Recensie Brahim - Evolution

Woensdag stelde Brahim zijn jongste cd voor: Evolution. Het parcours dat Brahim aflegde, verliep totnogtoe allesbehalve vlekkeloos. De artiest deed mee aan Idool 2003 en werd er vierde. Hij kreeg een platencontract bij Sony BMG, maar door de magere verkoop van dat eerste album (toenmalig platenbaas Bart Brusseleers had het over 14000 verkochte albums) werd hij samen met de winnaar Peter Evrard aan de kant geschoven.

De Belgisch-Marokkaanse zanger die 24 is geworden, wil zich nu vooral profileren als een volwassen artiest. ‘From a boy into a man’ zagen we aan het begin van zijn showcase op het scherm verschijnen. Marketingtechnisch gezien, is dat misschien interessant om je artiest zo te verkopen. Immers, de fans zijn ook geen tienertjes meer (dat zagen we maar al te goed in de Noxx). Maar, en hier komt de grote maar, dan moet het er ook zeer volwassen uitzien en klinken. En dat deed het vooralsnog niet gisteren.

Brahim begon eraan met ‘So into you’ dat via een stevige drumpartij overging in de titeltrack van zijn jongste album ‘Evolution’. Al snel werd duidelijk dat de Noxx qua akoestiek niet meteen de meest dankbare zaal is om een showcase te geven. Achteraf zouden we met tuitende oren de zaal verlaten, teveel bas. Een slechte geluidsmix ook.

In ‘Take you home’ liet Brahim zien dat hij moeiteloos zijn kopstem kon gebruiken, een nummer waar potentieel inzit volgens ons. Maar dan ging het mis. ‘Never’ het nummer dat Brahim zelf geschreven heeft, wou hij zelf spelen aan de elektrische gitaar. Maar er wou duidelijk iets niet werken, minutenlang probeerde hij tevergeefs zijn gitaar versterkt te krijgen. Maar de soundblock wou duidelijk niet mee. Uiteindelijk gaf een gitarist dan maar zijn gitaar, en die deed het wel. Het nummer zelf, is verre van matuur. Vooral het refrein boeit niet meteen op de tekst van ‘never, ever you and me forever’. Dat vonden we iets te makkelijk. Wel hoorden we Brahim alsnog het nummer redden naar het einde toe. Hij bracht een stevige gitaarsolo. Maar ook hier ging het geluid soms de mist in, we hoorden de geluidsinstallatie doorheen de set meermaals fluiten.

‘Thank you’ bewees dat Brahim vooral goede radiomuziek brengt. Het publiek reageerde koeltjes, maar wij merkten al meteen dat verschillende zenders dit nummer wel eens zouden kunnen oppikken. Zijn nieuwe zomersingle ‘dance all night’ bracht hij samen met ‘Everyday people’. Het publiek begon stilaan wat los te komen, maar aarzelde nog om mee te dansen. Brahim wist dat hij iets moest ondernemen, hij trok zijn gilet uit en begaf zich in het publiek. Die truuk werkte maar gedeeltelijk. Twintigers en mensen die ouder zijn, zijn al wel wat meer gewoon. Een zeer bluesy ‘Wish I had a girlfriend’ kon me ongelooflijk goed bekoren. In het nummer, jammert de zanger dat hij zonder lief zit. Waarom hij koos om zijn hemd uit te trekken en zijn rode marcelleke te laten zien, is me een raadsel. De tekst van het nummer, en het gevoel dat erin zit, klopte langs geen kanten met wat we op het podium zagen.

En dat is net de zwakte van Brahim. Je gelooft een uur lang geen bal van wat je te zien krijgt omdat alles draait rond 'coolness' en 'attitude'. Als de zanger effectief meer ‘soul’ wil brengen en matuurder wil overkomen, dan vrezen wij dat er nog werk aan de winkel is.

‘What I like about you’ volgde ‘Won’t you stay’ op. Brahims inzending voor Eurosong 2008 kreeg een strakke drumpartij mee waar we meteen verkocht van waren. Maar er waren opnieuw klankproblemen. Schelle backings, en tijdens een solo van een backing ging het geluid fel in het rood (het klonk zeer overgesatureerd).

Brahim ging normaal gezien 10 nummers brengen en zou afsluiten met een trager nummer ‘ last goodbye’. Hij breide er uiteindelijk enkele nummers aan vast want hij wist wellicht maar al te goed dat hij zijn showcase moest redden. Didi (een cover van Khaled) bracht hij nog. Tijdens dat nummer zagen we mensen opeens wel dansen vooraan. Al houden we toch meer van de virtuositeit en de muzikaliteit van het origineel.

Drie nummers uit zijn nieuwe album hoorden we niet. Dat waren ‘Sweet charity case’, ‘No matter what’ en ‘Do like you’. Voor de rest zagen we bij momenten teveel, en soms te weinig. Nooit hadden we het gevoel dat de artiest en zijn band tijdens een nummer er pal op zaten en ons konden overtuigen. M.a.w. we geloofden niet wat we hoorden en zagen. Ook had men beter gekozen om doorheen de set enkele oude nummers te verweven, en niet alleen het nieuwe werk aan bod te laten.

Concertnieuws.be gaat in dit geval zeer graag voor een second opinion. Van zodra we Brahim nogmaals aan het werk kunnen zien, in goede omstandigheden (een goede zaal met perfecte akoestiek) brengen we hier verslag van uit wanneer de zanger nog eens optreedt voor een gevarieerd publiek. Want het moet gezegd: een showcasepubliek is dat meestal niet...

< Bert Hertogs>