurry love

15.  Tears of a clown

16.  Working my way back to you

17.  Heatwave

18.  Ain’t no mountain high enough

Deel 2:

1.      Can you feel it

2.      Jacksons medley

a.       ABC

b.      I want you back

c.       Never can say goodbye

d.      Love you save

3.      I heard it through the grapevine

4.      Baby I need your loving

5.      Ball of confusion

6.      Acoustic Medley

a.       You’re all I need to get by

b.      Ain’t nothing like the real thing

c.       Stop! In the name of love

d.      I just call to say I love you

7.      Reach out, I’ll be there

8.      I’m coming out

9.      Upside down

10.  My old piano

11.  Who’s lovin’ you

12.  All night long

13.  Blame it on the boogie

14.  Higher ground

Bis:

1.      I’ll be there

2.      Dancing in the street